Συναυλίες

loogoo

The Unstoppable Groove Of The Red Hot Chili Peppers (Live in Athens)

red-hot-chili-peppers-banner

   zz8961 rhcp-red-hot-chili-peppersΑν θα έπρεπε να αναφέρω κάτι για εμένα όσον αφορά την μουσική είναι ότι πορώνομαι τρομακτικά εύκολα. Για παράδειγμα αν μ’αρέσει πολύ ένα τραγούδι, μπορώ να το ακούω επί 50 φορές την ημέρα, κάθε μέρα, μέχρι να βρω κάποιο άλλο που να μ’ αρέσει εξίσου πολύ. Έτσι και με τις μπάντες, μαθαίνω κάθε τραγούδι τους, ξεσκαλίζω κάθε κομμάτι από τα πιο θαμμένα μέρη της δισκογραφίας τους. Πρώτη φορά το έπαθα αυτό με τους Guns N’ Roses. Επί δύο χρόνια νόμιζα ότι όλοι οι μουσικοί ορίζοντες είχαν τα όρια τους σε αυτή και μόνο την μπάντα. Είχα μάθει τα πάντα για το συγκρότημα, ήξερα όλα τα κομμάτια τους απ’ έξω και ανακατωτά, διάβαζα μέχρι και τις βιογραφίες τους. Και αν μου έχει μείνει κάτι από όλα αυτά που διάβασα είναι κάτι που είχε πει ο Slash. Ο Slash είχε γράψει ότι το να βλέπεις την αγαπημένη σου μπάντα live, είναι καλύτερο και από το να κάνεις σεξ. Μπορεί να μην υποστηρίζω ότι το σεξ είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο, αλλά έχω κάθε δικαίωμα να τον αμφισβητήσω, έτσι δεν είναι;

   zzREDHOT1... Ύστερα από λίγο καιρό κατάλαβα πως (ναι!), η μουσική δεν τελειώνει στους Guns N’ Roses, και άρχισα να ψάχνομαι και με άλλα είδη, που ξέφευγαν από τα τραχιά riffs στην ηλεκτρική και όλη την hard rock σκηνή του L.A των 80’s και early 90’s: άρχισα να ακούω reggae, ska, jazz και funk. Και δεν άργησε να έρθει η μεγαλειώδης στιγμή που ανακάλυψα ότι υπάρχει και στην μουσική κάτι που λέγεται fusion, και τότε ήταν που ανακάλυψα την μαγεία των Red Hot Chili Peppers. Προφανώς και δεν αναφέρομαι στις εκρήξεις pop, που έσκαγαν απανωτά από το Californication (1999) και μετά. Δεν λέω, και αυτοί οι δίσκοι έχουν κομματάρες, ύμνους, αλλά είναι σαφώς πιο εμπορικοί από παλιότερες δουλειές του συγκροτήματος. Και κακά τα ψέματα η πολλή εμπορικούρα τρώει την ποιότητα.

   Anyway! Άρχισα να ακούω κάθε τους κομμάτι: από τον πρώτο και ομώνυμο δίσκο τους μέχρι το "One Hot Minute" και όσα κομμάτια από τους πιο καινούριους δεν είχαν βγει στην επιφάνεια, κοινώς δεν είχαν "γνωρίστει ποτέ με το ραδιόφωνο". Διάβαζα για αυτούς, έβλεπα video από live εμφανίσεις τους και ευχόμουν κάποτε να έρθουν και στην Ελλάδα. Οι RHCP ήταν μακράν καλύτεροι από το προηγούμενο μου κόλλημα: ήταν πιο «ευέλικτοι» όσον αφορά τη μουσική που έπαιζαν, φαινόντουσαν θεόρατοι στο σανίδι, ενώ ήταν τέσσερα απλά ανθρωπάκια, και το κυριότερο;  Ήταν επαγγελματίες μουσικοί. Ό,τι και αν συνέβαινε μεταξύ τους, έμενε πάντα πίσω από την σκηνή και δεν έπαιζαν ποτέ οι αηδίες/ντιβιές του Axl, για παράδειγμα, που απλά εξαφανιζόταν από προσώπου Γης και ακυρωνόταν ολόκληρη η συναυλία. Οι RHCP, ανεξάρτητως του με ποιον κιθαρίστα και ντράμμερ έπαιζαν κατά καιρούς ήταν πάντα άνθρωποι απέναντι στο κοινό τους.
... το να βλέπεις την αγαπημένη σου μπάντα live, είναι καλύτερο και από το να κάνεις σεξ (Slash)
   zzimg24658 70fd9a91ee3692bdf94e90073841c547 395 335...Άκουγα τις ίδιες φιδιές για πολλά χρόνια: το χαπάκι «ΦΕΤΟΣ έρχονται» το είχαμε πιπιλήσει τόσο πολύ που είχε γίνει καραμέλα. Η ίδια κασέτα κάθε χρόνο. Περσινά ξινά σταφύλια, δηλαδή. Αλλά τα καλά έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις: μου πήρε μία μέρα για να ψιλλιαστώ ότι η προπώληση είχε ξεκινήσει και άρχισα να οδύρομαι όταν είδα ότι τα εισιτήρια για το front pitch είχαν εξαντληθεί από την πρώτη κιόλας μέρα της προπώλησης. Πότε πλάκωσαν τόσα χιλιάρικα κόσμος στο Ticket House; Ή για πότε εξατμίστηκαν όλα τα εισιτήρια μέσω internet; Στράβωσα για τα καλά. Γενικά όμως ακουγόταν πολύ ότι θα έπαιζαν ακυρώσεις. Σηκώθηκα το βράδυ στις τέσσερις για να τσεκάρω αν είχε αλλάξει κάτι, αλλά τα πράγματα ήταν σταθερά. Έπρεπε να περάσουν δύο ώρες, αλλά τελικά βρήκα εισιτήριο για front of stage.  

   Πέρασε ένας ολόκληρος χειμώνας, μία άνοιξη και κάπου στα μέσα του καλοκαιριού ήταν που άρχισα να μετράω μέρες. Αντίστροφα! Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να κατασκηνώσω έξω από το ΟΑΚΑ κανά τριήμερο νωρίτερα για να μπω πρώτη-πρώτη και να είμαι φάτσα-κάρτα μπροστά στη σκηνή. Καλά, υπερβολές, εννοείται. Φυσικά, οι μέρες έγιναν ώρες, αλλά είχα αποφασίσει να δω την όλη κατάσταση με άλλο μάτι. Αποφάσισα ότι δεν είχε κανένα απολύτως νόημα να φάω στην μάπα την ντάλα ήλιο και το support band της Λίλας από το SINGLES (lame). Έτσι, πήγα με την παρέα μου κατά τις 7 με σκοπό να αράξουμε για κάνα δίωρο και να μπούμε περίπου μία ώρα πριν εμφανιστούν οι RHCP.

   zzred-hot-chili-peppers6-580x415Ο κόσμος δεν σταματούσε να καταφτάνει από όλες τις εισόδους γύρω από το στάδιο. Και δεν ήταν ένα συγκεκριμένο «είδος» κόσμου, μπορούσες να δεις τα πάντα: καμμένους που μόλις είχαν φορέσει τα φρεσκοαγορασμένα RHCP μπλουζάκια τους, μαμάδες με παιδάκια, φινετσάτες γκόμενες με δωδεκάποντα, tattooed στυλάκια, παππούδες, μαλλιάδες, και πολλούς, πολλούς ακόμη. Το κακό της όλης υπόθεσης ήταν ότι ενώ για παράδειγμα υπήρχε προσωπικό στις εξωτερικές εισόδους του ΟΑΚΑ για να καθοδηγεί το κοινό, από κάποια ώρα και μετά δεν υπήρχε κανείς γύρω από τις πύλες του σταδίου. Και εκεί ήταν που γινόταν της τρελοκακομοίρας. Επικρατούσε ένας πανικός: όλοι ρωτούσαν όλους που βρίσκεται η τάδε είσοδος, ή από που πας για front of stage, και ενώ κανένας δεν ήξερε, όλοι έτρεχαν προς κάποια κατεύθυνση. Αναγκαστήκαμε να σκαρφαλώσουμε έναν φράκτη και να κάνουμε όλο το ΟΑΚΑ γύρω-γύρω, αλλά τελικά βρήκαμε τον δρόμο μας.

   Η ατμόσφαιρα μέσα στο στάδιο ήταν αποπνικτική. Υπήρχε άπειρος κόσμος και ήταν όλοι στιβαγμένοι σαν σαρδέλες. Προχώρησαμε σιγά-σιγά μέσα στο πλήθος για να πάμε λίγο πιο μπροστά. Και τότε ήταν που δέχτηκα την πρώτη μου επίθεση. «Που πας, δηλαδή, κοπελιά; Εγώ μαλάκ** είμαι που περιμένω εδώ και πέντε ώρες στο ίδιο σημείο;». Απάντησα καταφατικά πολύ ήρεμα, αλλά εκείνη συνέχισε: «Δεν με ενδιαφέρει αν θα με βρίσεις, τι θα κάνεις, πάντως από εμένα δεν περνάς!». Της πέταξα ένα «Τι μας λες κουκλίτσα;» και την προσπέρασα. Όχι, δεν θα άφηνα μία τριαντάρα που είχε σκάσει στην συναυλία λες και πήγαινε στο Μέγαρο (σένια, με φουστάνι, τακούνια, βαμμένη ΚΑΙ με χρωματιστούς φακούς) να με κρατήσει πίσω. Προχωρήσαμε λίγο ακόμη, αλλά από ένα σημείο και μετά η κίνηση ήταν φραγμένη για τα καλά. Δεν μπορούσαμε να πάμε πιο μπροστά. Αδιέξοδο!

   zzred hot chilli peppers athens LARGEΜείναμε στο ίδιο σημείο για αρκετή ώρα, μέχρι οι τεχνικοί να τελειώσουν όλες τις διεργασίες στην σκηνή και να σβήσουν τα φώτα, plus τον χρόνο από όταν σβήνουν τα φώτα μέχρι να εμφανιστεί η μπάντα. Η είσοδος τους στην σκηνή ήταν απόλυτα διακριτική κατά την γνώμη μου. Δεν υπήρχε κανένα ειδικό εφέ, ή πυροτεχνήματα, ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να υπάρχει σε μία συναυλία. Απλά έσκασαν στην σκηνή. O Chad κλασσικά ντυμένος, ο Flea χωρίς μπλούζα, ο Anthony με την εμφάνιση που έχει στο video clip του "The Adventures of Raindance Maggie", και τέλος, ο σακατεμένος Josh, που λόγω τραυματισμού στο πόδι ήταν αναγκασμένος να κάθεται όλη την ώρα σε ένα σκαμπό. Άνοιξαν με το “Monarchy of Roses”, που ήταν ομολογουμένως μία αρκετά «άκυρη» επιλογή, καθώς το κομμάτι ανήκει στον καινούριο δίσκο, ο οποίος δεν έχει «αφοιμοιωθεί» ακόμη εντελώς από το κοινό.
Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει αν παίρνουν LSD από το μάτι, αν τα σκάνε σε κόκκες, πραγματικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα από αυτά. Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι όσα ντρόγκια και να έπαιρνε κάποιος στην ηλικία τους, κανείς, ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ, δεν θα μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει την σκηνική τους παρουσία.
   zzRed Hot Chili Peppers oaka live largeΑπό την έναρξη κιόλας είχαμε γίνει μουσκίδι. Είχε αρχίσει κιόλας ο «χορός» πριν καν πουν τις μεγάλες επιτυχίες. Στις οποίες έπαιζε και τρελό σπρωξίδι, πράγμα που παραδόξως μου βγήκε σε καλό, μιας και με «πέταξε» ακόμη πιο μπροστά. Άλλα όσο μπροστά και αν πήγαινα, πάλι δυσκολευόμουν να βλέπω κατευθείαν τι συνέβαινε πάνω στην σκηνή. Και ενώ οι οθόνες έδειχναν πολύ ωραία πλάνα, οι τεχνικοί τις είχαν μπουχτίσει στα εφέ σε τέτοιο βαθμό που κάποιος από τις κερκίδες δεν θα είχε καμία απολύτως οπτική επαφή με το θέαμα. Γενικά, έχω πάψει να είμαι φαν των γιγαντιαίων συναυλιών. Είναι pure marketing, απλά για να βγάζουν μαζικά λεφτά οι μπάντες. Όχι ότι θα έπαιζε ποτέ να βλέπαμε τους RHCP live στο Gagarin για παράδειγμα, αλλά αυτές τις τιτανοτεράστιες συναυλίες δεν τις ευχαριστιέται ούτε ο κόσμος, ούτε τα συγκροτήματα.

zzred20hot20chili20peppers1   ...Σε κάποιο σολάρισμα ο Klinghoffer σηκώνεται από την καρέκλα του παρά τον τραυματισμό του και δέχεται την αποθέωση του κοινού. Παρόλο που η κιθάρα έχει έναν αρκετά πιο ήπιο ρόλο στο "I’m With You", ο Klinghoffer είναι κατά την γνώμη μου από τους πιο συμπαθείς κιθαρίστες που έχουν καλύψει το κενό του μεγαλειώδη Frusciante. Ο Flea, κλασσικά τρέχει πάνω-κάτω στην σκηνή, χοροπηδάει και κοπανιέται σε κάθε τραγούδι. Ο Kiedis τραγουδάει και χτυπιέται και αυτός, ενώ ο Smith δίνει πόνο, κρατώντας το ασταμάτητο groove των τεσσάρων. Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει αν παίρνουν LSD από το μάτι, αν τα σκάνε σε κόκκες, πραγματικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα από αυτά. Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι όσα ντρόγκια και να έπαιρνε κάποιος στην ηλικία τους, κανείς, ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ, δεν θα μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει την σκηνική τους παρουσία.

   Σε διάφορες φάσεις ο Kiedis αποχωρεί από την σκηνή και οι υπόλοιποι τρεις τζαμάρουν χαλαρά. Το πρώτο encore break είναι σχετικά νωρίς. Συνεχίζουν όμως, παίζοντας και τραγούδια που δεν θα περίμενε κανείς ότι θα έπαιζαν (π.χ.: Strip My Mind, Parallel Universe, Suck My Kiss). O κόσμος γύρω μου δεν ενθουσιάζεται με αυτά τα τραγούδια και πολύ λίγοι ξέρουν τα λόγια. Σε κάποια φάση περνάει από δίπλα μου ένας γέρος. Γέρος, κανονικός παππούς, υπερήλικας με μειωμένο εισιτήριο στα λεωφορεία, πως το λέμε; Και όμως, με προσπερνάει και πάει στον χώρο πιο μπροστά και πιο κοντά στην σκηνή.

   Προς το τέλος της συναυλίας το κοινό τα ‘χει φτύσει για τα καλά, και ακόμη και όταν παίζεται τελευταίο το "Give it Away", το κοινό είναι απελπιστικά ήρεμο. Δεν εννοώ ότι είναι νεκρό, αλλά σε τραγούδια σαν το "Give it Away", θα έπρεπε να γινόταν Ο χα-μός. Το κοινό όμως είναι σε αδράνεια. Anyway!

   zzimg24632 053662a0d28b4a7566b195acc2bb4b70 450 312Μετά το "Give it Away", o Kiedis ευχαριστεί το κοινό, μας καληνυχτίζει και αποχωρεί. Ρωτάω κάποιον τι ώρα είναι και δεν έχουν περάσει καλά-καλά δύο ώρες από τότε που ξεκίνησαν να παίζουν. Είχα ακούσει και κάτι φήμες ότι είναι μισέλληνας (και ας είναι μισός Έλληνας), ήξερα γενικά ότι είναι και λίγο diva, αλλά απλά ΔΕΝ φεύγεις έτσι. Ειδικά όταν είναι η πρώτη σου συναυλία σε κάποια χώρα. Εκτός βέβαια αν δεν έχεις σκοπό να ξανάρθεις.

   O Flea πλησιάζει το μικρόφωνο για δεύτερη φορά. Την πρώτη είχε μιλήσει για όλα αυτά που βλέπουνε και ακούνε στην τηλεόραση για την Ελλάδα, και είπε ότι παρά την ταλαιπωρία που περνάμε σαν λαός, εκείνοι έχουν δεχθεί μόνο αγάπη και φιλοξενία από εμάς. Ήταν ενθουσιασμένος, λέει, που έπαιζαν για πρώτη φορά στην χώρα μας. Τώρα, μας ευχαριστεί και μας καληνυχτίζει και αυτός με την σειρά του. Ο Klinghoffer φεύγει χωρίς αποχαιρετισμούς, ενώ ο Chad, τελευταία στιγμή ξανανεβαίνει στην σκηνή, βγάζει και αυτός έναν κούτσικο λόγο και μας καληνυχτίζει, πετώντας μερικές μπαγκέτες του στο κοινό.

   Δεν υπάρχουν άλλα “We want more” και συναφή συνθήματα. Η συναυλία έχει τελειώσει, τα φώτα ανάβουν, όλοι στρέφονται προς τις εξόδους και το στάδιο αρχίζει σιγά-σιγά να αδειάζει. Φεύγω από εκεί με μικτά συναισθήματα. Η αλήθεια είναι ότι η συναυλία δεν ήταν όπως την περίμενα, αλλά DAMN, ΜΟΛΙΣ ΕΙΔΑ LIVE ΤΟΥΣ RED HOT CHILI PEPPERS! Μπορεί να μην έπαιξαν όλα τα τραγούδια που ήθελα να ακούσω, μπορεί να υπήρχαν πολλοί άσχετοι στο κοινό, μπορεί να μην ήμουν μπροστά-μπροστά, μπορεί ο Kiedis να παίρνει LSD από το μάτι και on top of that να είναι όντως μισέλληνας, αλλά πραγματικά δεν με νοιάζει τίποτα από αυτά. Γιατί ήρθαν στην Ελλάδα, και ήμουν εκεί. Και αν θέλω να τους ευχαριστηθώ ξανά, μπορώ να πάω κάπου αλλού να τους δω. Και θα το έκανα, αν χρειαζόταν.

Χριστίνα Τσίμα
zzflea live rhcp athens

Συναυλίες

Facebook Comments