Συναυλίες

loogoo

Spineless, Γιάννης Αράπης LiVE @ six d.o.g.s.

 
spineless1977
 
   Είπα κι εγώ το Σάββατο να πιάσω δουλειά λοιπόν. Να βάλω μπρος την τράτα μου και βουρ για ανταποκρίσεις! Ανυπομονούσα, βλέπετε, να σπάσω το ρόδι με κάτι όμορφο, κάτι ιδιαίτερο, κάτι δυνατό. Έλυσα κάβο λοιπόν και το ρεύμα με έφερε στο six d.o.g.s. Ένα γνώριμο μέρος που είχα να επισκεφτώ καιρό, αλλά που μου έδινε τη σιγουριά της καλής ακρόασης. Αφορμή στάθηκε ο εορτασμός ενός χρόνου από την κυκλοφορία του «Speaking Of Chaos And Relative Peace» των Spineless, που είναι το προσωπικό project της Χρύσας Τσαλταμπάση. Δεν είχα προγενέστερη επαφή ούτε με τους Spineless, ούτε και το Γιάννη Αράπη που «άνοιξε» το live, μουσικά μιλώντας πάντα. Ήθελα να πιαστώ στον ύπνο, να απορροφηθώ απ’ τη μαγεία του αγνώστου, να βιώσω κάθε συναίσθημα για πρώτη φορά, δίχως προετοιμασία. Και αυτό μου βγήκε σε καλό. Φρόντισα να είμαι απ’ τους πρώτους ώστε να έχω καλύτερη εικόνα μιλώντας και με λίγο κόσμο, δίχως το άγχος του χρόνου να με κυνηγά. Κόλλησα αμέσως μπροστά στην άδεια σκηνή (από άτομα) κοιτάζοντας την πεταλιέρα του κιθαρίστα (πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι). Γύρω στα 15 πετάλια, κουμπάκια παρακουμπάκια… Μου έδωσαν μια εικόνα για το τι πρέπει να περιμένω στη συνέχεια. Τα πάντα… Προτίμησα να στηθώ σε μια γωνία όπου θα μπορούσα να παρατηρήσω τα πάντα. Κάποιες φορές η σιωπή είναι χρυσός…
 
spineless1978
   Ο Γιάννης Αράπης ανέβηκε στη σκηνή γύρω στις 21:45 με την κιθάρα του. Μόνος. Άρχισε να παίζει διάφορες μελωδίες και δημιουργώντας λούπες με αυτές συνέχιζε με αυτοσχεδιασμούς. Αρκετά εξιδεικευμένη τεχνική, δημιούργησε ένα ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Γαλήνη, χαλαρότητα, δυναμισμός, οργή, όλα ξεπετάγονταν απ’ τις χορδές του καλλιτέχνη, που έδειξε τεχνικά καταρτισμένος στο παίξιμο και αρκετά «ταπεινός» στην εμφάνιση. Για τον ίδιο διάβασα μετά πως «Σκοπός του είναι ο επαναπροσδιορισμός της ηλεκτρικής κιθάρας ως ένα όργανο επικίνδυνο αλλά και παράλληλα λυρικό», κάτι που φάνηκε στα κομμάτια του. Ήμουν καλυμμένος απ’ αυτό που άκουσα και είδα. Ύστερα ήρθε η ώρα του κυρίως πιάτου. Με μια σχεδόν μυσταγωγική εισαγωγή το συγκρότημα ξεκίνησε το σετ του. Πολύ καλός ήχος, το γκρουπ αρκετά δεμένο, με δυνατή σκηνική παρουσία. Κώστας Βερίγκας, Διονύσης Μόρφης, Ηλίας Καραχάλιος οι υπόλοιποι. Μπήκαν δυναμικά.
 
spineless1979
 
   Τα τραγούδια που ακολούθησαν συνέχισαν στο μοτίβο του noise, experimental rock (έτσι μου φάνηκαν εμένα τουλάχιστον. Εκείνη προτιμά να χαρακτηρίζει τη μουσική της ως drone/post/electroambient metal. Λυρισμός στη φωνή που έμπλεκε με σκοτεινές «άγριες» στιγμές, πειραματισμοί με ήχους και μελωδίες «εξωκοσμικές», δυναμικά παιξίματα με ελάχιστες εναλλαγές σε ρυθμό και μελωδία, που όμως δεν φάνηκαν ως ελλείψεις. Συνολικά έπαιξαν εννέα κομμάτια, με το τελευταίο να μου κάνει και την καλύτερη εντύπωση. Θα κρατήσω επίσης το πάντα χαμογελαστό πρόσωπο της Χρύσας μετά από κάθε τραγούδι, και φυσικά θα ξεχάσω την… απόπειρα του κιθαρίστα να πει ανέκδοτο. Έφυγα απ’ το μαγαζί νιώθοντας ικανοποίηση. Άξιζε τον κόπο. Για όσους ακούνε τέτοιο είδος μουσικής, αξίζει να το αναζητήσετε.

Νάσος Κονίτσας
 
spineless1980

Συναυλίες

Facebook Comments