Συναυλίες

Thunder, SL Theory, Kingdragon LiVE @ Gagarin

 
   Είναι κάποια πράγματα που συμβαίνουν, που βλέπεις, ακούς, πράγματα που νοιώθεις… και γίνονται απευθείας αναμνήσεις ζωής! Από την εποχή που θυμάσαι τον εαυτό σου, ακούς μουσική, πειραματίζεσαι με διάφορα είδη και μετά από κάποια χρόνια κατασταλάζεις στο είδος ή στα είδη που μιλάνε στην ψυχή σου. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα πράγματα και αν αλλάξουν, εκείνες οι πρώτες μουσικές αγάπες μένουν για πάντα. Είναι κάποιες μπάντες που παρακαλάς να δεις, που θέλεις να βιώσεις το μεγαλείο τους. Μια τέτοια «εφηβική» αγάπη - μπάντα ήταν για μένα οι Thunder.
 
thunders221
   Ήταν ένα από τα όνειρα που πραγματοποιήθηκαν το Σάββατο στο Gagarin. Ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μας άφησαν όλους άφωνους. Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, μπορεί οι ρυτίδες να γίνονται πιο βαθιές, να θεωρείς πως αυτά τα τέρατα πλέον δεν θα έχουν τις δυνάμεις του τότε (νομίζεις), αλλά όταν οι Thunder ανέβηκαν τελικά στη σκηνή νοιώσαμε ότι γυρίσαμε πίσω στο χρόνο και βλέπαμε τη μπάντα στην καλύτερή της εποχή. Τελικά οι Thunder παραμένουν απίστευτα δυνατοί, παραμένουν απίστευτα καλοί, όσο για τη φωνάρα του Danny… αξεπέραστη!

   Η βραδιά δεν ξεκίνησε με τους Thunder, υπήρξαν άλλες δύο αξιόλογες μπάντες που «άνοιξαν» αυτή τη «γιορτή». Μιλώ για τους Kingdragon και τους SL Theory. Ελληνικές μπάντες που τίμησαν με τη δική τους μουσική αυτό το live.
 
thunders211
   Με το πρόγραμμα να τηρείται κατά γράμμα, ακριβώς στις οκτώ ανέβηκαν οι Kingdragon στη σκηνή του Gagarin. Ξεκίνησαν με το “Last Time”, ο κόσμος άρχιζε να μαζεύεται μπροστά για να απολαύσει την εξαίσια δυναμική των παιδιών. Μέχρι να φτάσουν στο τελευταίο “Man Of Yesterday”, το κοινό είχε πλήρως εναρμονιστεί και το χειροκρότημα ήταν τεράστιο. Μέσα στα οκτώ τραγούδια που ακούσαμε ήταν και το “Bridges Of War” που προερχόταν από την επόμενη τους δουλειά. Ωραίο το δείγμα και αναμένουμε να ετοιμαστεί το υπόλοιπο υλικό.

Setlist:
Last Time
Hide The Sun
Burn It Down
Bridges Of War
Dreams Are Broken'
Victim Of Love
Asian Star
Man Of Yesterday
 
thunders212
   Επόμενη μπάντα οι SL Theory. Ανέβηκαν, μετά τις απαραίτητες αλλαγές, λίγο μετά τις εννέα. Ήταν πρώτη φορά που τους έβλεπα και η αλήθεια είναι ότι με ενθουσίασαν. Δέκα άτομα επί σκηνής, έτοιμα να μας απογειώσουν. Έπαιξαν απίστευτες μελωδίες. Τα φωνητικά ήταν τόσο ταιριαστά και η φωνή του τραγουδιστή μαγική. Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν διότι έδωσαν ένα άρτιο μουσικά και φωνητικά αποτέλεσμα. Έκλεισαν την υπέροχη παρουσία τους με ένα cover. Ένα τραγούδι που όλοι αγαπήσαμε και αγαπάμε ακόμα. Έκλεισαν με το “Born On wings Of Steel (Icarus)” των Kansas και έδωσαν την «πάσα» για τον κεραυνό που μας περίμενε.

Setlist:
Saints And Sinners
Counting My Pieces
Run Into The Night
See
Ghostly Train
Afterlife
On My Way
Song About Nothing
Now
Supersonic Rocketman
Born On wings Of Steel (Icarus) - Kansas Cover
 
thunders213
 
Αμέσως μετά ξεκίνησαν οι ετοιμασίες στη σκηνή για να ανεβεί η μπαντάρα που περιμέναμε τόσα χρόνια. Η προσμονή είχε πιάσει κόκκινα, τα πηγαδάκια έδιναν και έπαιρναν με «προγνωστικά» για το setlist. Κάποια στιγμή τα φώτα της αίθουσας κλείνουν και το Thunder wall φωτίζεται…

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
thunders214
 
   Υπάρχουν μύθοι που καταρρίπτονται και μύθοι που γιγαντώνονται. Αυτό το Σάββατο το βράδυ δεν είχαμε τίποτα που να θυμίζει την πρώτη περίπτωση. Μια βρετανική ναυαρχίδα της hard rock συντήρησης στα 90’s, μετά από άπειρα ταξίδια ανά τον κόσμο, βρήκε ελληνικό λιμάνι.

   Δεν θα σταματώ να ευχαριστώ τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από μια εταιρεία παραγωγής, που κινείται όχι μόνο με την εμπορική της σκέψη αλλά και τη συναισθηματική της διάθεση. Το να “καλέσεις” τους Thunder στην Ελλάδα του 2018 είναι μια απόφαση ρίσκου ανάλογου της υπέρμετρης ευτυχίας που κατέκλεισε όσους ανέμεναν μερικές δεκαετίες αυτή την ανακοίνωση. Οι λίγοι τυχεροί που “έζησαν” τους Thunder εκτός συνόρων μας είχαν ήδη μεταφέρει τις εμπειρίες τους και τη βεβαιότητα για μια σπουδαία βραδιά.
 
thunders216
   Με το μυαλό στο μετρίου αναστήματος “Rip It Up”, το περιορισμένης ιστορικής αναφοράς setlist του αντίστοιχου tour, αλλά και την εξαιρετική Live Κυκλοφορία “Stage”, το λογότυπο των Thunder κατέκλυσε τη σκηνή του Gagarin και έδωσε εκκίνηση στην πραγματοποίηση του ονείρου για ένα σεβαστότατο σε αριθμό πλήθος κόσμου, που έσπευσε να αποδώσει φόρο τιμής σε αυτό το μεγαθήριο που αρέσκεται να “στριμώχνεται” σε χώρους αντιστρόφως ανάλογους του μεγέθους του. Οι Thunder είναι ίσως η σπουδαιότερη μπάντα ως προς αυτή την επίτευξη. Τη μεταφορά μιας arena rock διάθεσης σε κλειστούς χώρους. Η εμπειρία τους και η αυτοπεποίθηση που αποπνέουν σε κάθε κίνηση, σωματική ή μελωδική, δεν επιτρέπει ούτε στιγμή αμηχανίας, κάτι που διακρίνει τις σπουδαίες μπάντες από τα πρότυπα.
 
thunders218
   Προς μεγάλη μας έκπληξη και ανακούφιση, το Setlist της βραδιάς υπέστη μια μετάλλαξη σε σχέση με το Rip It Up Τour, που είχε ολοκληρωθεί λίγους μήνες πριν. Μια μετατροπή που “δημιούργησε” χώρο για το “Low Life in High Places”, που δεν θα μπορούσε να λείψει από την πρώτη εμφάνιση των Thunder στην Ελλάδα. Ένα setlist που σίγουρα είχε ελλείψεις και πώς θα μπορούσε να μην έχει άλλωστε… Όταν η ηλικία των μελών θέτει ένα χρονικό όριο εκτελεστικής δεινότητας. Μια επιλογή ορίων που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, καθώς η λογική του να δίνεις όλο σου τον εαυτό επί σκηνής δίχως κανένα δισταγμό και ανάπαυση έχει το αντίβαρό της. Υπέρμαχοι της έντασης λοιπόν σε σχέση με τη διάρκεια, μπορεί να μας “στέρησαν” μερικά τραγούδια που άλλοι θα προσέφεραν γη και ύδωρ για να τα έχουν στην φαρέτρα τους, αλλά μας χάρισαν μια ενιαία διάσταση μερικών ιστορικών Highlights μαζί με κάποια στοιχεία του παρόντος τους. Μάλιστα τo “The Devil Made me Do It”, από το “Robert Johnson’s Tombstone” και η ζωντανή του απόδοση παρουσιάζει αυτό που ήταν πάντα οι Thunder. Μια παρέα παιδικών φίλων, αναθρεμμένη από τα Blues, που κερδίζει από την μουσική όμορφες στιγμές.
 
thunders219
   Η προσωποποίηση όλων των από πάνω ακούει στο όνομα Danny Bowes. Κανένα βίντεο, καμία ηχογράφηση, κανένας δεν μπορεί να μεταφέρει επακριβώς το επικοινωνιακό χάρισμα αυτού του ανθρώπου. Έγινα αυτόπτης μάρτυρας σε ένα γεγονός που δεν πίστευα ποτέ ότι υφίσταται. Μεγάλες παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια και πεπαλαιωμένα παιχνίδια με το κοινό μπορούν ακόμα να είναι στοιχείο ενδυνάμωσης μιας συναυλίας και απόλυτη γέφυρα επικοινωνίας με τη μπάντα και τα τελούμενα επί σκηνής. Ο Bowes ανήκει σε εκείνη την γενιά των τραγουδιστών που έφεραν τη φωτογραφία του Freddie στο προσκεφάλι τους, Η χορευτική του διάθεση και οι κάτι εκατομμύρια διαφορετικές σωματικές στάσεις που παίρνει δεν του στερούν το δικαίωμα να κινείται φωνητικά σε εξαιρετικά επίπεδα. Αν και τα χρόνια περνούν και ο χρόνος στέκεται αμείλικτος μπροστά στις σκηνικές ανάγκες ενός rock star, ο Bowes γνωρίζει ότι για μιάμιση ώρα το κοινό του ανήκει. Μπαίνει σε ένα ρόλο αντανακλώντας μια αυταρέσκεια, που τροφοδοτείται από τη σχέση του ακόμα και με τον πιο δύσπιστο και “δυσκίνητο” θεατή . Ο συνδυασμός της προσωπικότητάς του βέβαια με το Luke Morley στην κιθάρα δημιουργεί ένα πλέγμα από μελωδικές γραμμές μπροστά στις οποίες δεν μένει κανείς αμέτοχος.

   Μια εξαιρετική βραδιά αντάξια των ετών προσμονής, ως επί το πλείστον. Γνωρίζουμε ότι σε μια τέτοια ηλικία και μετά από κάτι μήνες της μπάντας στο δρόμο, δεν μπορείς να ζητάς ως θεατής κάτι παραπάνω από πλευράς χρονικής παρουσίας πάνω στη σκηνή. Αυτά είναι τα όσα καλούμαστε να πληρώσουμε ως Έλληνες θεατές για τα χαμένα χρόνια και τη δειλία στη λήψη αποφάσεων, όταν οι εποχές μπορούσαν να υποστηρίξουν καλύτερα ένα οποιοδήποτε καλλιτεχνικό ρίσκο.
 
thunders222
Μέχρι πριν μερικούς μήνες δεν πίστευα ότι θα τους δω ποτέ μπροστά μου. Τώρα ευελπιστώ σε μια νέα συνάντηση.

Thunder Setlist
Wonder days
Enemy inside
River of pain
Resurrection day
Low life In High Places
Backstreet symphony
Higher ground
The thing I want
The devil made me do it
Serpentine
Love walked in
I love you more than Rock n roll

Encore
Stand up
Dirty love
 
Δημήτρης Μπάρμπας
Όλες οι φωτό είναι της κυρίας Εβελίνας Γερακίτη
 
Αντί για επίλογο: για όσα πρόκειται να διαβάσετε, «ευθύνεται» ένα άρθρο που διάβασα νωρίτερα σήμερα. Το υπογράφει ο καλός μου φίλος Γιάννης Δόλας, ο mastermind του Rockpages.gr. O Γιάννης θίγει τα κακώς κείμενα των τελευταίων ετών. Ο κόσμος στους Thunder δεν ήταν αυτός που θα ‘πρεπε… Πώς είπατε; Ήταν μια χαρά; Δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Απ’ το «Μια χαρά» όμως μέχρι το «Όπως θα ‘πρεπε» έχουμε μίλια να διαβούμε και δάση να διασχίσουμε. Μίλησα με το Γιάννη στο τηλέφωνο. «Θα ‘βλεπες τα ίδια άτομα με τα οποία βρίσκεσαι μια Παρασκευή βράδυ ή ένα Σάββατο βράδυ σε ένα Ροκάδικο ή μια άλλη συναυλία». Ίσως τελικά να είναι έτσι. Ίσως να ‘μαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι που πατάμε στα LiVE. Πόσοι από σας θυμούνται τους Dream Theater που είχαν έλθει για δυο βραδιές στην Αθήνα και τη δεύτερη είχαν παίξει ολόκληρο το “The Number Of The Beast”; Ήμαστε τα ίδια ακριβώς άτομα και μάλιστα στις ίδιες ακριβώς θέσεις…

Ο Έλληνας ΔΕΝ πάει σε συναυλίες. Δεν τις κάνει καθόλου κέφι. Ναι, ναι, όπως ΑΚΡΙΒΩΣ σας τα γράφω. Πάει μόνο επειδή ΠΡΕΠΕΙ να πάει. Είναι πολύ απλό το θέμα. Έρχονται οι Maiden στην Ελλάδα για εξακοσιοστή έβδομη φορά. Θα πάει ο Έλληνας. Όχι γιατί γουστάρει την υπέρ-μπάντα. Όχι. Θα πάει γιατί «Είναι Maiden”! Με το ίδιο σκεπτικό θα πάει στους Scorpions, στους Metallica, στους… Μμμ… μάλλον μέχρι εκεί είμαστε. Η Αθήνα έχει μπει στο βιβλίο των ρεκόρ, σαν η μοναδική πόλη στον πλανήτη που δεν έγιναν sold out οι AC/DC!

Και βέβαια, ο Έλληνας ΔΕΝ πάει να δει ελληνικές μπάντες. Μοναδικές εξαιρέσεις – που επιβεβαιώνουν τρελά τον κανόνα όμως – είναι οι Stoner μπάντες, ίσως ελέω ρεύματος και τάσεων και οι Rock’N’Roll Children, που έχουν καταφέρει να γίνουν η εθνική Ελλάδας στο Μέταλ. Προσέξτε! Όλες αυτές οι μπάντες σπέρνουν! Κάνουν τρομερά LiVE, πλην όμως κάτι τέτοιο δεν αρκεί για να έλθει ο Έλληνας. Το εισιτήριο για τους Thunder ήταν 32 Ευρώ, για τις ελληνικές μπάντες όμως είναι οκτώ και δέκα Ευρώ και πάλι δεν πάει να τις δει. Προτιμά να πάει σε ένα μαγαζί, να χαλάσει τα τετραπλάσια για μπύρες, για να κεράσει «το γκομενάκι απέναντι», για να περάσει καλά… Και την επόμενη μέρα θα διαδηλώσει στο διαδίκτυο πως γίνονται συναυλίες με ογδόντα κι εκατό άτομα. Πιο υποκριτής πεθαίνεις δηλαδή…

Είναι πρακτικά αδύνατο να αποκτήσουμε τη νοοτροπία των Άγγλων, που πάνε σε LiVE για διασκέδαση. Αυτός ο τρόπος ψυχαγωγίας για τον Έλληνα ΔΕΝ αποτελεί διασκέδαση. Και – όπως φαίνεται – δεν πρόκειται να αποτελέσει. Είμαστε τυχεροί που υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, πρόθυμοι να ρισκάρουν και να φέρουν μερικές σπουδαίες μπάντες στη χώρα μας. Άνθρωποι που το κάνουν όλο αυτό με κίνδυνο να μπουν μέσα οικονομικά, επειδή ΔΕΝ μας αρέσει αυτός ο τρόπος διασκέδασης. Έχω πάει άπειρες φορές στο ΑΝ, με πέντε ελληνικές μπάντες, με εβδομήντα άτομα κόσμο και σχεδόν αστείο εισιτήριο. Πάντα η ίδια ιστορία. Στο τέλος-τέλος σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλό να ξαναφάει η χώρα μας μια γερή «ξηρασία». Αλλά πάλι… όταν είσαι επαγγελματίας γκρινιάρης, σου φταίνε ΜΟΝΟ οι τρίχες. Περαστικά μας (;)

Κώστας Κούλης
 

Συναυλίες

Facebook Comments