Συναυλίες

loogoo

Rock Fest Barcelona - Ημέρα πρώτη

 
Rock Fest Barcelona - Ημέρα πρώτη - Πέμπτη 4 Ιουλίου 2019

   Να αναφέρουμε ότι η Πέμπτη ήταν η ημέρα που περιλάμβανε τα λιγότερα συγκροτήματα, αλλά όταν μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται ονόματα όπως των Raven, Primal Fear, U.D.O., Demons & Wizards, W.A.S.P. και King Diamond, δεν μπορεί να έχει κανείς παράπονο. Έχοντας επισκεφθεί το χώρο το προηγούμενο βράδυ, ώστε να μελετήσουμε τα περί πρόσβασης και αποχώρησης, φτάσαμε εύκολα την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ στο πάρκο του Can Zam περίπου στις 15:15, με τις πόρτες να είναι προγραμματισμένο να ανοίξουν στις 16:00. Μας υποδέχτηκαν ένας ντράμερ και ένας ιδιαίτερος κιθαρίστας, οι οποίοι “έπαιζαν” διάφορους κλασικούς ύμνους, λειτουργώντας ως warm-up μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες. Με την θερμοκρασία στους 36 βαθμούς και τεράστια ανυπομονησία, όπως καταλαβαίνετε, αφού χαζέψαμε λίγο το ιδιαίτερο αυτό ντουέτο, πιάσαμε έναν παχύ ίσκιο, που λέμε και στο χωρίον μου και ήπιαμε τις μπύρες που είχαμε κουβαλήσει μαζί για ζέσταμα, περιμένοντας να ανοίξουν οι πόρτες, πράγμα που συνέβη τελικά περίπου στις 16:20. Σύντομη βόλτα από το official merch, οι πρώτες εν τάχει φώτο και selfie, εντοπισμός των καίριων σημείων (μπύρες, φαγητό, τουαλέτες και βρύσες κοντά στις σκηνές, κτλ.) και κάπως έτσι “φάγαμε” το μισάωρο και πιάσαμε θέση για την έναρξη που θα γίνονταν με τους…

KILMARA (17:00 – 17:35)
Ακριβώς στις 17:00 οι ντόπιοι Kilmara πήραν τις θέσεις τους στη σκηνή, κηρύσσοντας την έναρξη του έκτου κατά σειρά Rock Fest. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι γνώσεις μου για τη μπάντα περιορίζονταν στο ότι έχουν στο ενεργητικό τους τέσσερις δίσκους. Στο τελευταίο τους πόνημα που φέρει τον τίτλο “Across The Realm Of Time”, τις ηχογραφήσεις, τη μίξη και την παραγωγή έχει κάνει ο Roland Grapow, στο ιδιόκτητο studio του στη Σλοβακία και επίσης ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε από τη δική μας Rock Of Angels Records (R.O.A.R.). Το στυλ τους μελωδικό heavy metal, με κάποια τραγούδια να κλίνουν προς το power, κάποια άλλα με πιο έντονα hard rock στοιχεία. Στα 35 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους έπαιξαν, όπως ήταν φυσικό, κυρίως τραγούδια από το “Across The Realm Of Time”, μάζεψαν αρκετό κόσμο που γνώριζε το υλικό τους, ήταν κινητικοί, καλοδουλεμένοι ως σύνολο, είχαν καλή επικοινωνία με το κοινό (το πλεονέκτημα του να παίζεις εντός έδρας) και παρά την αφόρητη ζέστη που είχαν να αντιμετωπίσουν, αποτέλεσαν ένα καλό opening act για το φεστιβάλ και δικαίως κέρδισαν τα χειροκροτήματα του κόσμου. Οι οπαδοί του μελωδικού heavy τσεκάρετέ τους. Τίτλοι τραγουδιών τους που συγκράτησα: Principles Of Hatred, The End Of The World, Out From The Darkness και I Shall Rise Again (με τη συμμετοχή της Viktorie Surmøvá, όπως και στο δίσκο).
 
kilmara01
RAVEN (17:40 – 18:40)
Μετακίνηση προς τα δεξιά και πιάσιμο καλής θέσης για να δούμε την εμφάνιση των θρυλικών Raven. Τριάντα πέντε χρόνια ύπαρξης, δεκατρία άλμπουμ, εκ των πρωτοπόρων του N.W.O.B.H.M. και του speed metal, οι αδερφοί Gallagher έχουν επηρεάσει με τη μουσική τους τουλάχιστον τις μισές thrash metal μπάντες. Έχοντας περιοδεύσει φέτος σχεδόν σε όλο τον κόσμο και ερχόμενοι από μια επιτυχημένη περιοδεία σε Λατινική Αμερική και Αυστραλία, οι Raven έφεραν το περίφημο athletic metal τους στην πρωτεύουσα της Καταλονίας. Με το κλασικό κόκκινο λογότυπο στο videowall και μια σειρά ενισχυτών ως σκηνικό, ξεκίνησαν ορμητικά με το «Take Control», ακολουθούμενο χωρίς διακοπή από το «Hell Patrol», κερδίζοντας από τις πρώτες νότες τον κόσμο που είχε μαζευτεί να τους δει και φέρνοντας κοντά ακόμη περισσότερους που μέχρι εκείνη τη στιγμή ασχολούνταν με άλλα πράγματα. Έχοντας σύμμαχο και τον καλό ήχο τα δυο αδέρφια έτρεξαν σε όλη τη σκηνή, παρά το γνωστό πρόβλημα του Mark με το πόδι του και το χαρακτηριστικό του περπάτημα ως zombie, χτυπήθηκαν σαν έφηβοι, μας πρόσφεραν άφθονες ατάκες Βρετανικού καυστικού χιούμορ και γκριμάτσες, γούσταραν απίστευτα πρώτα οι ίδιοι και έπειτα όλοι όσους τους παρακολουθήσαμε και κάπως έτσι, απλά και όμορφα, αποχαιρετώντας μας με μια μίξη των “It’s A Long Way To The Top” και “I Don’t Need Your Money”, η πρώτη μεγάλη εμφάνιση του Rockfest 2019 ήταν πλέον γεγονός.
 
raven02
Setlist (με επιφύλαξη λόγω ανελέητου κωλοχτυπήματος):
Take Control, Hell Patrol, All For One, Top Of The Mountain, Rock Until You Drop, Faster Than The Speed Of Light, Mind Over Metal, On And On, Break The Chain, It’s A Long Way To The Top, I Don’t Need Your Money

PRIMAL FEAR (18:45 – 19:45)
Μετά τους εκπληκτικούς Raven ήταν η σειρά των Primal Fear να πατήσουν τη σκηνή του Rockfest και το έκαναν με απόλυτο και εκκωφαντικό τρόπο! Όσοι είχατε την τύχη να παρακολουθήσετε τη φοβερή εμφάνισή τους στην Αθήνα πριν μερικούς μήνες, να σας πω πως ήταν ακόμη καλύτεροι! Με τα εξώφυλλα των δίσκων να εναλλάσσονται ανάλογα με το κάθε τραγούδι στο videowall πίσω τους, φοβερό ήχο, με τη φωνάρα του Scheepers στα καλύτερά της, τους δύο κιθαρίστες Tom Naumann και Alex Beyrodt να μας κατακεραυνώνουν με riffs και solos, το Mat Sinner απλά αρχοντικό και ένα Michael Ehré να θέλει να φάει και τα πιατίνια, ξύπνησαν και τους πεθαμένους στο Can Zam, με τον κόσμο να συμμετέχει μαζικά. Η μια ώρα που είχαν στη διάθεση τους, παίζοντας ένα best off από εφτά άλμπουμ, δεν έφτασε σε κανέναν, με το τελείωμα του «Metal Is Forever» και εν μέσω αποθέωσης, ο κόσμος απαιτούσε κι άλλο, αλλά ας όψεται το αυστηρό πρόγραμμα. Δείτε Primal Fear όπου σας δοθεί η δυνατότητα! Λέγεται Heavy Metal και είναι απλό (αν το έχεις…).
 
primalfear05
Final Embrace, Angel In Black, Running In The Dust, Face The Emptiness, Nuclear Fire, Hounds Of Justice, King Of Madness, The End Is Near, Chainbreaker, Metal Is Forever

Να αναφέρουμε ότι την ίδια ώρα με τους Primal Fear έπαιζαν στη Rock Tent οι ντόπιοι Imperial Jade. To κλασικό rock που παίζουν, με επιρροές απ’ όλες τις μεγάλες μπάντες των late ‘60s και ‘70s μας αφήνει αδιάφορους (sorry guys) και έτσι δεν πλησιάσαμε καν.

U.D.O. (19:50 – 20:50)
Ενθουσιασμένοι από Raven και Primal Fear, κλίναμε ξανά προς τα δεξιά και πιάσαμε θέση για να δούμε για νιοστή φορά τον Udo Dirkschneider και δεν νομίζω ότι εδώ χρειάζονται πολλά σχόλια και συστάσεις. Δυστυχώς όμως, από τις πρώτες νότες του «Tongue Reaper» φάνηκε ότι ο Udo δεν ήταν στην καλύτερή του μέρα, εμφανώς καταπονημένος και με την αφόρητη ζέστη (35 βαθμούς εκείνη την ώρα) να το δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Δίνοντας περισσότερο χώρο και πρωταγωνιστικό ρόλο, μένοντας λίγο πιο πίσω, στους πιτσιρικάδες της μπάντας, οι οποίοι όργωσαν τη σκηνή και γούσταραν απίστευτα, στη μια ώρα που του αναλογούσε παρουσίασε τραγούδια μόνο από την προσωπική του δισκογραφία. Χωρίς να είναι κακοί συνολικά ως μπάντα και με καλό ήχο, κέρδισαν τον κόσμο αλλά σίγουρα δεν πλησίασαν τα στάνταρ προηγούμενων εκπληκτικών εμφανίσεων.
 
udo12

Tongue Reaper, Make the Move, 24/7, Mastercutor, Independence Day, Vendetta, Rising High, One Heart One Soul, Holy, Animal House, Man and Machine, They Want War

DEMONS & WIZARDS (20:55 - 21:55)
Τους Demons & Wizards θα είχε την ευκαιρία το ελληνικό κοινό να τους απολαύσει δυο μέρες μετά, στα πλαίσια του Χανιά Rock fest, σε ένα σαφώς μεγαλύτερο σε διάρκεια show. Μένοντας όμως στα όσα έγιναν στη Βαρκελώνη, ακριβώς στις 20:55 οι κύριοι Hansi Kursch, Jon Schaffer, Jake Dreyer (κιθάρες), Marcus Siepen (μπάσο), Frederik Ehmke (ντραμς) και Joost van der Broek (πλήκτρα) ξεχύθηκαν στη σκηνή υπό τις νότες του «Rites Of Passage». Σε μεγάλα κέφια, με φοβερό ήχο, απίστευτα δεμένοι και τσαμπουκαλεμένοι και με τη φωνάρα του Hansi απλά απερίγραπτη, δημιούργησαν πανζουρλισμό, στα δε «I Died for You» και «Valhalla» έγινε απλώς της γνωστής κυρίας το κάγκελο! Μπορεί κανένα από τα δυο άλμπουμ των Demons & Wizards να με ενθουσιάζει στο σύνολό του, αλλά η εμφάνισή τους ήταν συγκλονιστική, λες και επρόκειτο για μπάντα που δεν αποτελείται από καταξιωμένους μουσικούς αλλά ξεκινά μόλις τώρα. Περιμένω με αγωνία να ακούσω σχόλια και κριτικές από την εμφάνισή τους στα Χανιά και εύχομαι να ήταν εξίσου εντυπωσιακοί.
 
demons19
Rites of Passage, Heaven Denies, Poor Man's Crusade, Crimson King, The Gunslinger, Terror Train, I Died For You (Iced Earth), Valhalla (Blind Guardian), Blood On My Hands, Fiddler On The Green
 
KING DIAMOND (22:00 – 23:15)
Και κάπως έτσι ήρθε η ώρα για έναν από τους κύριους λόγους του ταξιδιού μας στη Βαρκελώνη. Ο τρισμέγιστος King Diamond. Ένα show που το κόστος του, αλλά και η αναμενόμενη προσέλευση κόσμου, για να τα λέμε όλα, το καθιστά απαγορευτικό για την Ελλάδα. Δέκα ακριβώς δείχνει το ρολόι και το μεγάλο μαύρο πέπλο που καλύπτει ολόκληρη την σκηνή απομακρύνεται και αποκαλύπτεται το εντυπωσιακό σκηνικό του γνωστού σπιτιού – ασύλου σε τρία επίπεδα. Από τα μεγάφωνα αρχίζει να ακούγεται το εισαγωγικό intro του St. Lucifer's Hospital, μέσα σε αποθέωση. Ένα φορείο με τον King ξαπλωμένο σε αυτό με ορό κάνει την εμφάνισή του, οι υπόλοιποι μουσικοί παίρνουν τελετουργικά τις θέσεις τους και το show ξεκινά με το «The Candle». Είναι πραγματικά δύσκολο να περιγράψω με λόγια το όλο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα. Ήχος προσεγμένος μέχρι την πραγματική λεπτομέρεια, η μπάντα σε μεγάλα κέφια, η φωνή του King σε μεγάλη φόρμα, ηθοποιοί σε ρόλους σύμφωνα με το concept των στίχων, εντυπωσιακός φωτισμός, καπνοί, φωτιές, απίστευτη συμμετοχή του κόσμου, όλα αυτά δημιούργησαν ένα φοβερό θέαμα που πραγματικά μας άφησε σε σημεία αποσβολωμένους! Ρίξτε μια ματιά σε τυχόν video στο youtube για να καταλάβετε πραγματικά σε τι show, με όλη τη σημασία της λέξης, γίναμε μάρτυρες! LONG LIVE THE KING!
 
kingdiamond14
St. Lucifer's Hospital (intro)/ The Candle, Voodoo, Funeral (intro)/ Arrival, A Mansion In Darkness, Let It Be Done (intro)/ Behind These Walls, Halloween, Masquerade Of Madness, Out From The Asylum (intro)/ Welcome Home, The Invisible Guests, Sleepless Nights, The Lake, Burn, Black Horsemen/Outro: Something Weird

W.A.S.P. (23:20 – 00:20)
Την τελευταία φορά που είδα τους W.A.S.P. ήταν σε εκείνη την περιβόητη συναυλία στο Gagarin, που παραλίγο να αρχίσει σήμερα και είχα αποχωρήσει πλήρως απογοητευμένος με τις χείριστες εντυπώσεις. Για την εμφάνισή τους λοιπόν στο Rockfest δεν είχα πολλές προσδοκίες, αλλά βαθιά μέσα μου ήθελα να με διαψεύσουν. Ακριβώς στις 23:20, όπως προέβλεπε το πρόγραμμα, ο Blackie και η παρέα του εφορμούν με το «On Your Knees» και έρχεται η πρώτη ψυχρολουσία μια και η φωνή δεν ακούγεται καθόλου. Ευτυχώς, μετά από κάποια δευτερόλεπτα, τα πράγματα διορθώνονται και ακούμε και τον Blackie αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους ο ήχος ήταν τουλάχιστον μέτριος. Στη μια ώρα που τους αναλογούσε έπαιξαν ύμνους, αλλά δυστυχώς μάλλον ανόρεκτα και διεκπεραιωτικά, με πολλά προ-ηχογραφημένα σημεία, κάνοντας τον αρχικό ενθουσιασμό του κόσμου να καταλαγιάσει. Ήταν συνολικά αξιοπρεπείς σε σχέση με άλλες εμφανίσεις – φιάσκο αλλά σίγουρα αν ξαναέρχονταν στην Ελλάδα θα δήλωνα εμφατικά απών.
 
wasp14
On Your Knees / Inside the Electric Circus, The Real Me (The Who), L.O.V.E. Machine, Crazy, Τhe Idol, Hellion / I Don't Need No Doctor, Arena of Pleasure, Chainsaw Charlie (Murders in the New Morgue), Wild Child, I Wanna Be Somebody

ANKHARA (00:30 – 01:30)
Μετά τους W.A.S.P. λοιπόν κι αφού ακόμη υπήρχαν αντοχές, κατευθυνθήκαμε προς την Rocktent για το κλείσιμο της βραδιάς με τους Μαδριλένους Ankhara. Μη γνωρίζοντας τίποτα για αυτούς, να σας μεταφέρω ότι διάβασα και μου είπαν γνώστες του συγκροτήματος. Η μπάντα ξεκίνησε το 1995, κυκλοφόρησε δυο δίσκους, διαλύθηκε το 2004, επανήλθε με αλλαγές στη σύνθεσή της το 2013, κυκλοφορώντας άλλους δύο δίσκους, με τον πιο πρόσφατο το 2018, με τίτλο «Sinergía». Το power metal που παίζουν δεν είναι κάτι το ξεχωριστό ή ιδιαίτερα πρωτότυπο, αν και ο τραγουδιστής τους έχει αντικειμενικά καλή φωνή, το γεγονός όμως ότι τραγουδούν στη μητρική τους γλώσσα μάλλον λειτουργεί ανασταλτικά. Παρ’ όλα αυτά μάζεψαν αρκετό κόσμο που συμμετείχε, τα έδωσαν όλα, δημιούργησαν ατμόσφαιρα πάρτι και τους είδαμε ευχάριστα. Οι οπαδοί του ιδιώματος, αν παλεύετε τα ισπανικά, τσεκάρετέ τους. Με το τέλος του show των Ankhara η βραδιά έφτασε στο τέλος της…

   Αλλά όχι! Γιατί στη Motortent οι άρρωστοι Motorhead-ακηδες Motorhits είχαν αντίθετη γνώμη. Βάραγαν ακόμη και γινόταν ο κακός χαμός και λίγο πριν καταρρεύσουν και αποχωρήσουν σέρνοντας από τη σκηνή, προλάβαμε να χτυπηθούμε με τα «Bomber», «Killed By Death» και «Ace Of Spades». Τη συνέχεια στο πάρκο του Can Zam ανέλαβαν διάφοροι dj και το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι το πρωί, αλλά κάπου εκεί αποχωρήσαμε γεμάτοι ικανοποίηση και χαμόγελα για όσα είχαμε βιώσει κι ας μη βοήθησε ο Blackie. Κι ας περιμέναμε περισσότερα, γιατί έτσι μας έχει συνηθίσει, από το madman Udo.

Πάνος Πρέντζας, Γιώργος Πρέντζας
 

Συναυλίες

Facebook Comments