Συναυλίες

Rockwave Festival @ Terravibe 5-6-2016

 
Rockwave Festival (The Last Shadow Puppets, Dropkick Murphys, Suede, Turbonegro, The Subways, Despite Everything, The Callas, Wish Upon A Star, Whereswilder) @ Terravibe 05/06/2016

   Και φτάσαμε σε μια από τις πιο αντιφατικές ημέρες στην ιστορία του Rockwave. Δύο σκηνές κυριολεκτικά και μεταφορικά σε μια ιδιαίτερη συνύπαρξη. Η βρετανική indie/rock σκηνή συναντά τον παραστρατημένο μεγάλο αδελφό της και ο κόσμος που έσπευσε να βρεθεί μπροστά σε αυτή την συνάντηση, καθρέφτης δύο μουσικών πολιτισμών. Στην αιώνια ερώτηση "Εσύ είσαι του γαμπρού ή της νύφης;" η απάντηση έφερε τα ονόματα των Dropkick Murphys και των Last Shadow Puppets πάνω στα πρόσωπα όλων.
 
rockwave16a01
The Subways
   Το Noizy.gr κατέφθασε στο Terravibe πάνω στην ώρα που οι The Subways έπαιρναν άλλη μια φορά τη θέση τους επί ελληνικής σκηνής. Χαρισματικοί στον επικοινωνιακό τομέα γεμίζουν θετική διάθεση το λιγοστό προς το παρόν κόσμο. Η εναλλαγή αντρικών και γυναικείων φωνητικών λειτουργεί εξαιρετικά στο αυτί και το trio των Subways γεμίζει την τεράστια σκηνή. Το “Mary” προλογίζεται ως τραγούδι αφιερωμένο στην μητέρα του Billy Lunn (κιθάρα/φωνή) και όλα θυμίζουν μια ακόμα επίσκεψη στη νέο-βρετανική indie/rock αισθητική με τα "αλήτικα" ξεσπάσματα, αλλά πάντα με έναν συναισθηματισμό που χρωματίζει την παρουσία των εκπροσώπων της. Λίγα λόγια παραπάνω, μερικές ελληνικές λεξούλες, ιδιαίτερα ευχάριστα chord progressions και brit pop μελωδίες στα φωνητικά ως γέφυρα για την καταιγιστική συνέχεια. Γέφυρα που χτίστηκε ασφαλώς με ένα “RNR Queen”, που ήταν και το πρώτο sing along του απογεύματος συνοδευόμενο από ένα ένα stage diving, για να κάνει την βόλτα του κι ο Lunn στις πρώτες σειρές μπροστά από την μεγάλη σκηνή.

Turbonegro
   Ο ήλιος άρχισε να κρύβεται και το καυτό σορτσάκι του Hank Von Helvete (φωνητικά) κάνει την εμφάνισή του. Με απίστευτη ακρίβεια ώρας τα βήματα μέχρι τη μικρή "αλήτικη" σκηνή συνόδευαν τα πρώτα κοφτα riffs των Turbonegro. Κι όμως, μια παρέα βγαλμένη από το Blue Oyster μπορεί να σε "κουνήσει" για τα καλά. Ο κιθαρίστας Knut Schreiner στα στιλιστικά χνάρια του Pete Townshen (The Who), η μόνη παραφωνία στην εικόνα, που όμως "ξεκουράζει" με τα μελωδικά περάσματα και τα blues licks του.
 
   Ενέργεια που αντανακλά στο βουνό της Μαλακάσας κι ένας ηχητικός όγκος που σε πιάνει από την ηλιοκαμένη μούρη σου."All My Friends are Dead" και ζωντανεύουν οι πάντες. Όσοι έμειναν πίσω να περιμένουν τους Suede μάλλον έκαναν πολύ μεγάλο λάθος και σίγουρα το ακούν πολύ δυνατά. Δίχως ανάσα το ένα κομμάτι διαδέχεται το άλλο και ο κόσμος έχει πλημμυρίσει όλο τον περιβάλλοντα χώρο. Η σημαία των Turbonegro κυμάτισε στον ελληνικό ουρανό στο “Are You Ready (For Some Darkness)” και ο ήλιος υπάκουσε. Τα Rock N Roll πλήκτρα κλείνουν ιδανικά την party αισθητική των Νορβηγών που δεν φοβούνται να σατιρίσουν, να αυτοσαρκαστούν και να μιλήσουν ανοιχτά για το πόσο αγαπούν τις καταχρήσεις στην εισαγωγή του "I Wanna Come", προφανώς. Οι Turbonegro μπορούν πολύ εύκολα να σε σοκάρουν αν δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Δεν είναι και πολλοί εκείνοι που θα απειλήσουν να γεμίσουν αίμα την Ακρόπολη άλλωστε ("Drenched In Blood" Intro). Η παράνοια από τις ηχητικές μεταπτώσεις βρίσκει τρανό παράδειγμα στο "I Got Erection" των Turbonegro να δίνει την σκυτάλη στους Suede.
 
rockwave16a02
 
Suede
   Οι Suede παίρνουν τη θέση τους και μόνο οι οθόνες υψηλής ανάλυσης προδίδουν το γήρας που έχει επισκεφθεί τα πρόσωπά τους .Η φωνή του Brett Anderson ακροβατεί ακόμα ανάμεσα στα καθαρά φωνητικά και τα falsettos που σημάδεψαν την βρετανική σκηνή στα 90's κι άνοιξαν το δρόμο στον, σωσία του Anderson, Matt Bellamy των Muse σε φωνητικούς πειραματισμούς. Σε μια ευθεία γραμμή έντασης οι Suede διεκδικούν για τα καλά το ρόλο του έμπειρου προγόνου των Headliners της βραδιάς. Άξια τέκνα της βρετανικής γενιάς, που φιλά το χέρι του σχεδόν συνοδοιπόρου τους Morrissey, μπορούν να σε κερδίσουν και μόνο με τον αέρα που φέρνει η σιγουριά του βετεράνου των σκηνών. Δίχως περιτεχνίες και πολύμετρα solos η εμφάνισή τους βαφτίζεται ως ανώτερη των προσδοκιών, που μιλούσαν για τυπική παρουσία. Οι (ακόμα) "Beautiful ones" έχουν αγαπηθεί και τιμηθεί πολλάκις από το ελληνικό κοινό, αλλά η θέση τους είναι ανάμεσα σε πραγματικούς fans σε έναν κλειστό χώρο που δεν μαρτυρά ελληνικό καλοκαίρι. Λυπηρή η σκηνή όπου ο Anderson εκφράζει την αδιαφορία του για την... αδιαφορία του κοινού μπροστά σε ένα αγαπημένο του τραγούδι, όπως είναι το “Sometimes I Feel I'll Float Away” και μονολογεί "I don't give a shit you don't know it, it's a good song".
 
   Την παρτίδα για τους Suede κέρδισε το “Beautiful Ones” και άρχισε η μετακίνηση προς την ιρλανδική πλευρά της Μαλακάσας, υπό τους ήχους του encore των Βρετανών και το “New Generation” που έκλεισε το setlist τους.
 
Dropkick Murphys
   Η πρώτη σκέψη όλων. "Αυτή η μπάντα έπρεπε να βρίσκεται στην μεγάλη σκηνή". Ο κόσμος εκτείνεται προς την είσοδο του χώρου και η δύναμη φτάνει περίπου τις επτά περίπου χιλιάδες ατόμων που στοιβάζονται σαν σε ιρλανδική pub Σάββατο ξημέρωμα. Συμπεράσματα για τον ήχο δεν θα μπορούσα να αποκομίσω, διότι η θέση που κατάφερα με κόπο να κερδίσω δεν μου το επιτρέπει. Συμπεράσματα για το vibe της μπάντας επί σκηνής μπορώ να έχω για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
 
   Το τρίτο κατά σειρά “Johnny I Hardly Knew Ya” γέμισε το στεγνό έδαφος με κέλτικα τριφύλλια και τα καπνογόνα που εμφανίστηκαν και πυροδότησαν κυριολεκτικά την ατμόσφαιρα. Ναι, το banjo είναι ξένο στο αυτί του Έλληνα, αλλά ο ήχος του απόψε φάνηκε πιο οικείος από ποτέ. Κατά συρροή δολοφονικές κέλτικες μελωδίες που εξυμνούν την αγαθότητα του εμποτισμένου από τη μαύρη μπύρα. Ταξιδιάρικοι οι Dropkick Murphys, γίνονται επιθετικοί, όπως προστάζει η punk φύση τους, αλλά η σκηνική τους παρουσία αντιτάσσεται στην αντικοινωνική λογική του ρεύματος. Σε αγκαλιάζουν αμέσως, σε προσκαλούν στη γιορτή τους και όμως αισθάνεσαι να είσαι ήδη εκεί από καιρό. Η παραδοσιακή ιρλανδική αισθητική με ένα θαυμαστό τρόπο ξετυλίγεται μέσα από τα πλήκτρα του ακορντεόν, ακόμα κι όταν η παραμόρφωση στις κιθάρες δίνει ασαφείς οδηγίες ως προς την αρμονία των τραγουδιών.
 
   Το “Field Of Atherny” επανέφερε την ακουστική κιθάρα επί σκηνής και οι ταυτοφωνίες της πολυπληθούς μπάντας φαντάζουν σαν κραυγές αγωνίας όταν χτυπά το τελευταίο καμπανάκι για παραγγελία. Ένα καμπανάκι που ράγισε από τις φωνές όλων στο «Rose Tatoo». Δεν ήταν ακόμα η ώρα όμως για το "Last Call". Ο κεντρικός πυρήνας τον οπαδών της μπάντας έχει μια πρωτόγνωρη αλληλεπίδραση με τα μέλη της ακόμα κι αν δεν υπάρχει σχεδόν κανένας άμεσος διάλογος. Μια αλληλεπίδραση που κορυφώθηκε στο πρόσωπο δεκάδων κοριτσιών που μοιράστηκαν τη σκηνή με τους Dropkick Murphys, κάτω από τους ήχους του "Kiss Me I’ m Shitfaced" και ξεκίνησαν ένα ladies mosh pit χωρίς προηγούμενο, που ενδυναμώθηκε στο "I'm Shipping Up To Boston". Συναυλιακές εμπειρίες που μπαίνουν απόψε στο λεύκωμα με τα καλύτερα του RockWave.
 
rockwave16a03
 
Last Shadow Puppets
   Πολλοί εκείνοι που ήρθαν για τους δεύτερους την τάξη (απόψε) Dropkick Murphys. Λίγοι από αυτούς κατηφόρισαν ευχάριστα προς την μεγάλη σκηνή. Αρκετοί εκείνοι που επέλεξαν να βρουν το δρόμο προς την έξοδο. Το Rockwave είχε δύο Headliners όπως περιμέναμε και μάλλον η λήξη του πρώτου σηματοδότησε για πολλούς και λήξη της βραδιάς.
 
   Περίπου 7.000 και πάλι νοματαίοι με μία αναπροσαρμογή στη σύνθεση και μια μικρή μείωση στον ηλικιακό μέσο όρο μαζεύτηκαν να παρακολουθήσουν ένα από τα πιο hot ονόματα του παρόντος στον συναυλιακό χάρτη.
 
   Live Κουαρτέτο εγχόρδων στο intro, λιτό background με το όνομα του project και το δίδυμο των Turner-Kane εκπλήσσει ευχάριστα με το “I Want You (She's So Heavy)” των Beatles, το οποίο παραδέχομαι ότι διέλυσε τα σύννεφα αρνητικότητας απέναντι στο τι έπεται της εξαιρετικής παρουσίας των Murphys. Προσεχτική η ενορχήστρωση, στο ύφος του project και σεβαστή αναφορά στις ρίζες κάθε βρετανικού ήχου τα τελευταία 50 χρόνια.
 
   Με ένα ολόφρεσκο album στις αποσκευές τους, που διαγράφει ήδη λαμπρότατη πορεία στη χώρα μας οι ΤLSP έχουν τον αέρα του νικητή. Σταθερά φωνητικά που μοιράζονται εξίσου στους δύο frontmen και τρεις ακόμα μουσικοί σε πλήκτρα, τύμπανα και μπάσο που κυκλώνουν προστατευτικά τα αστέρια της σκηνής. Το delay πρωταγωνιστεί στον ήχο, δίνοντας μια χαοτική αίσθηση που δεν συνηθίζεται στην τόσο εμπορική μορφή της indie και ο συνδυασμός του με τα έγχορδα υποβάλλει τον ακροατή, που θέλοντας και μη χορεύει στους ρυθμούς του συνόλου. Μια υποβόσκουσα ψυχεδελική αισθητική, που εμφανίζεται διακριτικά κατά τόπους προδίδει μια αντίστοιχη λίστα μουσικών επιρροών.
 
   Η φωνή του Turner έχει γίνει τόσο οικεία πλέον στο ελληνικό κοινό που μοιάζει πολλές φορές κι εθιστική. Η ένταση ασφαλώς στα ηχεία του Terravibe έχει πολλαπλασιαστεί, όπως συμβαίνει πάντα στον Headliner ενός festival, αλλά απόψε λειτουργεί ανασταλτικά ως προς αυτό που πρεσβεύουν οι TLSP. Το προσωπικό αγαπημένο μου "Dracula Teeth", από το τελευταίο τους album, φέρνει στα μάτια και τα αυτιά μας μια αρμονικότατη συνύπαρξη των δύο αντρών και μια soundtrackική διάθεση βγαλμένη από ταινίες του Roger Moore.
 
   Καλοκουρδισμένη μπάντα που υπερασπίζεται το άκρως επαγγελματικό profile της ακόμα κι όταν ο Turner χτενίζεται ή λικνίζεται στους ρυθμούς του "My Mistakes Are Made For You". Βέβαια η ζαλισμένη φιγούρα του και η επανάληψη της φράσης "Φέρτε μου ένα cheeseburger" δεν βοήθησαν και πολύ στην σκιαγράφηση αυτού του sexy idol που χτίζει μπροστά στο μικρόφωνο.
 
   Στο σταυροδρόμι της strumming σχολής των Oasis και της οργισμένης εφηβείας των Arctic Monkeys βρίσκεις να περιμένουν οι TLSP και γίνεσαι μάρτυρας διαφορετικών κατευθύνσεων σε κάθε τραγούδι που παρακολουθείς. O κόσμος υποτονικός ως επί το πλείστον, λειτουργεί ως παθητικός δέκτης κάνοντας ακόμα πιο ζωντανή την σύγκριση των δύο σκηνών σε κάθε επίπεδο.
 
  Το ελληνικό κοινό δυστυχώς απέδειξε ότι έχει μια πολύ ιδιαίτερη αντίληψη περί συναυλιών. Ο μέσος θεατής ταυτίζει την συναυλία με το χορό ή με "ανεβαστικά" όπως θα χαρακτήριζε κομμάτια. Οι TLSP, οι Suede και άπειρες αντίστοιχες μπάντες δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία των διασκεδαστών. Αποτέλεσμα αυτού η Μαλακάσα να αδειάζει όσο περνάει η ώρα και μια πολύ μικρή μερίδα του κόσμου να μένει προσηλωμένη στα τελούμενα επί σκηνής. Οι TLSP είναι όντως ένα άκρως ενδιαφέρον project και το απέδειξαν περίτρανα απόψε. Το ελληνικό κοινό ζητάει άλλα πράγματα σε ένα festival και το απέδειξε περίτρανα απόψε. Η νοχελικότητα του encore όμως και η απουσία δομής στα λόγια του Turner έγειραν την ζυγαριά προς την πλευρά του κόσμου.

Δημήτρης Μπάρμπας
 

Συναυλίες

Facebook Comments