Συναυλίες

Sons Of Apollo, Parthian Shot LiVE @ Fuzz

 
soa888
 
   Πριν ξεκινήσω να περιγράφω τα του LiVE, επιτρέψτε μου να εξάρω τους διοργανωτές. Έχεις δύο μπάντες που έπαιξαν, η μία εκ των οποίων έπιασε το δίωρο και στις ένδεκα είχαν τελειώσει ΟΛΑ. Απίστευτο! Με κάτι τέτοια αισθάνομαι πραγματικά ότι κάτι μπορεί να γίνει σ’ αυτή τη ρημαδοχώρα. Στις εννιά ακριβώς ανέβηκαν οι Γιοι του Απόλλωνα και κάπου εκεί κατάλαβα πως – για απόψε τουλάχιστον – είμαστε Ευρωπαίοι. Απλά πράγματα. Σα θέλει η νύφη κι ο γαμπρός ήτοι ο διοργανώσας, τότε όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Μπράβο και πάλι μπράβο!
 
parthian256 
   Πριν ανέβουν τα θεριά στη σκηνή, οι δικοί μας Parthian Shot αναλαμβάνουν να μας δείξουν πόσο σπέρνουν οι ελληνικές μπάντες. Με τύμπανα για ύμνους, κιθάρες για πολύ χτύπημα, μπάσο για πολλή γκρούβα, πλήκτρα για πολύ χάσιμο και μια φωνή που δεν χρειαζόταν καν μικρόφωνο (hint hint), οι παιχταράδες έκαναν αισθητή την εμφάνισή τους παντού. Σε όλο το venue, απ’ άκρη σ’ άκρη. Τώρα, θα μου πεις, γιατί δεν ήταν όλοι στην ώρα τους, για να απολαύσουν και τα δικά μας τα παιδιά… Εξαιρετική ερώτηση, κύριε! Άλλες ερωτήσεις; Φαντάζομαι ότι τα θέλουμε ακόμα μερικά μαθηματάκια. Οι Parthian Shot έχουν πολλή τεχνική, πολύ μυαλό και εξαιρετικές μελωδίες. Αναμένουμε με ενθουσιασμό τον καινούργιο δίσκο και κοιτάμε μπροστά. Είναι από τα σχήματα που θα μας απασχολήσουν πολύ ευχάριστα στο μέλλον. Στο πολύ κοντινό μέλλον…
 
parthian255
   Και στις εννιά ΑΚΡΙΒΩΣ ξεκίνησαν οι SOA… Θυμάστε πως ο Απόλλωνας είναι ο θεός της μουσικής, ναι; Καλά, έχει κάνει και διάφορες βρωμίτσες κατά καιρούς, εκείνος ήταν άλλωστε που οδήγησε στη φτέρνα το βέλος του Πάρη, πλην όμως ο εν λόγω είναι πάντα φως και μουσική. Και οι γιοι του, που φιλοξενήθηκαν χθες στην Αθήνα μας, ήταν απλά πανάξιοι γιοι του φωτός και της μελωδίας. Πέντε μουσικοί που χαίρουν της απόλυτης εκτίμησης του μουσικού σύμπαντος και δεν μιλάω μόνο για το Ροκ ή το Μέταλ. Αναφέρομαι στη μουσική γενικά, αφού ο καθένας από αυτούς μπορεί να παίξει τα πάντα και μάλιστα χωρίς καν να ιδρώσει. Ο Billy Sheehan, o Jeff Scott Soto, o Michael Portnoy, o Derek Sherinian και ο Ronald Blumenthal, κατά κόσμον Bumblefoot, μας έκαναν ό,τι ήθελαν! Φωνάζαμε, γκαρίζαμε, χτυπιόμαστε και ξανά πάλι από την αρχή. Ο Portnoy είχε σοβαρό θέμα με τα δόντια του, καθώς κάποιο από δαύτα του έκανε τη ζωή δύσκολη και έπρεπε να πάει στο γιατρό. Παρόλα αυτά όμως, ήταν τόσο τέλειος, που μας ξανάσπασε τα νεύρα!
 
soa889

   Είχα μπροστά μου το Sheehan, μαζί με το δίμπρατσο εργαλείο, το οποίο έβγαλε off μπόλικες φορές εκείνη τη βραδιά (μπορείς να πεις και χθες, δεν θα παρεξηγηθεί κανείς), ενώ φάνηκε από τις γκριμάτσες του ότι το καταδιασκέδαζε. Ήταν απίστευτος στο σόλο του και έδειξε ότι δεν είναι τυχαίο που όλοι οι μουσικοί του κόσμου πίνουν νερό στο όνομά του. Ο Sheehan, παρέα με το Stuart Hamm, είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το μπάσο, όσον αφορά τεχνική και φαντασία, τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Ναι, εγώ σας τα γράφω αυτά, ο ορκισμένος/κολλημένος με τον Καπετάνιο και τον Πατεράκη, πλην όμως δεν παίρνω πίσω ούτε τελεία! Ο Bumblefoot, με τη δίμπρατση κιθάρα του, σήμα κατατεθέν του, με το επάνω μπράτσο να είναι άταστο (θα μας τρελάνει εντελώς τούτος εδώ), έδειξε την άπειρη τεχνική του και μας έκανε να το θαυμάσουμε έτι περισσότερον όταν άνοιξε το στόμα του. Τι φωνάρα είναι αυτή, καλέ; Ο άνθρωπος είναι ένας φοβερός καλλιτέχνης, έχει εμφανιστεί και εκείνος σε άπειρες δουλειές και… και να σας πω την αμαρτία μου; Θεωρώ ότι η gag κίνησή του να «φτάσει» το μικρόφωνο του τραγουδιστή του ήταν ό,τι πιο χιουμοριστικό είδαμε πάνω στη σκηνή.
 
soa890

   Ο Sherinian πάλι… άλλος εξωγήινος κι αυτός! «Μάλωσε» τα πλήκτρα του ουκ ολίγες φορές, έπαιξε πράγματα στο σόλο του που ενθουσίασαν, όπως το “Iron Man” για παράδειγμα, έτρεξε πάνω και κάτω τις κλίμακες και έδειξε γνήσια ενθουσιασμένος με όλο αυτό που διαδραματιζόταν στη σκηνή. Είναι ένας απίστευτος καλλιτέχνης, είναι ένας μουσικός που έχει μόνο θαυμαστές. Πραγματικά μοναδικός! Για να φτάσουμε στο χρυσό λαρύγγι των Απολλογιών… Ο JSS, ο θεοπάλαβος Πορτορικανός, ο τρελοκομείος της καρδιάς μας, έκανε όργια στη σκηνή του Fuzz… Δεν ήταν μόνο ότι τραγούδησε καταπληκτικά, δεν ήταν μόνο ότι επικοινώνησε με το κοινό έτσι όπως μόνο αυτός ξέρει… Ήταν απίστευτα συγκινητικός στο δικό του φωνητικό σόλο. Παίζοντας άψογα με τα εφέ του, το delay και έχοντας στη φαρέτρα του (τα ‘παμε, γιοι του Απόλλωνα) γαλόνια τεχνικής, ο Soto έβγαλε θεϊκές διφωνίες, τριφωνίες και ό,τι θέτε, θυμίζοντας πολλές φορές ολόκληρη χορωδία! Τίμησε με τον πλέον θεαματικό τρόπο το Freddie Mercury και τους Queen φυσικά και μας τρέλανε όλους στο encore... Βγαίνουν στη σκηνή οι υπόλοιποι τέσσερις, ακούγεται το “And The Cradle Will Rock” των Van Halen και όλοι… ψάχνονται! Πού είναι ο σιχαμένος; Από πού ακούγεται αυτή η φωνή του; Ο ψηλός βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο κοινό, τραγουδάει και δίνει το μικρόφωνο αριστερά και δεξιά και τραντάζει όλο το μαγαζί!
 
soa891

   Η ώρα έχει πάει ένδεκα… Ο κόσμος φεύγει με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Αναμφισβήτητα ήταν μια ιστορική συναυλία. Το ξαναλέω και θα το λέω συνέχεια, οργανωτικά ήταν ό,τι πιο άρτιο θα ζήσουμε ποτέ. Καλλιτεχνικά ήταν, πολύ απλά, ταβάνι. Είδαμε από κοντά ένα τσούρμο από τους πιο μεγάλους μουσικούς ΟΛΩΝ των εποχών… Και αυτό το λέμε έχοντας ό,τι παρά SOAς τας φρένας...
 
Κώστας Κούλης
Φωτό: Εβελίνα Γερακίτη
 
soa892
 
God of the Sun, Signs of the Time, Divine Addiction, Just Let Me Breathe (Dream Theater), Labyrinth, Bass Solo, Lost in Oblivion, The Prophet's Song / Save Me (Queen), Alive, The Pink Panther Theme, Opus Maximus, Keyboard Solo, Lines in the Sand (Dream Theater), Guitar Solo, And the Cradle Will Rock... (Van Halen), Coming Home
 
soa894
 
soa893
 

Συναυλίες

Facebook Comments