Συναυλίες

loogoo

Βασίλης Παπακωνσταντίνου LiVE @ Θέατρο Πέτρας

 
Συναυλία στην εποχή του κορονοϊού…

   Παρασκευή απόγευμα, ψηλά στην Πετρούπολη. Ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύεται, η συναυλία θα ξεκινήσει περίπου μετά από μία ώρα. Οι υπάλληλοι της ασφάλειας ενημερώνουν το κοινό να τηρεί τις αποστάσεις και να φορά μάσκα κατά την είσοδο και έξοδο του χώρου της συναυλίας. Όσοι είχαν εισιτήριο, περνούσαν φορώντας τις μάσκες τους. Οι υπόλοιποι περιμέναμε στο εκδοτήριο, έχοντας μια περίεργη αίσθηση. Θα ήταν μια συναυλία διαφορετική από όλες τις άλλες...
 
vasilis2004
   Ο κόσμος έχει καθίσει στις κερκίδες, αλλά είναι ευδιάκριτα τα κενά που ποτέ ξανά δεν υπήρχαν. Η αρένα είναι γεμάτη καρέκλες, τοποθετημένες σε δυάδες. Η ώρα περνάει, οι θέσεις γεμίζουν. Γίνεται έλεγχος του ήχου και των φώτων. Λίγα λεπτά αργότερα ακούγονται οι πρώτες νότες. Δύο τραγούδια πριν βγει ο Βασίλης στη σκηνή. Και εκεί που συνήθως σηκωνόμαστε όλοι όρθιοι, τώρα απλά χειροκροτούμε, σαν να παρακολουθούμε μια θεατρική παράσταση.

Ο Βασίλης, πάντα μοναδικός, μας καλωσορίζει με το δικό του, ιδιαίτερο τρόπο.
- Δεν φοράω μάσκα, δεν βρήκα καμία να χωράει τη μύτη μου!

   Γελάει όλο το θέατρο! Συνεχίζουμε με μουσική. Τραγουδάμε όλοι μαζί του. Και πάλι όμως, η ατμόσφαιρα έχει μια πρωτόγνωρη αίσθηση. «Κάποια ζεστή βραδυά σε ένα μπλουζάδικο...» κι εκεί που συνήθως γίνεται το έλα να δεις στις συναυλίες, τώρα απλά τραγουδάμε δυνατά. Εξακολουθούμε και καθόμαστε κι ας ξεφωνίζει μαζί με το Βασίλη όλο μας το είναι! Πρέπει να αναλάβουμε την ατομική μας ευθύνη και το κάνουμε με αξιοσημείωτο τρόπο. «Τα χρόνια έχουν περάσει δε θυμάμαι πια, Ερνέστο τον ελέγανε ή Νίκο» και για όσους γνωρίζουν, γίνεται πάντα αναφορά στο Νίκο Μπελογιάννη και τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ακολουθούμενη από ξέφρενα χειροκροτήματα. Αυτή τη φορά, δεν έγινε. Ήξερε ότι έπρεπε να διατηρήσουμε μια - ας την πούμε – ισορροπημένη και ψύχραιμη στάση...
 
vasilis2005
   Στη συνέχεια, ακολουθεί αφιέρωμα στο Θάνο Μικρούτσικο και τη μουσική κληρονομιά που μας έχει αφήσει. Ξεκινά με «Το μαχαίρι» και το κοινό τραγουδά μαζί του. Όλος ο κόσμος, είναι εκατό τοις εκατό μαζί του, όσο δύσκολο και αν είναι και για τις δύο πλευρές. Από τη μία, έχεις τον υπέροχο, αιώνιο έφηβο, στου οποίου τις συναυλίες δεν πέφτει καρφίτσα και πάντα ξεσηκώνει τέσσερις γενιές με τη φωνή και τα τραγούδια του… και τώρα έβλεπε ένα κοινό που ήθελε και δεν μπορούσε...

   Από την άλλη, έχεις ένα κοινό που πηγαίνει να ακούσει έναν καλλιτέχνη που αγαπά, που έχει μεγαλώσει με τα τραγούδια του, που ξέρει ότι θα πάρει τα παιδιά του στη συναυλία του και θα γουστάρουν όλοι μαζί και ξαφνικά τραγουδάμε όλοι καθιστοί. Νομίζω ότι το «είναι» όλων μας κατά βάθος ούρλιαζε μαζί του «Αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»...
 
vasilis2006
   Βασίλη, ήθελε πολλά κότσια να τραγουδήσεις υπό τέτοιες συνθήκες. Δεν είναι τυχαία τα συνθήματα που ακούγονται πάντα στις συναυλίες σου: «Τελεία και παύλα, Βασίλη είσαι...». Κι ας απαντάς «Και πού το ξέρετε εσείς»; Ξέρουμε, Βασίλη μου, γιατί πάντα το νιώθουμε – σε καρέκλες ή μη, με μάσκες ή χωρίς...

Μαρία – Κωνσταντίνα Γιουλάτου
 

Συναυλίες