Συναυλίες

Primal Fear, Gus G, Terra IncΩgnita, The Silent Rage LiVE @ Kyttaro

 
Primal Fear, Gus G, Terra IncΩgnita, The Silent Rage LiVe @ Kyttaro, 13-1-2019
 
   Με έναν ολοκαίνουργιο τραγουδιστή στο μικρόφωνό της η Αθηναϊκή μπάντα επανέρχεται στις ζωντανές εμφανίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με ένα album στην φαρέτρα τους γεμάτο από power metal στοιχεία που αντανακλούν τις επιρροές τους (βλ. Iced Earth, Blind Guardian, Judas Priest), είμαι σίγουρος ότι κέρδισαν ένα πολύ μεγάλο στοίχημα χθες. Μια αναδόμηση έχει πάντα το ρίσκο της. Ένα ρίσκο που όμως απέδωσε τα μέγιστα για τους The Silent Rage. Εξαιρετική απόδοση, αντιστρόφως ανάλογη του χρόνου προετοιμασίας (λόγω του νέου μέλους), που φανερώνει το πόσο δομημένη ήταν η δουλειά της μπάντας μέσα στα χρόνια. Επιμονή και ένα χτίσιμο οικοδομήματος μέσα στο οποίο μια τέτοια εξαιρετική φωνή όπως αυτή του Μιχάλη Ρινακάκη βρίσκει τον δρόμο της. Ο παραλληλισμός με το Matt Barlow είναι αναπόφευκτος και οι Halfordiκές τσιρίδες βρήκαν επικύρωση μέσω της διασκευής του “Between The Hammer And The Anvil” (Judas Priest), που έκλεισε και το set των παιδιών.
 
pf01
 
Signal Of War (Intro), My Race Won’t Last, The Deadliest Scourge, Leading The Legions, Sin Of A Pilgrim, Stormwarrior, Between Harmony And Sorrow, Between The Hammer And The Anvil (Judas Priest Cover)
 
pf02
 
   Σε μια παρουσία αντίστοιχη των Power στοιχείων που είχαν την τιμητική τους όλη τη βραδιά, οι Terra IncΩgnita έχουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους μέσω δύο ολοκληρωμένων album και ενός EP, αλλά και μέσω πολυάριθμων εμφανίσεων που έχουν κάνει το όνομά τους τουλάχιστον γνώριμο στο χώρο του Power Metal επί ελληνικού εδάφους. Μια εμφάνιση αξιοπρεπέστατη με στοιχεία που δεν μπορείς να μην θαυμάσεις, όπως είναι οι δυνατότητες του Billy Vass στα φωνητικά αλλά και το δέσιμο των μελών που τον πλαισιώνουν. Οι Terra όμως έχουν τέτοιες δυνατότητες που μας επιτρέπουν να γίνουμε λίγο αυστηροί απέναντί τους. Το κοινό δεν κατάφερε σε κανένα σημείο να δεθεί μαζί τους κι αυτό είναι ένα παράξενο θέμα χημείας που μεταλλάσσεται ίσως και σε σχέση με το χρόνο και το χώρο. Τα παιδιά οφείλουν να ψάξουν εκείνες τις λεπτομέρειες που θα τους φέρουν λίγο πιο κοντά σε ένα κοινό που δεν έχει έρθει για εκείνους και περιμένει το “μεγάλο όνομα”.
 
pf03
 
All I Know, My Emptiness, Outcome, The Midnight Lies, Efialtis, Sign With Blood, Terra IncΩgnita
 
pf04
 
   Έχουν γραφτεί πολλές αράδες για αυτό τον άνθρωπο. Έχει πολεμηθεί, έχει αγαπηθεί, έχει απογοητεύσει, έχει μεγαλουργήσει. Αν περίμενες να τον αποδεχθεί ο Ozzy για να τον αποδεχτείς, ανήκεις σε μια κατηγορία μικροπρέπειας και δεν σε αφορά τίποτα από τα παρακάτω. Ο Κώστας είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης κι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Δεν επαναπαύτηκε σε κανένα σημείο της καριέρας του και δεν τα παράτησε όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, όπως είναι ασφαλώς για όλους τους Έλληνες μουσικούς σε κάθε αναθεματισμένο βήμα τους. Η εμφάνισή του ατομικά και ως σύνολο ήταν αντάξια του ονόματος που δημιούργησε. Έφερε πάνω του μια σιγουριά και μια αυτοπεποίθηση που περνάει στον κόσμο ως αμεσότητα και δίχως καμία υποψία βεντετισμού, από τον οποίο απαλλάσσονται μόνο οι ώριμοι επιτυχόντες.

   Το setlist “εμπνευσμένο” από τη solo δισκογραφία του, με μικρές πινελιές από Firewind και Ozzy ήταν μια “ζωντανή” απόδειξη ότι ένας κιθαρίστας τέτοιων δυνατοτήτων μπορεί κάλλιστα να υποτάξει τον εαυτό του στην υπηρεσία ενός τραγουδιού/κομματιού, είτε είναι instrumental είτε έχει φωνητικά από κάποιον από τους σπουδαιότερους ροκ/μεταλ τραγουδιστές της εποχής μας (βλ. Jeff Scott Soto, Mats Leven, Elize Ryd κτλ).
 
pf05

   Με μια σύνθεση εξαιρετική ο Gus G. αναθεωρεί τη δραστικότητα ενός Power trio επί σκηνής. Είναι περίπου δύο χρόνια από τότε που είχε πέσει στην αντίληψή μου ότι ο Dennis Ward (Pink Cream 69, Place Vendome κτλπ) έψαχνε διακαώς μια πόρτα επιστροφής στα tours και στη ζωη του rockstar (Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό σήμερα). Δεν άργησε να αδράξει την ευκαιρία ο Gus G., κερδίζοντας έναν σημαντικότατο συνεργάτη σε πολλά επίπεδα. Παραγωγή, εκτέλεση μπάσου, φωνητικά, sound design και ανθρώπινη επικοινωνία. Ο Dennis Ward είναι εκείνος ο παράγοντας που ο Gus G. χρειάζεται δίπλα του για να μετουσιώνει αυτή την κιθαριστική δυναμική σε γλώσσα αντιληπτή από το ευρύτερο κοινό. Στους Firewind αυτό επιτυγχάνεται μέσω της συνύπαρξης με τα υπόλοιπα μέλη, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση “solo” δημιουργίας ενός βιρτουόζου, είναι πολύ εύκολο να πέσεις σε ελιτίστικες παγίδες. Ο Gus G. έχει ανατραφεί από μια σχολή κιθαριστών που αγαπούν το τραγούδι. Μια σχολή που φωτογραφίζει κιθαρίστες σαν το Michael Schenker κι αφήνει μακριά πίσω της το Malmsteen.
 
pf06
 
   Με την απόλυτη υποστήριξη του Felix Bohnke (Edguy, Avantasia), σε ρόλο session drummer, τα 80 περίπου λεπτά της εμφάνιση του Gus G. ήταν απολαυστικά, διδακτικά και ίσως να φαντάζουν και πολύ λίγα αν σκεφτείς πόσο ομαλά πέρασαν, ακόμα κι όταν η μπάντα είχε να αντιμετωπίσει κάποια ηχητικά προβλήματα.
 
Fearless, My Will Be Done, Burn, Mr. Manson, Vengeance, Don’t Tread On Me, What Lies Below, Letting Go, Cold Sweat (Thin Lizzy Cover), Big City, Fire And The Fury (Firewind Cover), Force Majeure, Money For Nothing (Dire Straits Cover), Thrill Of The Chase, I Am The Fire, Bark At The Moon (Ozzy Cover), The Quest
 
pf07
 
   Οι Primal Fear, έχοντας στη σύνθεσή τους μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα του Euro Power, είναι απορίας άξιο πως δεν έχουν κατακτήσει τη θέση που τους αρμόζει όλα αυτά τα χρόνια στην Α’ Κατηγορία της σκηνής. Για να μην παρεξηγηθώ, θα βάλω ένα μικρό ορισμό στο τι σημαίνει A’ κατηγορία. Να πέφτει το φως του ήλιου πριν βγεις στην σκηνή ενός festival σαν το Hellfest, Sweden Rock, Rock Am Ring ή ό,τι θεωρείτε ως κορυφαίο στην εκάστοτε εποχή. Οι Primal Fear έχουν πίσω τους μια παράδοση δεκαετιών που έχει γερές βάσεις στους Judas Priest και τους ομοεθνείς τους Accept. Οι συγκρίσεις ήταν πάντα λογικές και νομίζω ότι η διαχείριση αυτού του πλαισίου σαν μονομαχία στην άγρια Δύση, όπου δεν χωράνε δύο μεγάλοι εγκληματίες στο ίδιο σαλούν, τους έστειλε σα νομάδες στις σκηνές τους να παίζουν με αντεπιθέσεις.

   Ένα album σαν το “Apocalypse” τους έφερε πιο κοντά στο μελωδικό χώρο και τους απελευθέρωσε από εταιρείες και συμπράξεις που τους καταξίωσαν μεν αλλά έθεταν σαφή πήχη δε. Εψές το βράδυ εντυπωσίασαν. Το πανό με το Logo της μπάντας ίσως είναι ο καλύτερος συμβολισμός για να περιγράψει αυτό που είδαμε. Πολύ μεγάλο για να χωρέσει σε αυτό τον χώρο αλλά ταυτόχρονα ευανάγνωστο και προσαρμοσμένο στις συνθήκες.
 
pf08

   Θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλιοθήκες ολόκληρες για την ιστορία των μελών. Δεν έχει κανένα νόημα αυτό όμως, όταν τους βλέπεις επί σκηνής να αποδίδουν τα μέγιστα σε μια σχετικά προχωρημένη ηλικία. Ο Ralf Scheepers, απόλυτος εκφραστής της σχολής “Halford meets Udo”, παραδίδει μαθήματα σκηνικής παρουσίας σε όλους τους τομείς. Η απόδοση παλαιότερων και νεότερων ύμνων στο απόλυτο φέρνει όλες τις εποχές των Primal Fear σε απόλυτη αρμονία μέσα σε ένα setlist φτιαγμένο και δομημένο με κέντρο τον θεατή/ακροατή. Ο Scheepers είναι εξαιρετικός σε αυτό το ρόλο της ένταξης του κοινού στα τεκταινόμενα (συνειρμός με το “Teutonic Terror” των Accept που δεν μπορούσα να απωθήσω) και όλα αυτά τα sing along, αυτά τα φαινομενικά ξεπερασμένα παιχνίδια με τον κόσμο, αυτή η συνεχής χρήση των ελληνικών θα μπορούσαν να είναι στοιχείο κάλυψης της ουσίας που είναι η ίδια η μουσική. Οι Primal Fear και ο Sheepers όμως κάνουν τα παραπάνω να μοιάζουν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ίδιας της μουσικής τους. Ευκολομνημόνευτες μελωδίες που δεν μπορείς να μην τραγουδήσεις (διπλή άρνηση για μια θετικότατη έκβαση) και ακούγονται πιο heavy και ογκώδεις από άπειρες μπάντες που εγκλωβίζονται σε ένα Metal προσωπείο.

   Τι να πει κανείς για τον Mat Sinner (μπάσο, φωνητικά), που καθρεφτίζει όλη αυτή την ιστορία του Ευρωπαϊκού metal, που παραμένει ζωντανό χάρη στην επιμονή ανθρώπων σαν το Sinner στην προώθηση αλλά και την δημιουργία των συνθηκών αυτής της διατήρησης. Τα δεύτερα φωνητικά του είναι εκείνα που κάνουν ακόμα πιο φιλικές τις μελωδίες των ρεφραίν, τα οποία κρύβουν πίσω τους riff που “φτιάχτηκαν” για να παιχτούν live. Η κιθαριστική συνύπαρξη των Naumann - Beyrodt είναι άξια σεμιναρίου καθώς δεν περιαυτολογεί και υπηρετεί την μεταλ γιορτή που λαμβάνει χώρα επί σκηνής. Σε κανένα σημείο δεν πέφτει η μια κιθάρα στην άλλη αλλά αλληλοσυμπληρώνονται μουσικά και χωροταξιακά (αριστερόχειρας γαρ ο Naumann).
 
pf09
   Μόλις εχτές συνειδητοποιήσαμε πόσο μας είχαν λείψει οι Primal Fear. Όταν πρέπει να δεις κάποιον για να το καταλάβεις ότι σου έλειψε είναι δικό σου λάθος. Εκείνος έκανε τα πάντα σωστά.
 
Apoclypse (Intro), Final Embrace, In Metal We Trust, Blood Sweat And Fear, Face The Emptiness, Hounds Of Justice, The Ritual, Under Your Spell, Nuclear Fire, Fighting The Darkness, King Of Madness, The End Is Near, When Death Comes Knocking, Metal Is Forever, Chainbreaker
 
Δημήτρης Μπάρμπας
Φωτό: Εβελίνα Γερακίτη
 
pf10

Facebook Comments

Συναυλίες