Συναυλίες

Sleepstream & Afformance & LazyAftershow Live 20-12-2012@Gaia

  Ένα live το οποίο περίμενα με ανυπομονησία, μια και δεν έχω σταματήσει να ακούω από παντού ότι «Το post-rock στην Ελλάδα ανθίζει όλο και περισσότερο»! Πήρα λοιπόν τηλέφωνο να βρω παρέα για να πάω αλλά δυστυχώς κανείς δεν μπόρεσε να με «συνοδεύσει». Παρόλο αυτά λειτούργησε υπέρ μου, μια και «με κάνανε παρέα» τα παιδιά από τις μπάντες. Όλοι ευγενικοί και πρόθυμοι να συζητήσουν περί του θέματος post-rock, πράγμα που έκανε τη βραδιά πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
 
  Για να πούμε τα πράγματα με τη σειρά τους έφτασα στο χώρο του live στις 8:45 μ.μ. και αν και η ώρα έναρξης ήταν 8:30 μ.μ., τα συγκροτήματα έκαναν ακόμη soundcheck και το μαγαζί ήταν άδειο. Αυτό το φαινόμενο είναι γενικό και δεν ισχύει μόνο για τα συγκεκριμένα συγκροτήματα, αλλά το κύριο μου παράπονο είναι ότι, τα συγκροτήματα θα έπρεπε, παρά τη κλασική νοοτροπία του κόσμου να έρχεται αργά, να είναι έτοιμα στην ώρα τους. Το θεωρώ λίγο απαράδεκτο να φτάνει κάποιος ακόμη και στις 9:00 μ.μ. και ακόμη να γίνεται soundcheck. Παρόλο αυτά, εξακολουθώ να μένω απογοητευμένος από το ελληνικό κοινό, μια και ο περισσότερος κόσμος ήρθε στις 11:30 μ.μ. (με αποτέλεσμα να προλάβουν με το ζόρι τα δύο τελευταία κομμάτια των Afformance και να χάσουν όλη τη παράσταση των Lazy Aftershow).
Lazy AfterShow
  Θα πω ένα «τελοσπάντων» και θα συνεχίσω…Η ώρα φτάνει κοντά στα μεσάνυχτα και ανεβαίνουν στη σκηνή οι Lazy Aftershow, ενώ ο χώρος του Gaia δεν είχε γεμίσει ούτε το εν τρίτο. Με είχαν ενημερώσει από πριν τα παιδιά της μπάντας, πως θα έπαιζαν ένα set 25 λεπτών, ενώ συνήθως παίζουν μία ώρα. Δεν νομίζω πως μπορώ να πω και πολλά μετά από την εμφάνιση τους, μια και δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να κρίνω μία μπάντα όταν έχει παίξει τόσο λίγο. Το μόνο που μπορώ να πω ήταν ότι, το γεγονός ότι έχουν δικό τους ηχολήπτη φάνηκε και «μέτρησε» πάρα πολύ. Πέραν τούτου, τα παιδιά είχαν ενδιαφέρον πρόγραμμα (για τόσο λίγο) και δεν με έκαναν να βαρεθώ ούτε στιγμή. Μπορεί να διέφεραν πολύ από τα υπόλοιπα συγκροτήματα, μια και αυτοί δεν είχανε τα χίλια-μύρια εφέ που έχουν οι άλλες δύο μπάντες, αλλά με λίγα και καλά πράγματα κατάφεραν και προσέγγισαν την post-rock επηρεασμένοι από πολλά άλλα είδη, πράγμα που αποδείχθηκε να διασκεδάζει τον κόσμο. Νομίζω πως η πρώτη μπάντα ήταν για ακόμη μια φορά η έκπληξη της βραδιάς αν και δεν περίμενα κάτι τέτοιο, αλλά αποκόμισα κάτι καινούριο και καλύτερο (κατ’ εμέ) για να ασχοληθώ τις επόμενες μέρες.
 
  Συνεχίζοντας, θέλω να πω πως όντας και εγώ λάτρης και κυρίως ενεργός μουσικός του είδους, όταν βλέπω μεγάλο εξοπλισμό γίνομαι αυτομάτως επιφυλακτικός, μια και έχω χορτάσει να ακούω μπάντες με «τόνους» εξοπλισμού να παίζουν post-rock. Για αυτό και όπως είπα και για τους Lazy Aftershow, μου είναι έκπληξη να βλέπω μουσικούς να χρησιμοποιούν εξοπλισμό στο μέγιστο βαθμό και παραπάνω. Το να βλέπω να ανεβαίνει μια μπάντα στη σκηνή με 3 Apple laptop και 15 πεταλάκια (εφέ κιθάρας/μπάσου) στα πόδια τους ο καθένας, δεν με εκπλήσσει πια, και όπως δεν εκπλήσσει τον κοινό θεατή αν αποφασίσει να παρακολουθήσει ξανά μία τέτοια μπάντα. Ελάχιστες είναι οι μπάντες που αποδεδειγμένα «μαγεύουν», οι υπόλοιπες απλά μαζεύουν για να έχουν.
Afformance
  Ήρθε και η σειρά των Afformance, μια μπάντα που υπάρχει εδώ και 7 χρόνια και έχουν ένα αρκετά καλό όνομα στην post-rock σκηνή της Ελλάδας. Τρεις κιθάρες και κρουστά και…πολλά…..μα ΠΑΡΑ πολλά εφέ! Ήμουν έτοιμος να απογοητευτώ, αλλά τα κομμάτια τους ήταν το ένα πιο ενδιαφέρον από το άλλο, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Έως το τέταρτο κομμάτι τους, μας είχανε «εξηγήσει» ποιοι είναι και τι κάνουν αρκετά καλά. Μία μπάντα ΠΟΛΥ επηρεασμένη από μεγάλα ονόματα όπως “Maybeshewill” και “Explosions In The Sky”, αλλά με αρκετά στοιχεία math rock μέσα για να μπορούν να διαφέρουν που και που. Αυτό ήταν και το μόνο μου παράπονο βασικά, μοιάζανε υπερβολικά πολύ με τους Maybeshewill και αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό. Το καλό είναι ότι κάνανε ένα από τα καλύτερα live που έχω δει από ελληνική μπάντα. Το κακό θα έλεγα όμως πως είναι πως οι συνθέσεις τους είναι το ίδιο κουραστικές καμιά φορά με τους Maybeshewill. Δηλαδή, μετά από 4-5 κομμάτια με delay (το όνομα του εφέ της ηχώ στη μουσική), breakdown και μετά παραμόρφωση, ξέχασα τελείως τα προηγούμενα κομμάτια και απλά άκουγα το επόμενο. Νομίζω πως έχω μπουχτίσει από τέτοιες μπάντες και πραγματικά αν ήταν να ακούσω κάτι τέτοιο, απλά θα άκουγα αυτό που μου έκανε εντύπωση με τη πρώτη. Το μόνο που τους έλειπε βασικά ήταν μερικά πιο-χαρακτηριστικά κομμάτια στην playlist τους. Ένα τεράστιο μπράβο όμως στα παιδιά, γιατί ο κόσμος όπως και εγώ (παρά τα χαζά μου παράπονα) το διασκέδασε με το παραπάνω και πραγματικά πιστεύω πως είναι η μπάντα που θέτει τον πήχη στην ελληνική σκηνή του είδους αυτή τη στιγμή.
 
  Ένα ακόμη παράπονο εδώ, το οποίο δεν είναι μόνο δικό μου, αυτή η φασαρία που δημιούργησε η μπάντα σε ένα κομμάτι πραγματικά….δεν χρειαζόταν. Θυμάμαι ακόμα όταν είχα πάει στο τελευταίο live των Mogwai στο Block 33 που ο κόσμος τα «είχε παίξει» όταν κάνανε κάτι τέτοιο. Το κοινό όσο και να λατρεύει τη μπάντα, αν κάνει τέτοιες «καλλιτεχνικές τρέλες» ο άλλος κάποια στιγμή θα «χαλαστεί». Σε άλλα κομμάτια που απλά ανεβάσανε την ένταση απλά αρκετά για μικρό χρονικό διάστημα, ήταν διασκεδαστικό, αλλά στην προηγούμενη περίπτωση όλοι περίμεναν πότε θα σταματήσει.
Sleepstream
  Συνεχίζοντας λοιπόν, τελευταίοι ανέβηκαν στη σκηνή, δέκα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα οι Sleepstream, οι οποίοι έκλεισαν ένα χρόνο από την έκδοση του πρώτου τους άλμπουμ. Ο χώρος είχε γεμίσει για τα καλά, και μπορούσε κανείς να καταλάβει από τις φωνές, πως οι περισσότεροι ήρθανε για να ακούσουν αυτή τη μπάντα. Δύο κιθάρες, κρουστά, μπάσο, βιολί και τσέλο ήταν το line-up τους και πραγματικά αν κάποιος τους βλέπει πρώτη φορά, έχει ήδη εντυπωσιασθεί μόνο και μόνο από το στήσιμο μιας τέτοιας πολυμελής μπάντας. Παρόλο αυτά, εγώ που τους είχα ξανακούσει (ως support group στους Long Distance Calling), δεν μπόρεσα να τους «ευχαριστηθώ» μιας και είχανε προβλήματα με τον ήχο τους. Μπορώ να πω πως ακόμα έχουν κάποιο θέμα με τον ήχο τους, αλλά λογικό μου φαίνεται μιας και μία τέτοια μπάντα έχει ανάγκη από δικό της ηχολήπτη (ο ηχολήπτης της σκηνής ήταν καλός, αλλά εννοείται πως ο άνθρωπος δεν μπορούσε να κάνει θαύματα μη γνωρίζοντας τη μπάντα). Ανέβηκαν λοιπόν, έριξαν και ένα πανί από πίσω που πρόβαλε διάφορες σκηνές από άσχετα πράγματα (κλασική κίνηση post-rock μπάντας, πράγμα που κάνει την εμφάνιση πιο ενδιαφέρουσα) και άρχισαν να παίζουν.
 
  Στα πρώτα 15 λεπτά φαινόντουσαν ενδιαφέροντες, αλλά μετά άρχισα να κουράζομαι. Ενδιαφέρουσες μελωδίες που σε κρατούσαν να χτυπιέσαι συνεχώς (πράγμα που παίζει μεγάλο ρόλο) αλλά το ίδιο μοτίβο συνεχώς χωρίς καμία διαφοροποίηση στον ήχο τους. Ακόμη και ρυθμικά να γινόταν κάτι πολύ συναρπαστικό, πάντα κατέληγε το κομμάτι να γίνεται θάλασσα-παραμόρφωσης (το γνωστό sea of distortion…) και να κλείνει με κάποιο metal-φάση riff. Στο τέλος αναρωτιόμουν αν είναι post-rock ή symphonic metal και αναρωτήθηκα αν μ’ αρέσει ή όχι, και όχι το πόσο κοντά είναι σε κάποιο είδος. Κύριο μου παράπονο από τη συγκεκριμένη μπάντα είναι αυτό που ανέφερα και παραπάνω, να βλέπω πολύ εξοπλισμό χωρίς να χρησιμοποιείται αρκετά. Το βιολί και το τσέλο δεν είχανε ηγετικό ρόλο σε παραπάνω από δύο κομμάτια. Ίδια περίπτωση και στο μπάσο, που κρατούσε «πλάτες». Έμοιαζε σαν να άκουγα μπάντα με δύο κιθάρες και κρουστά, μια και άνετα θα μπορούσαν να έχουν ένα laptop τα παιδιά και να βάζουν όλους αυτούς τους ήχους από εκεί (τότε θα ήταν εντυπωσιακοί!). Όμορφη παρουσίαση γενικά, αλλά περίμενα περισσότερα από ένα σχήμα με τόσες ιδέες, τόσα όργανα και τόσες επιλογές.
 
  Γενικότερα έφυγα χαρούμενος από μια live εμφάνιση τριών - μόνο - συγκροτημάτων του post-rock ήχου για πρώτη φορά, έκανα τις νέες φιλίες μου και διαπίστωσα αν ανθίζει η μουσική σκηνή αυτού του είδους. Περιμένω σίγουρα περισσότερα από τους Lazy Aftershow στην παρουσίαση του δίσκου τους στο Fuzz στις 10 Ιανουαρίου 2013 και σίγουρα νέες συνθέσεις από τις άλλες δύο μπάντες. Μπράβο και στις τρεις μπάντες και ανυπομονώ για το επόμενο live!
 
Χριστάκης Kelfecil Κωνσταντίνος
 

Συναυλίες

Facebook Comments