Συναυλίες

Rock Fest Barcelona - Ημέρα τρίτη

 
Rock Fest Barcelona - Ημέρα δεύτερη - Σάββατο 6 Ιούλιου 2019

   Αισίως φτάσαμε και στην τρίτη μέρα του φεστιβάλ, με τα ονόματα των Saxon και Venom να δεσπόζουν στο πρόγραμμα. Οι πόρτες ήταν προγραμματισμένο να ανοίξουν στις 13:00 κι εμείς φτάσαμε στο Can Zam ακριβώς εκείνη την ώρα. Με την θερμοκρασία στους 35 βαθμούς, έχοντας χορτάσει ήλιο και αποκτήσει ζηλευτό μαύρισμα τις δυο προηγούμενες μέρες και μια και το πρόγραμμα το “επέτρεπε”, προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα ροφήματα (μπύρες, μπύρες και καμιά μπύρα) και πιάσαμε ίσκιο για την έναρξη, η οποία θα γινόταν με τον…

LEO JIMENEZ (13:30 – 14:30)
Εντελώς άγνωστος σε μας, ο κιθαρίστας Leo Jimenez και η μπάντα του είχαν το ρόλο του opening act για τη σημερινή μέρα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονταν στο πρόγραμμα του festival o Leo Jimenez έχει μια πορεία είκοσι χρόνων στην ισπανική metal σκηνή με μπάντες όπως οι Saratoga, Stravaganzza, Leo 037 και πλέον ακολουθεί solo καριέρα, με τον τελευταίο δίσκο του να φέρει τον τίτλο “Mesias”. Με ένα σχετικά μικρό logo ως background στο videowall στη μια ώρα που τους αναλογούσε, μας παρουσίασαν κλασικό heavy-power metal με φωνητικά στην ισπανική, με αρκετά καλό ήχο και χωρίς να είναι κακοί δεν καταφέρουν να με ενθουσιάσουν. Παρά την αφόρητη ζέστη είχαν όρεξη και διάθεση και τα έδωσαν όλα κερδίζοντας το χειροκρότημα των λίγων που επέλεξαν να αψηφήσουν τη ζέστη και να τους παρακολουθήσουν από κοντά, ενώ έπαιξαν και μια καλή διασκευή στο “Still Alive” των Nocturnal Rites.
 
leojimenez
Mesías, Cuernos Arriba, El Dilemma, La Era De La Individualidad, Con Razón O Sin Razón, Misantropía, Desde Niño, Ballena Negra, Soy Libertad, El Amo, Keroseno, Still Alive (Nocturnal Rites), No Hay Más Canciones Para Ti

AVATAR (14:35 – 15:35)
Δεύτεροι κατά σειρά οι Σουηδοί Avatar, όπου αν έβλεπες τα σκηνικά τους και δεν γνώριζες, εύκολα τους περνούσες για Καταλανική μπάντα, με τις κόκκινες και κίτρινες κάθετες γραμμές να κυριαρχούν. Μακράν η πιο αδιάφορη μουσικά μπάντα για μένα, αφού για όσους δεν γνωρίζουν, παίζουν έναν groove metal αχταρμά με τραγούδια και φωνητικά από hard rock μέχρι death και ούτε live κατάφεραν να μου αλλάξουν άποψη και να με κάνουν να εγκαταλείψω τον ίσκιο μου. Μπορεί το βάψιμό τους, τα militaire κοστούμια τους ή και καλά “μοντερνιά” τους να συγκινεί κάποιους, να παίζουν σε μεγάλα festivals, αλλά πραγματικά η παγωμένη Moritz μου είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πολλά έγραψα, πιάσε μια και πάμε παρακάτω…
 
avatar.
Hail The Apocalypse, A Statue Of The King, Paint Me Red, Bloody Angel, The Eagle Has Landed, Let It Burn, The King Welcomes You to Avatar Country, Smells Like a Freakshow.

GUN (15:40 – 16:40)
Η συνέχεια άνηκε στους Σκωτσέζους hard rockers Gun, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 1987, κυκλοφόρησαν τρεις πολύ καλούς δίσκους, τους «Taking On the World» (1989), «Gallus» (1992) και «Swagger» (1994), ακολούθησε το μάλλον αδιάφορο «0141 632 6326» το 1997 και η διάλυσή τους. Η μπάντα επανήλθε το 2008 με αλλαγή frontman και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει ένα ep και άλλους τρεις δίσκους, αλλά εγώ “αγρόν ηγόραζα”. Βλέποντάς τους στο billing του festival και συνειδητοποιώντας πως πρόκειται τελικά για την ίδια μπάντα, χάρηκα που θα είχα τη δυνατότητα να τους δω και ακόμη πιο πολύ όταν είδα ότι αρκετός κόσμος τους γνώριζε και τραγουδούσε τα τραγούδια τους. Απλοί, λιτοί και απέριττοι, ξεκίνησαν με πολύ κέφι με τo “She Knows” από τον τελευταίο τους δίσκο “Favourite Pleasures” (2017), ακολουθούμενο χωρίς διακοπή από το “Don't Say It's Over” από το εξαιρετικό “Swagger”, με πολύ κόσμο να τραγουδά στο ρεφρέν. Με σύμμαχο τον ήχο κατάφεραν να μαζέψουν περισσότερο κόσμο κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους, το ευχαριστήθηκαν και τους ευχαριστηθήκαμε. Στα highlights και οι διασκευές στα «Word Up!» (Cameo) και «(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)» (Beastie Boys), με το οποίο έκλεισαν! Τσεκάρετέ τους, ιδίως τα τρία πρώτα δισκάκια, θα γουστάρετε!
 
gun
She Knows, Don't Say It's Over, Better Days, Word Up! (Cameo), Favourite Pleasures, Taking On The World, Take Me Down, Inside Out, Steal Your Fire, Shame Οn You, (You Gotta) Fight For Your Right (To Party!) (Beastie Boys).

Την ίδια ώρα με τους GUN έπαιζαν στη Rocktent οι Αμερικανοί industrial-metallers Combichrist, για τους οποίους δεν είχα καμία διάθεση να αφήσω τον ίσκιο μου. Σε κάποιο άλλο φεστιβάλ ίσως…

CRADLE OF FILTH (16:45 – 17:45)
Με το κλασικό πανό των Cradle Of Filth να δεσπόζει στο background, ένα μικρότερο μπροστά στα πλήκτρα, ντραμς περίκλειστα και υπό τους ήχους του Once Upon Atrocity intro, ένα-ένα τα μέλη των Cradle Of Filth παίρνουν τη θέση τους στη σκηνή, με τελευταίο τον Dani με την κλασική του αμφίεση με την κάπα και την κουκούλα. Το έχουν πει πολλοί, ας το γράψω κι εγώ μη χάσω, το να βλέπεις black metal μπάντα με corpse paint υπό το φως του ήλιου και με καύσωνα δεν είναι ότι καλύτερο αλλά anyway. “Thirteen Autumns And A Widow” για αρχή και οι φόβοι που είχα για το πόσο βαβούρα ήχο θα είχαν και το αν ο Dani θα ακουγόταν σαν γατί στα ψηλά διαλύονται. Τα πάντα ακούγονται μια χαρά, ο Dani είναι σε φόρμα και πορωτικότατος στις εναλλαγές του, τα πλήκτρα και τα δεύτερα φωνητικά της Lindsay Schoolcraft ακούγονται μια χαρά, ακούμε κάθε λεπτομέρεια. Ο Dani, χωρίς πολλά, μένει κυρίως στο κέντρο της σκηνής, οι Marek 'Ashok' Šmerda (κιθάρα), Richard Shaw (κιθάρα) και Daniel Firth (μπάσο) εναλλάσσουν συνεχώς θέσεις, χτυπιούνται και μας σφυροκοπούν και κάπως έτσι δημιουργείται από κάτω ο πρώτος πανικός της ημέρας. Προσωπικά highlights τα «Nymphetamine», «Her Ghost in the Fog» και το κλείσιμο με το «From Τhe Cradle Τo Enslave». Οπαδός των Cradle Of Filth δεν υπήρξα ποτέ και μια και ο υπεύθυνος ύλης μου συνέστησε να μη κάνω χρήση του πλούσιου υβρεολόγιου μου (σ.υ.ύ.: Ναι, γαμώτοκέρατόμουμέσα, στο συνέστησα), γιατί στο ίντερνετ δεν είναι πρέπον, δεν θα γράψω ότι προέβησαν στη γενετήσια πράξη εντός του λιοπυρίου.
 
cradleoffilth
Once Upon Atrocity (Intro)/Thirteen Autumns And A Widow, Cruelty Brought Thee Orchids, Beneath The Howling Stars, Malice Through The Looking Glass, Heartbreak And Séance, Nymphetamine (Fix), Her Ghost In The Fog, From The Cradle To Enslave, Blooding The Hounds Of Hell (Outro)

DEF CON DOS (17:50 – 18:50)
Η πρώτη μου επαφή με την μουσική των Def Con Dos έγινε πριν μερικά χρόνια στην παμπ El Desvan των οπαδών της Οβιέδο. Μπάντα με τριάντα χρόνια καριέρα, ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ισπανία και τη Λατινική Αμερική, με πλατινένιους και χρυσούς δίσκους. Τραγουδούν στα ισπανικά, έχουν ως βάση στη μουσική τους το punk (είδος δημοφιλέστατο στην Ισπανία) και συνδυάζουν σε αυτή στοιχεία hip-hop, rap, και metal με ένα εντελώς gangsta attitude και είχα την περιέργεια να τους δω επί σκηνής. Φορώντας βερμούδες και απλά t-shirts, με τρεις τραγουδιστές, τον έναν εκ των οποίων τον λυπήθηκε η ψυχή μου με τη full-face μάσκα που φορούσε επί μια ώρα, με τα τεράστια συμμοριακά μενταγιόν τους, όρμησαν τσαμπουκαλεμένοι στη σκηνή και ο πολύς κόσμος που είχαν μαζέψει τους υποδέχθηκε θερμά, vamos rockfest και ξύλο φάση. Στο σπίτι σίγουρα μετά το δεκάλεπτο θα έπεφτε skip, για festival ήταν σίγουρα κάτι διαφορετικό από τα καθημερινά μας ακούσματα και μια χαρά περάσαμε. Τίτλοι τραγουδιών που συγκράτησα και μεταφέρω με επιφύλαξη γιατί από ισπανικά είπαμε ποια γνωρίζουμε… Mártires del Rock, Ultramemia, De Cacería και El Día de la bestia.
 
defcondos
HAMMERFALL (18:55 – 19:55)
Με τη ζέστη να μη λέει με τίποτα να υποχωρήσει, ήρθε η ώρα να ανεφοδιαστούμε με μπύρες, να εγκαταλείψουμε τον ίσκιο μας και να πιάσουμε καλή θέση για τους αγαπημένους μας Hammerfall. Το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “Dominion” κυκλοφορεί επίσημα στις 16 Αυγούστου από την Napalm records, το single “(We Make) Sweden Rock” δεν με ενθουσίασε, αλλά η συζήτηση αυτή έπεται. Ο κόσμος έχει γεμίσει το χώρο μπροστά από τη rock stage, ένα τεράστιο πανό που απεικονίζει το εξώφυλλο του «Dominion» καταλαμβάνει όλη τη σκηνή στο background, η εισαγωγή του «Legion» ακούγεται από τα μεγάφωνα, τα τέσσερα πέμπτα εισέρχονται από το αριστερό μέρος της σκηνής και ξεκινούν, ενώ λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ακολουθεί η είσοδος του Joacim Cans από την αντίθετη πλευρά. Τα πρώτα πράγματα που μου κάνουν εντύπωση είναι ο εξαιρετικός ήχος και η φωνή του Joacim. Με μια μικρή παύση ακολουθεί το “Riders On The Storm”, με τον κόσμο να ξεσηκώνεται και καπάκι ακολουθεί το “Renegade” μέσα σε γενικό χαμό. Με το τέλος του ο Joacim καλησπερίζει το κοινό του Rockfest και προλογίζει το “(We Make) Sweden Rock”, τα πράγματα έχουν πάρει πλέον το δρόμο τους.
 
hammerfall
Κινητικότατοι, πάτησαν κάθε σπιθαμή της σκηνής, σε όλη τη διάρκεια του show τους η φωνή του Joacim Cans δεν έπεσε σε απόδοση ούτε δευτερόλεπτο, οι Oscar Dronjak και Pontus Norgren εναλλάσσονταν στα solos, o Fredrik Larsson (μπάσο) έριξε το headbanging της ζωής του, ενώ ο David Wallin (ντραμς) πρέπει να χάλασε τρία – τέσσερα σετ drum sticks. Τα 45 λεπτά από την μια ώρα που είχαν στη διάθεσή τους ούτε κατάλαβα πως πέρασαν και κάπου εκεί ήρθε η ώρα για το μεγάλο φινάλε. Ο Dronjak άλλαξε κιθάρα, παίρνοντας μια σε σχήμα σφυριού και πάμε! Let The Hammer Fall, Hammer High και φινάλε με «Heart’s On Fire» σε γενικό χαλασμό! Θα ήθελα να παίξουν καμιά ώρα ακόμη κι άμα αρχίσω να γράφω τραγούδια θα τελειώσω αύριο αλλά ΟΚ… μεγάλη εμφάνιση! Για να ακούσουμε το «Dominion» και ελπίζω να περάσουν κι απ’ την χώρα μας.

Legion, Riders Of The Storm, Renegade, (We Make) Sweden Rock, Any Means Necessary, Blood Bound, Hero's Return, Last Man Standing, Let The Hammer Fall, Hammer High, Hearts On Fire

Την ίδια ώρα με τους Hammerfall έπαιζαν την rocktent οι Ισπανοί thrashers Deldrac / Legion, τους οποίους όπως καταλαβαίνετε δεν είδαμε, αφού οι Σουηδοί δεν μας άφησαν κανένα περιθώριο. Θα παίρναμε όμως μια μεγάλη δόση ισπανικού thrash metal αμέσως μετά με τους…

ANGELUS APATRIDA (20:00 – 21:00)
Το κουαρτέτο από το Αλμπαθέτε μετρά ήδη 19 χρόνια στη σκηνή με ένα ΕΡ και έξι full length κυκλοφορίες στο ενεργητικό του, εκ των οποίων, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι η δισκάρα που φέρει τον τίτλο “The Call” και κυκλοφόρησε το 2012. Thrash metal Α’ Εθνικής, με επιρροές κυρίως από την αμερικάνικη σκηνή, χωρίς να λείπουν φυσικά σε σημεία οι επιρροές από την αγία γερμανική τριάδα αλλά και πιο ΝWOBHM στοιχεία. Με φόντο το λογότυπο της μπάντας στο videowall, πολύ καλό ήχο, τσαμπουκά και διάθεση μεγάλης μπάντας, εξαιρετική σκηνική παρουσία, έπαιξαν τραγούδια απ’ όλους τους δίσκους τους, γέμισαν το χώρο μπροστά από τη stage fest, δημιούργησαν δυο μεγάλα moshpits και μύρισαν άφθονα αυχενικά σε πολύ κόσμο! Τι άλλο να ζητήσεις κανείς; Δεν γνωρίζω το κασέ τους αλλά δεν θα ήταν άσχημο να τους βλέπαμε και στην Ελλάδα. Απανταχού thrashers, τσεκάρετε ανεπιφύλακτα.
 
angelousaptrida
Sharpen The Guillotine, One Of Us, Vomitive, Immortal, Of Men And Tyrants, Violent Dawn, Downfall Of The Nation, End Man, Serpents On Parade, Give' Em War, You Are Next

KROKUS (21:05 – 22:05)
Σαράντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια (44), δεκαοκτώ (18) στούντιο άλμπουμ, άπειρες συναυλίες. Κατηγορήθηκαν ως κλώνοι των AC/DC, των Led Zeppelin και δεν ξέρω εγώ ποιων άλλων, δεν έγιναν ποτέ το τεράστιο όνομα, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχουν στο ενεργητικό τους τραγουδάρες (Headhunter, Tokyo Nights, Eat Τhe Rich, Fire κτλ) και δισκάρες (Metal Rendez-vous, Hardware, One Vice At A Time, Headhunter) και ότι στα live τα σπάνε! Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου και για τους Ελβετούς Krokus να πραγματοποιήσουν την αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους και για μένα να τους δω για πρώτη και τελευταία φορά. 

Ο χώρος έχει γεμίσει για τα καλά κι εγώ σκέφτομαι άλλη μια μπάντα που τυγχάνει μεγαλύτερης αποδοχής και σεβασμού στο εξωτερικό απ’ ότι στην ψωροκώσταινα. Καπνοί, εναλλασσόμενος εντυπωσιακός μπλε και κόκκινος φωτισμός, το logo των Krokus κάνει την εμφάνισή του στο videowall, ακολουθούμενο από μια φλεγόμενη νεκροκεφαλή και ένα-ένα τα μέλη των Krokus παίρνουν τη θέση τους στη σκηνή, ξεκινώντας με το “Headhunter”. Οι κιθάρες και τα φωνητικά του Marc Storace είναι κάπως χαμηλά, αλλά αυτό άμεσα διορθώνεται κι εντυπωσιάζομαι από τις πόσες κραυγές “Headhunter” ακούω γύρω μου στο ρεφρέν. Ακολουθεί χωρίς διακοπή το “Long Stick Goes Boom” κι εκείνη τη στιγμή ένα συννεφάκι πάνω από το Can Zam μας λυπάται και αποφασίζει να μας δροσίσει καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού. «Ευρωπαϊκό φεστιβάλ χωρίς βροχή δεν γίνεται» σχολιάζει ο Γιώργος, ο Storace κι ο Chris von Rohr αποφασίζουν να μοιραστούν τη βροχή μαζί μας παίρνοντας θέσεις στη ράμπα μέσα στο κοινό και το πάρτι ξεκινά για τα καλά με «R’n’R Tonight» στο καπάκι. Αν και κάπως στατικοί οι υπόλοιποι της μπάντας τα δίνουν όλα, στο videowall πίσω εναλλάσσονται εικόνες από videoclip, σκηνές από την εμφάνιση της μπάντας και διάφορα logos και εξώφυλλα. Εν μέσω αποθέωσης αφιερώνουν το “Winning Man” στον Lemmy, μια και ήταν το αγαπημένο του και συνεχίζουν με τρελά κέφια. Παίζουν τα αγαπημένα μου “Hoodoo Woman” και “Fire”, διασκευάζουν το “Rockin' In The Free World” (Neil Young), όπου τραγουδούν κι οι περαστικοί απ’ έξω και πραγματικά τα σπάνε! Ακολουθούν χωρίς πολλά πολλά τα “Eat The Rich” (ΎΜΝΟΣ!), “Bedside Radio”, “Easy Rocker”, “Heatstrokes”, αν δεν έχασα κάτι και ώρα για φινάλε με διασκευή στο “Quinn The Eskymo (The Mighty Quin)” του Bod Dylan, με μεγάλα μπαλόνια με το logo της μπάντας να πετάγονται στο κοινό. Αχ, να έπαιζαν και τα “Tokyo Nights” και “Screaming In The Night”… εκρηκτικό live που θα το μνημονεύω χρόνια, ευχαριστούμε Krokus για όλα!
 
krokus
Headhunter, Long Stick Goes Boom, Rock N' Roll Tonight, Winning Man, Hoodoo Woman, Fire, Rockin' In The Free World (Neil Young), Eat The Rich, Bedside Radio, Easy Rocker, Heatstrokes, Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn) (Bob Dylan)

VENOM (22:10 – 23:10)
Κι έφτασε η ώρα για τους Venom, ή καλύτερα την από 2007 και εντεύθεν έκδοση των Venom ήτοι την αυτού σατανικότητα Cronos στο μπάσο και τα φωνητικά, πλαισιωμένου από τους Rage (John Stuart Dixon) στις κιθάρες και Dante (Daniel Jon Needham) στα τύμπανα. Για τους Venom τα πράγματα γνωστά, είτε γουστάρεις τέζα, όπως εγώ, τον “κουλό”, χαοτικό και πορωτικό τους ήχο, είτε αδιαφορείς εντελώς. Τα ίδια ίσχυσαν και στο Can Zam. Πολλοί και μεγαλύτεροι ηλικιακά πιάσαμε θέση, αρκετοί προτίμησαν να πιουν καμιά μπύρα ή να πιάσουν θέση για Saxon, λιγότεροι και κυρίως ντόπιοι επέλεξαν να πεταχτούν ως την Rocktent και να δουν τους Los Barones που έπαιζαν την ίδια ώρα. Στη μια ώρα που είχαν λοιπόν στη διάθεσή τους, ο Cronos και η παρέα του έπαιξαν τους κλασικούς ύμνους “Black Metal”, “Bloodlust”, “Welcome To Hell”, “Countess Bathory”, “Don't Burn The Witch”, “In Nomine Satanas” και “Warhead”, το πολύ καλό “The Evil One” από το “Cast In Stone” άλμπουμ, τα αδιάφορα για μένα “Long Haired Punks” και “The Death Of Rock N' Roll” από το “From Τhe Very Depths” άλμουμ του 2015 και τέσσερα τραγούδια από το τελευταίο τους πόνημα “Storm The Gates” τα “100 Miles To Hell”, “Bring Out Your Dead”, “Dark Night (Of The Soul)” και “Suffering Dictates” (για πρώτη φορά live) ακόμη πιο αδιάφορα για μένα.
 
venom
Ο ήχος ήταν κλασικά Venom, η απόδοση συνολικά της μπάντας καλή και με όρεξη, οι αντιδράσεις του κόσμου ανάλογα του υλικού που παιζόταν και τέλος το show συνοδεύτηκε από τις κλασικές φωτιές και πυροτεχνήματα. Αν δεν τους είχες ξαναδεί ήταν ωραία φάση, για μένα just ok και με τις τελευταίες νότες του “Warhead” έφυγα σφαίρα δίπλα για την προσεδάφιση του αετού.

Black Metal, Bring Out Your Dead, Bloodlust, Welcome To Hell, Countess Bathory, Long Haired Punks, The Death Of Rock N' Roll, Suffering Dictates, Don't Burn The Witch, In Nomine Satanas, 100 Miles To Hell, Dark Night (Of The Soul), The Evil One, Warhead

SAXON (23:15 – 01:15)
Από τα ηχεία αρχίζει να ακούγεται το “It's a Long Way to the Top”, στο videowall πίσω αρχίζουν να εναλλάσσονται φωτογραφίες απ’ όλη την καριέρα των Saxon, ο τεράστιος αετός-σήμα κατατεθέν της μπάντας αρχίζει να κατεβαίνει και να δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής, στα δύο άκρα υπάρχει ένα άσπρο λιοντάρι, εναλλαγή χρωμάτων στο φωτισμό και καπνοί. Υπό αυτό το σκηνικό, με τη σειρά που τους αναφέρω, οι Nigel Glockler (ντραμς), Doug Scarratt (κιθάρες), Nibbs Carter (μπάσο), Paul Quinn (κιθάρες) και Biff Byford παίρνουν τις θέσεις του στη σκηνή, ήχος μηχανής που μαρσάρει, «Hey Barcelona» κραυγάζει ο Biff και ο εορτασμός των 40 χρόνων των Saxon ξεκινά και επί Καταλανικού εδάφους με το “Motorcycle Man”. Ήχος εξαιρετικός, φρεσκάδα, απόδοση και σκηνική παρουσία μπάντας που λες και αποτελείται από 20χρονα, τη φωνάρα του Biff ευτυχώς για μας δεν την αγγίζει ο χρόνος και για νιοστή φορά μένω να χαζεύω. Έχω δει τους Saxon να παίζουν σε όλα τα χρονικά σημεία μια μέρας, υπό διάφορες καιρικές συνθήκες, είτε ως headliners είτε κάτω ακόμη κι από νεόκοπες μπάντες. Κάθε μα κάθε μα κάθε φορά είναι εξαιρετικοί, κάθε φορά αποτελούν υπόδειγμα για όλους του πως πρέπει πραγματικά να είναι ένα heavy metal live!

Η μια τραγουδάρα διαδέχεται την άλλη, ενώ σε κάθε τραγούδι εμφανίζεται στο videowall το αντίστοιχο εξώφυλλο δίσκου, κινούμενο γραφικό ή video. Τα γνωστά σφυρίγματα του Biff και τα πειράγματα - προτροπές προς το κοινό, ο απίστευτος ήχος στα solos του Paul Quinn, η συνολική παρουσία όλων των μελών που βλέπεις ότι ευχαριστιούνται όσο δεν πάει αυτό που κάνουν κι ο κακός χαμός στον κόσμο από κάτω πραγματικά δύσκολα περιγράφονται.
 
saxon01
Ας αναφέρω μερικά από τα highlights που θυμάμαι. Κατά την εκτέλεση του “Wheels Of Steel” μέσα στον κακό χαμό κι ενώ ο Biff τραγουδά στη ράμπα μέσα στο κοινό, μπανίζει ένα μπουφάν διακοσμημένο με ραφτά Motorhead, το τσιμπά από τον τύπο που το φορούσε, το φορά ο ίδιος και ολοκληρώνει το τραγούδι με αυτό. Πριν την εκτέλεση του «Denim And Leather» θα συγκεντρώσει μερικά τζάκετ ακόμη διακοσμημένα με ραφτά των Saxon και κλασικών συγκροτημάτων, τα οποία θα φορεθούν κατά τη διάρκεια του “Crusader” στο encore απ’ όλα τα μέλη της μπάντας! Μπορεί να αποτυπωθεί όλη η ιστορία του heavy metal σε ένα τραγούδι; To αφιερωμένο στο Lemmy “They Played Rock And Roll”, που εξιστορεί μερικά από τα γεγονότα πίσω στο 1979-80, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα με το βίντεο υλικό που το συνοδεύει και το συγκινητικό ολιγόλογο πρόλογο του Biff.

Έχουν ξεπεράσει ήδη την μια ώρα επί σκηνής, ξεκινά το “And Τhe Bands Played On”, το εξώφυλλο κάθε κυκλοφορίας των Saxon κάνει την εμφάνισή του στο videowall και ο Nibbs Carter χτυπιέται με απίστευτη πώρωση λες και βγήκαν τώρα! Την εντυπωσιακή εισαγωγή με bass intro και καταιγισμό ντραμς στο “To Hell Αnd Back Again” καθώς και τις φωτιές. Η ώρα που έχουν στη διάθεσή τους έχει τελειώσει… «Τι λέει το πρόγραμμα» ρωτάει κάποιους οπαδούς ο Biff… «Γάμα το, ας παίξουμε λίγο ακόμη»! Τσιρίδες και “Heavy Metal Thunder”! Το απίστευτο φινάλε- encore, με τα «Crusader», «747 (Strangers Ιn Τhe Night)», «Princess Of The Night» και μέλη των Arch Enemy, που ακολουθούσαν μετά, να χτυπιούνται στην άκρη της σκηνής. Δυο ώρες σχεδόν HEAVY METAL ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ, 40 ΧΡΟΝΙΑ SAXON-ARA! Τι άλλο να περιγράψω; Δείτε setlist…
 
saxon02
Motorcycle Man, Battering Ram, Wheels Of Steel, Strong Arm Of The Law, Denim And Leather, Thunderbolt, Backs To The Wall, They Played Rock And Roll, The Eagle Has Landed, Battalions Of Steel, Dogs Of War, Solid Ball Of Rock, And The Bands Played On, To Hell And Back Again, Power And The Glory, Heavy Metal Thunder, Crusader, 747 (Strangers In The Night), Princess Of The Night
 
ARCH ENEMY (01:20 – 02:20)
Έχει πάει μια και έχουν προηγηθεί τόσες μπάντες πριν από σένα και το ολοκαύτωμα των Saxon… Είσαι ο τελευταίος της βραδιάς, τι κάνεις; Οι Arch Enemy βγήκαν και αν είχε μείνει τίποτα όρθιο, απλά το ισοπέδωσαν μια και καλή! Όντως μη οπαδός τους και έχοντας επιδερμική επαφή με το υλικό της μπάντας από το “Anthems Οf Rebellion” (2013) και μετά, χωρίς να τους έχω δει ποτέ live, απλά εντυπωσιάστηκα! Ναι μεν, δεν έχει κάθε μπάντα στη σύνθεσή της Michael Amott, Jeff Loomis και Sharlee D'Angelo, αλλά έπαθα πλάκα με την Alissa White-Gluz! Σοκ με την άνεση, πώρωση και καφρίλα που τραγουδούσε, εξαιρετική frontwoman που έτρεξε και χτυπήθηκε σε κάθε σπιθαμή της σκηνής, ξεσήκωσε και πήρε με το μέρος της ένα εξουθενωμένο κοινό.
 
archenemy
Συνολικά εξαιρετικός ήχος, επιβλητική σκηνική παρουσία, φοβερός συνδυασμός “καφρίλας”, δύναμης και μελωδίας, πανικός στα “Under Βlack Flags We March”, “No Gods No Masters” και “Nemesis”, πάρα πολύ “δικό τους κόσμο” που τους αποθέωσε, σίγουρα πρόσθεσαν κι άλλους οπαδούς και τους αξίζουν χίλια μπράβο που παρά το προχωρημένο της ώρας τα έσπασαν! Ανέβηκαν πολύ στην εκτίμησή, μου δηλώνω εντυπωσιασμένος, θα επανέλθω όταν τους ξαναδώ και γνωρίζω περισσότερα.

Set Flame To The Night (intro)/The World Is Yours, War Eternal, The Race, My Apocalypse, You Will Know My Name, Under Black Flags We March, Dead Eyes See No Future, The Eagle Flies Alone, First Day Ιn Hell, Saturnine, As the Pages Burn, No Gods No Masters, Nemesis

Με την λήξη του show των Arch Enemy δεν υπήρχαν δυνάμεις ούτε για μπύρα και εντελώς εξουθενωμένοι πήραμε χωρίς πολλά το δρόμο για τα κρεβάτια μας. Η τελευταία ημέρα θα ξεκινούσε από τις 12:30 και το πρόγραμμα ήταν βαρύ…
 
Πάνος Πρέντζας, Γιώργος Πρέντζας
 

Συναυλίες

Facebook Comments