Συναυλίες

loogoo

The Castle, The Atlas Moth, Uneven Structure, Intronaut, The Ocean @ Glazart, Τετάρτη 17 Απριλίου, Παρίσι

 
   Μια ιδιαίτερη συναυλιακή βραδιά μας επιφύλασσε η εταιρία οργάνωσης συναυλιών Hibooking, προκειμένου να επισημοποιήσει το ντεμπούτο της δραστηριοποίησής της στα συναυλιακά δρώμενα του Παρισιού. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εντυπωσιακό line-up, τόσο από ανερχόμενα όσο και καταξιωμένα ονόματα από ένα ευρύ φάσμα του σύγχρονου σκληρού ήχου.
 
thecastle   Πρώτο εμφανίστηκε το power trio των Castle, οι οποίοι ξεχωρίζουν από το γεγονός ότι το μεγαλύτερο κομμάτι των φωνητικών είναι υπόθεση της μπασίστριάς τους, Elizabet Blackwell. Με δυο έξοχους δίσκους καθαρού heavy metal οι Castle παίζουν λιτά αλλά ουσιωδώς, έχοντας σαν όπλα πιασάρικα riffs και ψυχωμένα φωνητικά. Είχαν την ατυχία να εμφανιστούν μπροστά σε μόλις 20 με 30 άτομα, πληρώνοντας το γεγονός ότι άνοιγαν τη βραδιά, αλλά, προς τιμή τους, αυτό δεν έδειχνε να επηρεάζει την απόδοσή τους. Ο κιθαρίστας Mat Davis βρισκόταν πλήρως απορροφημένος στο παίξιμό του και παρέδωσε μαθήματα στακάτου παιξίματος. H Elizabeth από την άλλη… έχεις την αίσθηση ότι θα σε δάγκωνε αν τολμούσες να αμφιβάλεις για το ρόλο των γυναικών στα φωνητικά μιας καθαρόαιμης μεταλλικής μπάντας. Διαθέτει χροιά που λειτουργεί εξίσου καλά, τόσο στα επικά όσο και στα γρέτζα φωνητικά, χωρίς να παραμελεί τις μπασογραμμές της. Συνολικά οι Castle δείχνουν έτοιμοι για μεγάλα πράγματα, κρίνοντας από την ποιοτική δισκογραφία τους αλλά και τον επαγγελματισμό στις εμφανίσεις τους.
 
atlasmoth   Συνέχεια με μια ανερχόμενη post-hardcore/sludge μπάντα από το Σικάγο, τους The Atlas Moth. Οι Αμερικανοί έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν θόρυβο γύρω από το όνομά τους, λόγω και του ελαφρού "σπρωξίματος" από τη, γνωστή για τη δημιουργία hype κλίματος, ιστοσελίδα Pitchfork. Άτυπος frontman της μπάντας ο  κιθαρίστας/τραγουδιστής Stavros Giannopoulos (ναι, Έλληνας δεύτερης γενιάς!), ο οποίος ανέλαβε τα grawl φωνητικά, έχοντας σαν αντίβαρο τον επίσης κιθαρίστα Andrew Ragin στα ατμοσφαιρικά φωνητικά. Η μουσική κινήθηκε σ' ένα αργόσυρτο αλλά υποβλητικό τέμπο, με τις τρεις κιθάρες να  δημιουργούν ένα στιβαρό “Wall of sound”. Ο συνδυασμός καθαρών και βρόμικων φωνητικών έκανε αίσθηση όταν τα μεν αλληλοεπικαλύπτονταν με τα δε, σε βαθμό που ν' αποτελεί ένα από τα ατού της μπάντας. Παίξανε για σαράντα περίπου λεπτά μια μουσική που αν και δυστυχώς διαφοροποιείται λίγο από τραγούδι σε τραγούδι, δίνει υποσχέσεις για μεγάλα πράγματα στο μέλλον. Ηighlight της εμφάνισης πάντως ήταν ο underground ύμνος “Holes In The Desert”, ο οποίος live αποκτά επιπλέον επιβλητικότητα.
 
unevenstructure   Τρίτο γκρουπ ήταν οι Γάλλοι Uneven Structure, οι οποίοι εντάσσονται στο ευρύτερο χώρο του djent και με ένα μόλις ένα άλμπουμ έχουν κάνει αισθητό το όνομά τους. Υπακούοντας τις επιταγές του είδους τους, οι Uneven Structure εμφανίστηκαν με τις εφτάχορδες κιθάρες τους (τρεις τον αριθμό) και έπαιξαν για σαράντα περίπου λεπτά μια μουσική με πολλές εναλλαγές, τόσο στους ρυθμούς όσο και στο στυλ φωνητικών. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι παρέβαλαν πολλά core στοιχεία, με τον κινητικό τραγουδιστή Matthieu Romarin να μεταμορφώνει τη φωνή του πολλές φορές κατά τη διάρκεια κάθε τραγουδιού. Αίσθηση επίσης κάνουν τα ορχηστρικά  περάσματα, όπου ο συνδυασμός των τριών παραμορφωμένων κιθάρων δημιουργούσε ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά ηχοτόπια που διατηρούν τη βαρύτητά τους. Το ολικό αποτέλεσμα πάντως απαιτεί προσηλωμένους θεατές, ώστε να συντονιστούν με την ποικιλία των αλλαγών που χαρακτηρίζει τα κομμάτια τους. Σίγουρο πάντως είναι ότι οι Uneven Structure θα έχουν μεγάλο μέλλον όταν σουλουπώσουν το πλήθος των επιρροών και των ιδεών τους.
 
intronaut   Προτελευταίο γκρουπ ήταν οι Αμερικανοί Intronaut, οι οποίοι παίζουν ένα progressive metal, όπως το όρισαν οι Isis. Οι Intronaut έχουν χτίσει ένα σεβαστό όνομα με διαδοχικούς ποιοτικούς δίσκους, με το πρόσφατο “Habitual Levitations (Instilling Words With Tones)” να σημαδεύει μια μουσική αλλαγή με την εξαφάνιση και των τελευταίων sludge φωνητικών. Οι Intronaut ακολούθησαν αυτή την τάση και στο live τους, επιλέγοντας κυρίως τραγούδια από την τελευταία τους δουλειά. Στα θετικά της εμφάνισής τους ήταν η τεχνική τους κατάρτιση, η οποία γινόταν εμφανής τόσο στην ευκολία με την οποία τα μουσικά τους θέματα εναλλάσσονταν όσο και στα δαιδαλώδη ηλεκτρικά αρπίσματα, που τόσο χαρακτηρίζουν τον ήχο τους. Επίσης τα κομμάτια αποδόθηκαν με μια επιπλέον, διόλου ενοχλητική, τραχύτητα, σε σχέση με από τις στούντιο εκδοχές τους. Από την άλλη όμως, αν εξαιρέσουμε το drummer, οι υπόλοιποι τρεις μουσικοί ήταν εκνευριστικά στατικοί επί σκηνής, για να μην πούμε απαθείς. Όπως επίσης είναι κρίμα που τα βαριά φωνητικά του ηγέτη τους Sacha Dunable (κιθάρα, φωνή) έχουν αμβλυνθεί όταν παίζουν τα παλιά τους κομμάτια. Βέβαια το να αποδίδεις τόσο πολύπλοκα θέματα στο ακέραιο, ενώ δείχνεις να βαριέσαι (πλην του drummer, όπως είπαμε) αποδεικνύει ότι οι Intronaut είναι μεγάλοι μουσικοί και αν πρόσεχαν περισσότερο τη σκηνική τους παρουσία θα μιλάγαμε για μια μεγάλη εμφάνιση.
 
theocean   Το τέλος της βραδιάς βρήκε στη σκηνή το συγκρότημα/κολλεκτίβα The Ocean, που εμφανίστηκε δύο εβδομάδες πριν από την κυκλοφορία του τελευταίου τους άλμπουμ “Pelagial”. Για όσους δεν γνωρίζουν, το “Pelagial” δημιουργήθηκε αρχικά ως ορχηστρικός δίσκος, λόγω των προβλημάτων υγείας του τραγουδιστή Loïc Rossetti. Τελικά ο τελευταίος επανήλθε για να ηχογραφήσει μια δεύτερη εκδοχή του δίσκου με φωνητικά. Οι The Ocean εμφανίστηκαν στο Παρίσι χωρίς τη φωνή τους και έτσι διάλεξαν να παίξουν την ορχηστρική μορφή του “Pelagial” στην ολότητά του, εν είδει μιας άτυπης αβάν πρεμιέρας του δίσκου. Τα παραπάνω δημιούργησαν ένα αρχικό μούδιασμα σε όσους περίμεναν τραγούδια και από την υπόλοιπη δισκογραφία τους, μεταξύ των οποίων και του γράφοντα, ένα μούδιασμα το οποίο ευτυχώς εκτονώθηκε καθώς προχωρούσε η συναυλία. Ο λόγος ήταν ότι το “Pelagial” ξεδιπλώθηκε αριστουργηματικά στα αυτιά μας και παρόλο που οι περισσότεροι δεν είχαμε ακούσει ούτε νότα από αυτό, αποδείχθηκε άξιος διάδοχος των έργων των The Ocean. Οι ορχηστικές συνθέσεις του “Pelagial” είχαν τέτοια η δύναμη που κάλυψαν την απουσία των φωνητικών, καθηλώνοντας με τη μεγαλοπρέπεια και τη ατμόσφαιρά τους. Το κουαρτέτο μας συνόδευσε σε μια "μουσική κατάδυση", τραγούδι με τραγούδι, μέσα στην άβυσσο των ωκεανών, σε αρμονία με το concept του τελευταίου τους άλμπουμ. Στο βύθισμα στην ατμόσφαιρα των τραγουδιών συντέλεσαν και τα άκρως ατμοσφαιρικά video που προβάλλονταν στο πίσω μέρος της σκηνής, τα οποία έδεναν εντυπωσιακά με τη μουσική. Αξιοσημείωτη ήταν επίσης η σκηνική παρουσία των τεσσάρων μουσικών, οι οποίοι καθοδηγούμενη από τον λιγότερο κινητικό αλλά άκρως επιβλητικό Robin Staps, τα έδωσαν όλα, λες και η υστεροφημία της μπάντας θα εξαρτιόνταν από αυτήν και μόνο την εμφάνιση.
 
   Η βραδιά τελείωσε γύρω στα μεσάνυχτα και ο απολογισμός ήτανε ένα ιδιαίτερο μίνι φεστιβάλ heavy μουσικής, που ξεχώριζε με τον πλουραλισμό και την ποιότητά του.
 
Κείμενα – φωτογραφίες: Ανίκητος Γαροφαλάκης
 

Συναυλίες

Facebook Comments