Συναυλίες

Tiger Lillies, 05-04-2013 @ Principal Club Theater

 
tigerlil2   Την Παρασκευή 5 Απριλίου οι Tiger Lillies μας παρουσίασαν την σκοτεινή ιστορία του μελαγχολικού τους καμπαρέ και μας ξενάγησαν στο σκοτεινό τους σύμπαν στη συναυλία τους στο Principal Club Theater. Ένα πολύ ενδιαφέρον και διαφορετικό από τα συνηθισμένα συγκρότημα, που μέσα από τη μελαγχολία και τις σκοτεινές ιστορίες τους προσέφεραν μία πολύ ωραία παράσταση με κομμάτια κυρίως από την πρόσφατη δισκογραφία τους. 
tigerlil3
 
   Ο χώρος της συναυλίας ήταν γεμάτος από ένα αρκετά ανομοιογενές κοινό, κάτι που δείχνει τον πλουραλισμό του ύφους του συγκροτήματος. Ένα αρκετά ένθερμο κοινό, το οποίο με το χειροκρότημα και τις επευφημίες του ζωντάνευε το χώρο και αποθέωνε το συγκρότημα, και όχι άδικα. Η εμφάνισή τους ήταν ιδιαίτερη, με ρούχα βγαλμένα από τα παλιά καμπαρέ και μακιγιάζ που θύμιζε καλλιτέχνες του δρόμου. Η ερμηνεία όλων των τραγουδιών ήταν αξιομνημόνευτη, με πολύ πάθος από τον τραγουδιστή του σχήματος Martyn Jaques. Η θεατρικότητα στις εκφράσεις του πρόσθεταν ιδιαίτερη γοητεία στο θέαμα. Με το ακορντεόν να “υποφέρει” στα χέρια του, δίνοντας σε πολλά τραγούδια τη θέση του στο πιάνο, δικαίωνε την αγάπη του κόσμου που τον παρακολουθούσε, μεγαλώνοντας τον ενθουσιασμό του. Οι κραυγές του σε πολλά τραγούδια και ειδικά οι βαριές του ανάσες στο “My Last Breath” απεδείκνυαν την στενή σχέση του ύφους τους με το θέατρο δρόμου. Δυστυχώς στο συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν συμπεριλαμβάνονταν και θεατρικά δρώμενα, όπως γίνεται σε αρκετές από τις εμφανίσεις του συγκροτήματος. 
 
tigerlil
   Ο Adrian Stout έδινε έναν πολύ ξεχωριστό χαρακτήρα στη μουσική του συγκροτήματος, με την ποικιλία των μέσων που χρησιμοποιούσε. Με πολύ φαντασία κατάφερνε και παρήγαγε τον ήχο που ήθελε, εμπλουτίζοντας την ενορχήστρωση των κομματιών. Με βασικό όργανο το κοντραμπάσο, το οποίο έπαιζε είτε με δοξάρι είτε με τα δάχτυλα, ακόμα και με το μπουκάλι της μπύρας του, εντυπωσίαζε με την τεχνική του. Το theremin που έπαιζε σε αρκετά τραγούδια συμπλήρωνε τα φωνητικά, ενώ το μουσικό πριόνι που με ευκολία χειριζόταν έδινε έναν πιο ιδιαίτερο ήχο στα κομμάτια. Ο Mike Pickering δεν πήγαινε πίσω σε ιδιαιτερότητα παιξίματος, χρησιμοποιώντας με διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο τα ντραμς, παίζοντας ακόμα και με ένα ντέφι πάνω στο κύριο τύμπανο, κάποιες φορές.
  
   Κάποια από τα κομμάτια που ακούσαμε ήταν: “Living Hell”, “Jealousy”, “Forget About Us”, “Sweet Suicide”, “My Last Breath”, ”War”, ”Albatros”, “Gin”, “Crack Of Doom”, ”Start A Fire” και “Gutter”. Χαρακτηριστικά κομμάτια του σχήματος και κρίνοντας από τις αντιδράσεις του κόσμου, από τα πιο αγαπημένα τους. Με ένα διάλειμμα 20 λεπτών, η διάρκεια της συναυλίας ήταν κοντά στις 3 ώρες, με τους καλλιτέχνες να φεύγουν από τη σκηνή στο τέλος του προγράμματος και να επιστρέφουν λόγω του παρατεταμένου και θερμού χειροκροτήματος του κόσμου τρεις φορές. Μετά την τρίτη φορά όμως κατέβηκαν από τη σκηνή και περνώντας μέσα από τον κόσμο που τους αποθέωνε, στάθηκαν δίπλα στην έξοδο όπου έγινε χαμός με όλους να περιμένουν για κάποιο αυτόγραφο και φωτογραφίες με τους τρεις καλλιτέχνες. Η ανταπόκριση τους ένθερμη, υποδέχόμενοι τους θαυμαστές τους με αστεία και κάνοντας γκριμάτσες για τις φωτογραφίες. Πολύ φιλικοί και απλοί, κάτι το οποίο είναι σπάνιο σε μεγάλα ονόματα, ειδικά σχημάτων με τη μεγάλη ιστορία των Tiger Lillies.
 
tigerlil4   Έτσι τέλειωσε ένα ωραίο βράδυ και ένα ταξίδι στον σκοτεινό υπόκοσμο των καμπαρέ του μεσοπολεμικού Βερολίνου. Μία ωραία συναυλία, αντάξια της φήμης του συγκροτήματος, αφήνοντας μας να περιμένουμε την επόμενη εμφάνιση τους, ελπίζοντας ότι θα έχουν και θεατρικά δρώμενα, η έλλειψη των οποίων ήταν το μόνο μελανό σημείο της βραδιάς, εκτός φυσικά από τη θεματολογία των τραγουδιών τους και τις ιστορίες που διηγούνταν.
 
Δημήτρης Σταυρόπουλος
Φωτογραφίες: Χριστίνα Κεχαγιά
 

Συναυλίες

Facebook Comments