Συναυλίες

Steven Wilson Live (Ανταπόκριση από το Παρίσι)

 
   Ερχόμενος στο συναυλιακό χώρο δεν είχα καμιά αμφιβολία για την ποιότητα αυτού που θα βιώσω. Μόνο κάποιο σοβαρό τεχνικό πρόβλημα ή ένα σετ τραγουδιών περιορισμένης διάρκειας θα μπορούσε να μου χαλάσει την εικόνα. Οι λόγοι για αυτή την αίσθηση έχουν να κάνουν με την απίστευτη ποιότητα του τελευταίου πονήματος του ηγέτη των Porcupine Tree, Steven Wilson, την αδιαμφισβήτητη τελειομανία του και τα βιογραφικά των μουσικών που (επέλεξε για να) τον πλαισιώνουν.
 
wilsonparis01
   Η συναυλία στη γαλλική πρωτεύουσα αποτελούσε την τέταρτη εμφάνιση του Βρετανού μουσικού και της προσωπικής του μπάντας, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής τους περιοδείας για την προώθηση του δίσκου “The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)”. 500-600 άτομα συγκεντρώθηκαν στο αρκετά γνωστό Trianon το οποίο, όπως και όλοι οι γειτονικοί συναυλιακοί χώροι της περιοχής Pigalle, αποτελούν ανακαινισμένους χώρους καμπαρέ του 19ου αιώνα, διατηρώντας κάποια από την ρετρό αισθητική τους.
 
Λίγο πριν την έναρξη
 
   Οκτώ η ώρα, πρόσωπα ανυπόμονα, ένας συναυλιακός χώρος με ρετρό άποψη… Στο πίσω μέρος της σκηνής προβάλλεται ένα ασπρόμαυρο μυστηριώδες animation video, στοιχειωμένα μουρμουρητά από τα surround ηχεία "κυκλώνουν" ηχητικά τον χώρο, μία υπόκοφη βοή ενθουσιασμού στο κοινό. Τα παραπάνω στοιχεία δημιουργούσαν μία μοναδική ατμόσφαιρα και προλόγιζαν μ' ένα πρωτότυπο τρόπο την συναυλία.

Η εμφάνιση
 
wilsonparis02
   Το group ξεκινάει με το “Luminol”, και η περίτεχνη δομή του τραγουδιού αναδεικνύει το ταλέντο των μουσικών. Στα πρώτα πέντε τραγούδια τα τέσσερα προέρχονται από το “The Raven That Refused To Sing”, υπογραμμίζοντας το νέο μουσικό πρόσωπο του δημιουργού του. Η μπάντα αποτελείται από καλλιτέχνες με θητεία στο jazz και fusion χώρο, ακολουθώντας έτσι την στροφή που ο Steven Wilson πραγματοποίησε δισκογραφικά, να κινηθεί δηλαδή σε πιο οργανικά αλλά πάντα progressive μουσικά χωράφια. Ξεχωρίζουν ο πληκτράς Adam Holzman με πάμπολλες συμμετοχές σε δίσκους, μεταξύ των οποίων και του ιερού τέρατος Miles Davis, ο φλαουτίστας Theo Travis (συνεργασίες με τον Robert Fripp και τους Gong μεταξύ άλλων) και ο μπασίστας Nick Beggs (John Paul Jones, Greg Howe και αμέτρητοι άλλοι).
 
   Στη σκηνή, εκτός του ξυπόλητου Wilson, που μεταφέρει μία ήρεμη ενέργεια και αναλαμβάνει ενίοτε την ακουστική ή την ηλεκτρική κιθάρα καθώς και κάποιες φόρες τα πλήκτρα, η υπόλοιπη μπάντα δείχνει αρκετά στατική. Στο δεξί μέρος της σκηνής ο κιθαρίστας Guthrie Govan είναι μεν σκηνικά διακριτικός, ίσως λόγω του fusion background του, αλλά είναι μουσικά παρών και μάλιστα στο υλικό του “The Raven That Refused To Sing” ξεχωρίζει, αποδίδοντας ακριβώς τα κιθαριστικά solos. Στο ίδιο κομμάτι ο Wilson ανέλαβε το μπάσο, αφήνοντας το Νick Beggs στο Chapman Stick, με το συνδυασμό των δύο οργάνων να προσθέτει ένα ιδιαίτερο ρυθμικό βάρος στο κομμάτι! Ένα άτυπο πρώτο μέρος έκλεισε με το μελωδικό “Deform To Form A Star”, με τη συναυλία να είναι έτοιμη να περάσει στην επόμενη φάση.
 
wilsonparis03
   Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι ο ήχος είναι αρκετά ισορροπημένος μεταξύ των πολλαπλών οργάνων και είναι φορές που surround ήχοι κάνουν την εμφάνιση τους από διάφορες κατευθύνσεις, δείγμα του πόσο έχει δουλευτεί ακόμα και αυτή η λεπτομέρεια. Μόνο οι χαμηλές συχνότητες του drummer Marco Minnemann κάποιες φορές χάνονται στα στρώματα μπάσου και synthesizers, χωρίς πάντως να επηρεάζει το άψογο ρυθμικό υπόβαθρο που δημιουργεί με άνεση ο Γερμανός μουσικός.
 
wilsonparis04   H συναυλία συνεχίζεται με τα φώτα να σβήνουν για λίγο και ξαφνικά ένα άσπρο ημιδιάφανο πέπλο θα καλύψει την μπάντα από μπροστά και στην συνέχεια πάνω του θα προβάλλονται και θα εναλλάσσονται σύντομες σκηνές από ασπρόμαυρα videoclip David Lynch-ικής αισθητικής. Ήχοι και εικόνες από κουρδιστήρια, εκκρεμή, εξαρτήματα ρολογιών έρχονται από όλες τις διευθύνσεις (η αναφορά στο “Time” των progressive γιγάντων Pink Floyd είναι εμφανής) και είναι σε όλους σαφές ότι το καθηλωτικό Watchmaker θα ακολουθήσει.  O Wilson τραγουδάει με την κιθάρα του πίσω από το πέπλο και στην πορεία του κομματιού η υπόλοιπη μπάντα τον ακολουθεί. Το τραγούδι εξελίσσεται κλιμακωτά σε κορύφωση και οι βαριές παραμορφωμένες κιθάρες στο τέλος ξεσηκώνουν τους πάντες. Χωρίς ανάσα περνάμε στο επόμενο τραγούδι, το “Index”, του οποίου η συγκοπτόμενη ρυθμική βάση συντονίζει συγκρότημα και κοινό. Μικρή ανάπαυλα με το λυρικό “Ιnsurgentes”, στο οποίο ο Wilson αναλαμβάνει τα πλήκτρα με το μικρό vintage αναλογικό synthesizer μπροστά στη σκηνή. Το πέπλο μπροστά από τους μουσικούς έχει πλέον πέσει, η μπάντα έχει κερδίσει τους πάντες με την απόδοση της και τα κομμάτια εναλάσσονται μεταξύ ρυθμικών και μπαλαντοειδών. “Harmony Korine - No Part Of Me - Raider II”. To κυρίως μέρος των συναυλιών τελειώνει με το έξοχο “The Raven That Refused To Sing”, όπου το σχετικό animation videoclip προβάλεται στο βάθος της σκηνής. Ακολουθεί το encore με το Wilson να προλογίζει το “Radioactive Toy”, ως ένα από τα πρώτα κομμάτια που συνέθεσε. Το γκρουπ αποδίδει άψογα το καθηλωτικό αυτό κομμάτι γεφυρώνοντας το παρόν με το (μακρινό) παρελθόν του ηγέτη της. Στην "περίεργη" ατμόσφαιρα του τραγουδιού συμβάλει και η προβολή αποσπασμάτων από ατομικές δοκιμές!  Η συναυλία έχει τελειώσει μετά από δύο ώρες και δέκα λεπτά μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα φανερώνοντας την ικανοποίηση του κοινού.
 
Εντυπώσεις

   Είναι σαφές ότι ο Steven Wilson έχει επενδύσει πολλά στην επιτυχία του προσωπικού του project. Δεν φαίνεται να το αντιμετωπίζει σαν μία απλή παρένθεση από το κυρίως του σχήμα, τους Porcupine Tree. Είναι πρώτη φορά που δεν επιλέγει session μουσικούς μίας χρήσης και διατηρεί ένα σχεδόν απαράλλαχτο line up από την περιοδεία του προηγούμενου δίσκου του, “Grace For Drowνing”.  Ο Wilson δείχνει να επενδύει και στο visual κομμάτι της εμφάνισής του αλλά αυτό γίνεται ισορροπημένα και δεν αποσπά τον θεατή από την ουσία μιας συναυλίας, την μουσική καθεαυτή. Η προσεγμένη σκηνοθετική προσέγγιση συντελεί στη δημιουργία μιας ιδιαίτερης ατμόσφαιρας σ΄ ένα είδος μουσικής όπου σπάνια οι καλλιτέχνες στηρίζονται σε εξωτερικά, από την μουσική εφέ, για να συγκινήσουν.  
 
wilsonparis05
 
   Τέλος, η συναυλία δημιούργησε την αίσθηση της αδημονίας για τα μελλοντικά σχέδια του Steven Wilson με τα διάφορα μουσικά του σχήματα, λογικά κάπου στο άμεσο μέλλον δεδομένης της εργασιομανικής του φύσης.
 
Playlist: Luminol, Drive Home,The Pin Drop,Postcard,The Holy Drinker,Deform to Form a Star, The Watchmaker, Index, Insurgentes, Harmony Korine, No Part of Me, Raider II, The Raven That Refused Τo Sing
Encore: Radioactive Toy (Porcupine Tree)
 
Ανίκητος Γαροφαλάκης
 

Συναυλίες

Facebook Comments