Συναυλίες

Yianneis, 11-1-2013, Live@ Gaia Club, Θεσσαλονίκη

y1   «Απορώ να δω τι θα γράψεις», μου είπε στο τέλος της συναυλίας των Yianneis, η Στεφανία Διακάκη, αφού και η ίδια ήταν αποσβολωμένη από αυτά που είδαμε, έχοντας τελειώσει την φωτογράφηση. «Και εγώ το ίδιο», της απάντησα γελώντας. Όσοι από εσάς έχετε παρακολουθήσει τους έξι αυτοσχεδιαστές που απαρτίζουν το συγκρότημα θα καταλαβαίνετε το λόγο. Είμαι σίγουρος ότι και εσείς οι ίδιοι θα δυσκολεύεστε να τους περιγράψετε όταν σας ρωτάνε τις κλασικές ερωτήσεις «τι παίζουν», «είναι καλοί» ή «είναι ανεβαστικοί»; Για όλους τους υπόλοιπους, νομίζω ότι είναι καλύτερο να ξεκινήσω από τα λόγια του τραγουδιστή (που ταυτόχρονα αποδίδει θεατρικά, ως ηθοποιός τα κομμάτια των Yianneis) Λάμπρου Φιλίππου, ο οποίος σε μία συνέντευξη του είπε χαρακτηριστικά : «Αποποιούμεθα γενικότερα, αλλά πολύ συνειδητά τους καθ-ορισμούς στα πράγματα και τις έννοιες. Αν και αναγνωρίζουμε πλήρως τη χρηστικότητά τους, ώστε να μπορεί μία ομάδα-κοινωνία να έχει κώδικα, να επικοινωνεί με βάση κάτι, τα ονόματα και οι χαρακτηρισμοί είναι (ή θα έπρεπε να είναι) ζήτημα τυπικό. Δεν υπάρχει λόγος να στέκεται κανείς περαιτέρω σε αυτά. Λες και βρέθηκε ποτέ η ουσία στο περιτύλιγμα».
 
   Αποποιούνται λοιπόν τα παιδιά. Και το έδειξαν ξεκάθαρα με τη συναυλία, ή καλύτερα την παράσταση, που έδωσαν το βράδυ της Παρασκευής. Μια παράσταση που αν μη τι άλλο διέφερε δραστικά από τα ειωθότα. Μια παράσταση που ξεκίνησε με τον Φιλίππου να μιλά για περίπου πέντε λεπτά για μία ιστορία κρυώματος που είχε πριν ξεκινήσουν να παίζουν σχεδόν υποδόρια, χωρίς καλά καλά να το καταλάβει το κοινό. Που κάποια στιγμή μετά από το τέλος ενός τραγουδιού, ο κιμπορντίστας ευχαρίστησε το κοινό με το κλασικό «ευχαριστούμε». Μόνο που το έκανε για άλλα πέντε λεπτά περίπου, προκαλώντας μεταξύ άλλων και μπόλικο γέλιο. Κάποια στιγμή, ακολούθησαν νέες ευχαριστίες στο κοινό, που είχε κατακλύσει προς μεγάλη μου έκπληξη τη ‘Γαία’, για την συμπαράστασή του και όλοι στάθηκαν μπροστά στη σκηνή και χαιρετούσαν πιασμένοι χέρι-χέρι. Κλασική εικόνα τέλους μιας συναυλίας, έτσι δεν είναι; Μόνο που τελικά επρόκειτο για άλλη μια... προσποίηση. Οι Yanneis έπαιξαν για 20 λεπτά ακόμα περίπου.
 
y3   Μπερδευτήκατε; Τότε είμαστε σε καλό δρόμο. Γιατί πολύ περισσότερο παραξενεμένοι τους παρακολουθούσαν και όσοι δεν είχαν εντρυφήσει αρκετά στο ιδιόμορφο, σχεδόν παρανοϊκό σύμπαν του συγκροτήματος. Μεταξύ των οποίων και ο γράφων, σε μία από τις ελάχιστες συναυλίες (συγγνώμη, παραστάσεις) που έχω παρακολουθήσει χωρίς να γνωρίζω σχεδόν τίποτα εκ των προτέρων.
 
   Θα μου πείτε, «καλά όλα αυτά ρε μεγάλε, αλλά τι παίζουν τελικά οι τύποι»; Χμμμ. Θα επικαλεστώ τα... σκονάκια και τα ουκ ολίγα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο site τους. Η μουσική τους λοιπόν ποικίλλει και κινείται από την indie rock και την art pop έως την folk και την electro. Και το thrash metal θα πρόσθετα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα αποσπάσματα από δύο κομμάτια των Metallica (τα ‘Wherever I may roam’ και ‘Οne’) που έπαιξαν προς το τέλος της παράστασης. Όπως δηλώνουν άλλωστε οι ίδιοι: "We combine the precision of a classical orchestra with the creative chaos of any original punk band".
 
   Αν υπάρχει ένα σχήμα που μπορώ να παραλληλίσω τους Yianneis αυτοί είναι οι-επίσης Έλληνες- Dirty Granny Tales. Τα κοινά σημεία τους είναι πράγματι πολλά. Άκρως πειραματικοί, μακριά από συμβατικότητες που δείχνουν να απεχθάνονται και εξαιρετικοί μουσικοί. Όλοι τους. Ήταν εμφανές ότι έχουν ξοδέψει πάρα πολλές ώρες για να μπορέσουν να παρουσιάσουν το πρόγραμμα τους, διάρκειας μιάμισης ώρας περίπου. Οι, σχεδόν ακραίοι, πειραματισμοί αυτού του είδους απαιτούν πολλές «εργατοώρες» για να αποδοθούν όπως πρέπει. Τα μουσικά όργανα που έπαιξαν (φλάουτο, ηλεκτρικό μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα, τύμπανα και πλήκτρα) ενδείκνυνται για τέτοια τολμηρά «ταξίδια». Ταξίδια που είχαν εναλασσόμενους... ρόλους, με τα φωνητικά να «μοιράζονται» σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος παρουσίαζοντας κομμάτια και από τις δύο δουλειές τους ( “debut album” και “puzzle”).

y2   Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι υπήρχε κόσμος που ήξερε και τραγουδούσε τα τραγούδια του, επιβεβαιώνοντας μία κουβέντα που έκανα με φίλο που μου έλεγε ότι έχουν ήδη αρχίσει να αποκτούν πυρήνα οπαδών, παρά το γεγονός ότι δημιουργήθηκαν πριν από τρία μόλις χρόνια. Τώρα, αν με ρωτάτε, για να επανέλθουμε στα περί κλασικών ερωτήσεων που γίνονται μετά από κάθε συναυλία, εάν ήταν «ανεβαστικοί», για όλους η απάντηση είναι αρνητική. Υπήρχε κόσμος που έδειχνε ενθουσιασμένος και γοητευμένος από αυτά που έβλεπε, υπήρξαν και κάμποσοι που άρχισαν να χασμουριούνται ή στέλνουν μηνύματα στα κινητά τους, μετά το πρώτο τέταρτο.

   Προσωπικά, νομίζω ότι η πολυπλοκότητα της μουσικής και των τραγουδιών τους ίσως απαιτούν περαιτέρω ενίσχυση των εκφραστικών τους μέσων για να μπορέσουν να γίνουν πιο προσιτοί ή ακόμα και πιο κατανοητοί. Όπως, για παράδειγμα, οι προαναφερθέντες Dirty Granny Tales εμπλουτίζουν τις συναυλίες τους με την παρουσίαση κουκλοθέατρου ή αρκετά συγκροτήματα (Ozric Tentacles, Depeche Mode κ.α.) χρησιμοποιούν video wall. 
 
   Σε κάθε περίπτωση, με χαροποιεί το γεγονός ότι στην Ελλάδα των μνημονίων, υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα και να πειραματιστούν καταθέτοντας την δική τους πρόταση. Και είναι πολύ ελπιδοφόρο ότι ο κόσμος αγκαλιάζει αυτού του είδους τις προσπάθειες. Δείχνοντας, και σε επίπεδο μουσικής, ότι μια άλλη προσέγγιση των πραγμάτων είναι εφικτή.
 
Νίκος Κασκαράς
Φωτογραφίες: Στεφανία Διακάκη
 

Συναυλίες

Facebook Comments