Συναυλίες

loogoo

Βασίλης Παπακωνσταντίνου «Μπλέξαμε» LiVE @ Βεάκειο

 
Που λες, η δική μου η γενιά κυβερνάει τον πλανήτη τώρα… Και τα έχει κάνει σκατά παντού!

   Η εργοστασιακή ρύθμιση των δεκαέξι ετών υπαγορεύει ότι σου αρέσουν υπέρ του δέοντος τα τραγούδια του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η ίδια ρύθμιση επιτάσσει να θέλεις να γευτείς τα αυτά τραγούδια ζωντανά από σκηνής και να μην σταματάς να θέλεις, ανεξαρτήτως διάρκειας συναυλίας. Κανείς δεν φρόντισε να μας πει μόνο πως αυτή η ρύθμιση δεν «αποκαθίσταται» όταν φτάνεις στα πενήντα. Και να υπήρχε κάποιος βέβαια, σιγά τη σημασία που θα του δίναμε. Θα ξανάβγαινε ο δεκαεξάρης από μέσα μας και θα του ταμτιριρί τα λύκεια, όπως πολύ σωστά έχει φροντίσει εκπεφρασμένα να μας κοινοποιήσει ο Νιόνιος.
 
vasilis1905

   Γεμάτο το Βεάκειο – φυσικά – και τέτοια γεγονότα δεν αποτελούν είδηση. Ο Βασίλης έχει συνηθίσει να παίζει σε γεμάτα μαγαζιά εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου και το καθεστώς δεν θα αλλάξει για άλλα τόσα. Μαζί του πέντε μουσικοί που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξετρελάνουν οποιοδήποτε ακροατήριο, όπου κι να βρεθούν, όποιον κι αν έχουν απέναντί τους, ό,τι καιρό κι αν κάνει. Ο Ανδρέας Αποστόλου στα πλήκτρα είναι ο απόλυτος μαέστρος. Τρομερός πιανίστας, απίστευτος πληκτράς, εμφανίστηκε αρκετές φορές με το «φορητό» keyboard και συγκίνησε αφάνταστα. Η συγκίνηση ίσως να είναι πλέον το κλειδί της επικοινωνίας των «κάποτε δεκαεξάρηδων» με το περιβάλλον του Βασίλη Π. Όταν είσαι πιτσιρικάς φωνάζεις, τραγουδάς τους στίχους, κοπανιέσαι αλλά ΔΕΝ συγκινείσαι. Τώρα πλέον είναι πολύ δύσκολο να συγκρατήσεις τους δακρυγόνους. Το έπαθα πλειστάκις και μπορώ να πω ότι ήταν λυτρωτικό.

   Ο Βασίλης εμφανίστηκε με ένα μπλουζάκι και ένα τζινάκι. Η πρώτη του κουβέντα αφορούσε, φυσικά, το χαμό του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, που έφυγε εκείνη την ημέρα. Και μάλιστα νωρίς. Πολύ νωρίς. Πέρα του ότι αφιέρωσε όλη τη συναυλία στον καλό του φίλο, ξεκίνησε τη βραδιά με ένα τραγούδι δικό του, σε στίχους ενός ακόμα αγαπημένου απόντα, του Σάκη Μπουλά. «Το φλασάκι» ήταν το ξεκίνημα και ο μεγάλος καλλιτέχνης ίσως και να σκέφτηκε ότι – επιτέλους – θα μπορέσουν να το ξανατζαμάρουν εκείνοι οι δύο φίλοι του, που τώρα πλέον ανταμώνουν. Η βραδιά είχε ξεκινήσει με τον καλύτερο και πλέον συγκινητικό τρόπο.
 
vasilis1906

   Από κει και πέρα δεν θυμάμαι σέτλιστ, δεν μ’ ενδιαφέρει κιόλας, όπως δεν ενδιαφέρει και σας… Παρέλασαν ένα σωρό ύμνοι για δυόμισι ώρες, άλλοι τόσοι έμειναν απέξω, διαφορετικά μέχρι τώρα θα έπρεπε να παίζουν αυτοί οι υπέροχοι έξι. Ο Στέφανος Δημητρίου στα τύμπανα έδειξε πόσο μεγάλος μουσικός είναι για ακόμα μια φορά. Ανέμειξε ένα σωρό μοτίβα, έπαιξε Swing, Latin, Samba, Rock, ακόμα και δικασίδια έριξε και όλα αυτά χωρίς να φανεί σε κανέναν «κάτι». Ο ήχος του ήταν απλά ονειρικός. Πάντα είχε καταπληκτικό ήχο στα LiVE του, απόψε ήταν και λίγο παραπάνω. Αρωγός στην υπερπαραγωγή του rhythm section o καλύτερος συνεχιστής του Jaco Pastorius! O Βαγγέλης Πατεράκης, ο μπασίστας που τόσο πολύ αγαπά το ψάρεμα, έπαιξε εκείνες τις πανέμορφες μπασογραμμές, που θα αποτελούν πάντα τον απόλυτο προορισμό για όλους τους μπασίστες που σέβονται τους εαυτούς τους και το όργανο. Αν αυτός ο άνθρωπος έπαιζε στο εξωτερικό, θα ήταν αντάξιος σε φήμη και δημοτικότητα του Stu Hamm και ίσως να λέω και λίγα. Ήταν απλά συγκλονιστικός!

   Τα καπνογόνα άναψαν από νωρίς και κράτησαν συντροφιά στη συναυλία σε όλη τη διάρκειά της. Θυμάμαι να κοκκινίζει όλο το θέατρο στα «Έφηβα Γεράκια», στο «Ο Στρατιώτης», στο «Ο Μαύρος Γάτος»… Σ’ αυτό το τελευταίο, πέρα από τη μαγική Jazz-y εκτέλεση, ο κόσμος αποτέλεσε εχέγγυο και πλήρη φωνητική κάλυψη. Κάτι που επαναλήφθηκε πάμπολλες φορές. Και μια και το κομμάτι αυτό είναι η απόλυτη μπηχτή για πολιτικούς και λοιπούς ρουφιάνους, ε… καταλαβαίνετε τώρα. «Στέλλα», «Βικτώρια», «Κουρσάρος», «Άσε Με Να Κάνω Λάθος», «Σφεντόνα» και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Κάποια στιγμή ο Βασίλης αφήνει τη σκηνή για ένα μικρό διάλειμμα και στα τραγούδια του δίνουν φωνή η Μαίρη Μπρόζη, η οποία πέρα από μέγιστη δεξιοτέχνις στο βιολί, έδειξε εκτενώς τι φωνάρα διαθέτει. Μου θύμισε κατά διαστήματα την υπέρτατη Pamela Moore και θα πρέπει να πω πως θα πήγαινα ανετότατα να τη δω να τραγουδά δυο ώρες, με τέτοια γλύκα στο ηχόχρωμά της. Ο Γιάννης Αυγέρης πιστοποίησε ότι είναι ένα πρώτης τάξεως «πολυεργαλείο». Πάντα είναι φοβερός επί σκηνής, νομίζω όμως πως δεν τον έχω δει ποτέ τόσο καταιγιστικό στη σκηνή. Την κιθάρα του την έστειλε στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση, τραγούδησε πολύ όμορφα και επικοινώνησε θαυμάσια με το κοινό. Εξαιρετική επιλογή να πει το «Τα Χάλια μου», τραγουδάρα από τις λίγες.
 
vasilis1907
   Ο Βασίλης είναι διαχρονικός. Είναι ο εκφραστής μιας Εσπεράντο που διαφεντεύει το χωροχρόνο. Η μουσική είναι η κορυφαία μορφή ψυχαγωγίας και ο άνθρωπος «Τιμύτημου και καμάρι μου» την κουμαντάρει όπως θέλει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόδοσή του στο «Μαμά». Με το που ανακοινώνει τι θα παίξει – ο ίδιος προλογίζει σχεδόν όλα τα τραγούδια του – ο κόσμος σφίγγεται. Τα μάτια χαμηλώνουν… Από μέσα μας παρακαλούμε να μην το πει, στην ουσία από μέσα-μέσα μας σπαρταράμε να το τραγουδήσει. Και ας μας ξεκάνει στο τέλος. Η κάθαρση μέσω των δακρύων…

   Φεύγοντας από το Βεάκειο συνειδητοποιώ ότι η εργοστασιακή μας ρύθμιση μας αγαπά. Δεν εξηγείται αλλιώς. «Βασίλης mode» και κάτι καλύτερο θα γίνει. Αυτό που περιμένουμε…

Κώστας Κούλης
 

Συναυλίες

Facebook Comments