Συναυλίες

loogoo

Rockwave 2015: The Prodigy, Judas Priest, Black Rebel Motorcycle Club, Rotting Christ, John Garcia, Maplerun, Electric Litany, Exarsis

judaspriest
   Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος… Μπορεί το περσινό να μην ήταν καν Rockwave, αφού κανένας Rock καλλιτέχνης δεν ανέβηκε στη σκηνή (το ιντερμέδιο του Eric Burdon δεν απαλύνει τον πόνο), φέτος όμως «εκδικούμαστε»! Όσοι ξενιτεύτηκαν μέχρι τη Μαλακάσα μπορούν να λένε πως ΔΕΝ πλήρωσαν διόδια, με τις ευλογίες του δημοψηφίσματος, και πως απόλαυσαν το come back των ΡΟΚ και ΜΕΤΑΛ σχημάτων στο Terravibe.
exarsis
   Φτάνοντας στο χώρο διαπιστώνουμε πως τα σφηνάκια με βότκα και γκουαρανά δεν είναι καθόλου άσχημο καλωσόρισμα και πως αρκετός λαός πρόκειται να ζητωκραυγάσει το βράδυ. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τους Exarsis, τους οποίους δεν πρόλαβα και υπόσχομαι να βρίσκομαι από κάτω στο επόμενο Live τους, για να φέρω κατάτι στα ίσια τη ματσουκιά μου. Στη μεγάλη σκηνή βρίσκονται ήδη οι Electric Litany, οι οποίοι ναι μεν παίζουν μπροστά από εκατό άτομα ή κάτι τέτοιο, οι ίδιοι όμως πρέπει να βρίσκονται στον έβδομο ουρανό! Δεν έχει σημασία τι και πως, όταν ανεβαίνεις σε μία τέτοια τεράστια σκηνή, ακούγεσαι έτσι όπως πρέπει και βλέπεις από κάτω έστω και έναν να τη βρίσκει με τη μουσική σου, τότε αισθάνεσαι αθάνατος. Στο τελευταίο κομμάτι ο κιθαρίστας, καθαρά εκστασιασμένος, χτυπιέται λες και βρίσκεται να παίζει head στο Rock In Rio! Κοπάνημα και αφροί και λίγα σας λέω… Από την άλλη πλευρά, στη μικρή σκηνή ετοιμάζονται να ανέβουν οι Maplerun. Το συγκρότημα καταλαμβάνει τη σκηνή και εξαπολύει γκρουβάτο Stoner-o-κάτι με κάτι από Γκάζια δεκαετίας ’80. Το κουαρτέτο είναι σε καλή φόρμα, δείχνει τρελό και παλαβό και επικοινωνεί μια χαρούλα με το κοινό. Ένα τεχνικό πρόβλημα δημιουργεί κενό για μερικά λεπτά, η μπάντα όμως δεν πτοείται με τίποτα. Συνεχίζει την παλάβρα της και μας χώνει στα μούτρα μια τρομερή διασκευή Madonna, εεεεε, συγγνώμη, System Of A Down ήθελα να πω. Κάπως έτσι προλόγισαν το “Toxicity”... μόνοι τους…
 
electriclitany
   Μετά την καλή δόση των δικών μας Maplerun κατηφορίζουμε στη μεγάλη σκηνή και βλέπουμε το John Garcia. Φοβερός ήχος, πώρωση και πολύ καλή φωνή! Πολύ καλή φωνή, ρε μάγκα μου, ο τύπος είναι προικισμένος. To έχει αποδείξει με Kyuss, Karma To Burn, το ξαναδείχνει απόψε εδώ. Το κοινό διασκεδάζει και αυτό φαίνεται από μακριά, ενώ ο Garcia μας ευχαριστεί ξανά και ξανά και υψώνει στην υγειά μας. Δεν μπλαμπλάδιασε καθόλου, για να είμαι ειλικρινής, θεωρώ όμως ότι την καταβρήκε με την πάρτη μας. Η ώρα δείχνει Rotting και μάλιστα Christ και ανεβαίνουμε για να μπορέσουμε να βλέπουμε καλύτερα προς τη ΜΕΤΑΛ σκηνή. Το ελληνικό συγκρότημα που έχει καταφέρει να ΖΕΙ από αυτό που κάνει βρίσκεται στη σκηνή και το backdrop με το εξώφυλλο του Live άλμπουμ, “Lucifer Over Greece” (κυκλοφορεί τον Αύγουστο), κάνει εντύπωση παντού. Δύο μικρότερα «πανό» με το ίδιο θέμα βρίσκονται δεξιά και αριστερά του σκηνικού και ο Σάκης, μαζί με τους μουσικούς συντρόφους του, παίρνει θέση μάχης. Έναρξη και απίστευτο κοπάνημα! Τους έχω δει ξανά, τους έχω δει και έξω και αυτό που μου έχει μείνει είναι η τρομερή ενέργειά τους, ο άψογος επαγγελματισμός τους και το χάρισμά τους να κάνουν κάθε σκηνή να φαίνεται μικρή για κείνους. Οι οπαδοί από κάτω χτυπιούνται και ακολουθούν τις «οδηγίες» του Σάκη, ο οποίος ουρλιάζει «ΞΥΛΟΟΟΟΟΟ», με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι RC έπαιξαν άλλο ένα φοβερό Live, είναι μια – ευτυχώς – συνήθης κατάσταση, τα παιδιά δεν συμβιβάζονται με κάτι λιγότερο από «Τέλεια», όσον αφορά την απόδοσή τους. Στο τελείωμα, με το “Non Serviam”, ανεβαίνει στη σκηνή ένα τσούρμο κόσμου, το οποίο βρυχάται παρέα με τη μπάντα. Και κάπως έτσι λατρέψαμε το χάος…
 
maplerun
   Από την άλλη σκηνή φτάνουν στ’ αυτιά μας οι ήχοι των Black Rebel Motorcycle Club. Τρελαμένοι, slide κι άγιος ο Dio, με έφεση στο χάσιμο και δύο φωνές lead, οι τυπάδες δίνουν ένα εντυπωσιακό show. Προηχογραφημένο μπάσο αλλά και Live, όποτε έκανε κέφι στο Levon (έτσι κι αλλιώς αυτός κι ο Hayes παίζουν από μισή ντουζίνα όργανα ο καθένας), o οποίος μάλιστα έπαιζε slide ΚΑΙ στο μπάσο! Αυτά είναι, παιδιά μου! Έμεινε κανείς όρθιος; Ναι, βρε, εννοείται, άλλωστε σε λίγη ώρα θα βγει ο Metal God και η ομαδάρα στη ΜΕΤΑΛ σκηνή. Τη σκηνή που δεσπόζει, χάρη στα matrix που θα βοηθήσουν να βλέπουμε καλύτερα τους Priest, ενώ θα προβάλλουν και μπόλικα τρομερά visual.
 
johngarcia
   Judas Priest και από μέσα μου… τι από μέσα μου, απ’ έξω μου τελείως, χαμογελάω και κοπανιέμαι σαν βλαμμένο. Η μπαντάρα (Μεγάλε! Και να φανταστείς πως ποτέ δεν ήμουν οπαδός και ιδιαίτερα τρελαμένος με τους Priest, πλην όμως… το καλό θα γράφεται! Είναι ΠΟΛΥ μεγάλη μπάντα) έχει μεταμορφωθεί σε ρώσικο άρμα και κονιορτοποιεί οτιδήποτε σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων από τη σκηνή! Στιβαρότατο μπάσο και αγνή καφρίλα από το θεόρατο Ian Hill, ενώ, κοντά του, το ΘΗΡΙΟ που ακούει στο όνομα Scott Travis, θυμίζει σε όλους τους παρευρισκόμενους πόσο μεγάλος drummer είναι. Ο αμφίχειρας (γιατί ΠΡΕΠΕΙ να είναι αμφίχειρας ο δαιμονισμένος) παίζει εκπληκτικά πράγματα και κάνει όλους όσους ασχολούνται με το όργανο να ζηλέψουν σαν οκτάχρονα κωλοπαιδάκια. Ο Glenn Tipton είναι η σταθερή αξία των Priest. Είναι τόσο μεγάλος κιθαρίστας και δημιουργός και παράλληλα τόσο άνετος και χαμηλών τόνων. Σολάρει και ρυθμάρει κατά βούληση και χαμογελάει προς πάσας κατευθύνσεις. Στην άλλη μεριά ο νέος και ωραίος. Ο Richie Faulkner είναι απλά ένας σπουδαίος σολίστας! Έχει δείξει ότι το έχει άγρια και στη «συγγραφή», ο τυπάς όμως είναι όνειρο πάνω στη σκηνή! Σολάρει με μπρίο, προκαλεί όμορφη καταστροφή και πολλές φορές βγάζει το «τσεκούρι» και το κρατά υπερήφανα ψηλά, για να το ξαναφορέσει και να συνεχίσει να σπέρνει νότες.
 
rotting
   Ο Rob Halford με εντυπωσίασε ευχάριστα. Πάνε επιτέλους εκείνες οι χλιαρές εμφανίσεις, με τον ίδιο να σκύβει μπροστά και κάτω και να φορά εκείνο το δερμάτινο που θα πρέπει να ζύγιζε τουλάχιστον δύο τόνους; Ο ίδιος άλλαξε ρούχα πέντε φορές (ή κάτι τέτοιο) κατά τη διάρκεια της συναυλίας και ήταν ο θεαματικός μπροστάρης. Τραγούδησε όπως αρμόζει στο Metal God και μας έκανε όλους οπαδούς του εκείνο το βράδυ. Όχι πως δεν τον θαυμάζουμε, όχι πως δεν τον θεωρούμε τρομερό τραγουδιστή, εκείνο το βράδυ όμως αρίστευσε παντού. Χρησιμοποίησε με πανέξυπνο τρόπο τα εφέ που είχε στη διάθεσή του, έδωσε το μικρόφωνο στο κοινό σε σημεία και όχι για ολόκληρα κουπλέ και ανέβασε – ξανά – τη μηχανάρα στη σκηνή, θριαμβευτικά πλέον. Για επίλογο τώρα… ο συνήθης συναγερμός. Ο Travis μας ευχαριστεί κι αυτός με τη σειρά του και φωνάζει «Τι θα λέγατε για ακόμα ένα τραγούδι»; Καταφατικά ουρλιαχτά και ο υπέρ-ντράμερ συνεχίζει. «Ποιο κομμάτι θέλετε να ακούσετε»; Περιττή η ερώτηση. Το κοινό έχει πονοκέφαλο και ζητά το παυσίπονό (ήτοι Painkiller) του. Η γνώριμη εισαγωγή στα τύμπανα μας μπάζει στο πανηγύρι. Επίλογος του επιλόγου με το “Living After Midnight” και… ναι… Οι Priest ήλθον, είδον και μας πήραν και τα σώβρακα. Θα πρέπει να με συγχωρέσουν οι Prodigy και οι οπαδοί τους, που δεν θα διαβάσουν εδώ περιγραφή της εμφάνισής τους. Heavy Metal is the LAW και εδώ είναι ROCKwave. Τελεία και παύλα! Να είστε όλοι καλά, ραντεβού του χρόνου με – ελπίζω και εύχομαι – τους Maiden και το Βιβλίο των Ψυχών!
Κώστας Κούλης
blackrebel
prodigy
 
 

Συναυλίες

Facebook Comments