Συναυλίες

loogoo

Paul Gilbert, Live, 20-3-2013 @ La Flèche D'Or, Παρίσι

 
20 Μαρτίου 2013, La Flèche D'Or

   Ο Paul Gilbert μπορεί να μην είναι τόσο δημοφιλής όσο άλλοι ήρωες της ηλεκτρικής κιθάρας, όπως ο Joe Satriani ή ο Steve Vai, αλλά σίγουρα έχει κερδίσει το δικαίωμα να αναφέρεται μαζί με τους προαναφερθέντες, ανάμεσα στους μεγάλους σύγχρονους κιθαρίστες. Βρέθηκε στο Παρίσι στις 20 του μήνα, στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας του για το τελευταίο του album, “Vibrato”. Ο χώρος που τον φιλοξένησε, το γνωστό για τις ετερόκλιτες μουσικές του προτάσεις Flèche d'Or, μπορεί να φιλοξενήσει σχετικά λίγο κόσμο, αλλά παρέχει μία ατμόσφαιρα οικειότητας σε ένα κοινό που σε μεγάλο βαθμό ήρθε για να παρακολουθήσει από κοντά τον τρόπο που ο Gilbert θα μαγέψει με την κιθάρα του. Περίπου τριακόσια άτομα είχαν συγκεντρωθεί στο συναυλιακό χώρο, όταν, στις οκτώ και μισή, εμφανίστηκε ο Αμερικανός κιθαρίστας μαζί με την τετραμελή του μπάντα.
 
gilbertparis03   Τα πρώτα τρία τραγούδια, “Enemies In Jail”, “Rain And Τhunder And Lightning” και “Vibrato”, προέρχονταν από τον πρόσφατό του δίσκο και παρουσίασαν τον Αμερικανό κιθαρίστα σε μεγάλα κέφια. Γρήγορα φάνηκε ότι ήθελε να στηριχθεί σε τραγούδια με φωνητικά, και να αναδείξει μέσω αυτών τις κιθαριστικές του αρετές, από την αποκλειστική χρησιμοποίηση ορχηστρικών κομματιών. Εδώ και κάμποσα χρόνια έχει αναλάβει και την ευθύνη των φωνητικών, όποτε προσδιορίζεται πλέον σαν τραγουδιστής/κιθαρίστας. Πράγματι τα πήγε αρκετά καλά και σ' αυτόν τον τομέα, χωρίς όμως η φωνή του να είναι κάτι το φοβερό, αλλά δεν δείχνει να τον πολυνοιάζει και απολαμβάνει το νέο του πρόσωπο. Ακόμα και οι πιο φανατικοί του θαυμαστές έδειχναν να απολαμβάνουν αυτή την προσέγγιση που δίνει πιο πολύ την αίσθηση μιας κανονικής συναυλίας και λιγότερο ενός "guitar clinic".

gilbertparis10   Στη ροή της συναυλίας, που στηρίχθηκε κυρίως σε τραγούδια από την πρόσφατή του κυκλοφορία, ο Gilbert παρέμβαλε δύο fan favorite τραγούδια από την εποχή του στους Racer X. Τους πασίγνωστους instrumental ύμνους “Scarrified” και “Technical Difficulties”, τα οποία αποδόθηκαν άψογα, σκορπώντας επιφωνήματα ενθουσιασμού στο κοινό. Στο πρώτο μέρος της συναυλίας το “Vibrato” παρουσιάστηκε στην ολότητά του, ενώ παίχτηκε και το “Space Truckin'” των Deep Purple, η πρώτη από τις πολλές διασκευές που θ' ακολουθούσαν . Ο κόσμος είχε πλέον ζεσταθεί και ο Gibert αποφασίζει να πάρει την ακουστική κιθάρα και να επιδοθεί σε ένα one man show. H ατμόσφαιρα έχει πλέον παρεϊστικα χαρακτηριστικά, ο πρωταγωνιστής της βραδιάς χαμογελάει συνέχεια και αποδίδει ένα medley τραγουδιών κυρίως από την περίοδο του με τους Mr Big. Mάλιστα υπέπεσε και σε ένα εμφανές τεχνικό λάθος, το οποίο παραδέχθηκε σταματώντας να παίζει, κερδίζοντας το χειροκρότημα για την ειλικρίνειά του.

gilbertparis14
 
   Μπορεί ο Αμερικανός κιθαρίστας να αποτελούσε τον πρωταγωνιστή της βραδιάς αλλά στηρίχθηκε σε μία άψογα στημένη μπάντα. Στα πλήκτρα η, ασιατικών χαρακτηριστικών, Emi Gilbert (ναι, είναι η γυναίκα του), πλαισίωνε τους αυτοσχεδιασμούς της κιθάρας με jazz/fusion ήχους και συγκέντρωνε συχνά πυκνά τα βλέμματα του κοινού. Στο μπάσο ο ιδιαίτερα κινητικός Kelly Lemieux ήταν στιβαρός στο παίξιμο του και δεν ήταν λίγες οι φορές που προκαλούσε το γέλιο με τις γκριμάτσες του και με τα πειράγματά του στον Gilbert. Tέλος, στα drums, o Thomas Lang πλαισίωνε τα τραγούδια με ακριβές και μετρημένο drumming και μάλιστα απέδωσε και ένα διακριτικό drum solo χωρίς να το παρατραβήξει, όπως συνήθως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις.

gilbertparis15   Το encore περιλάμβανε μόνο διασκευές, σε τραγούδια πάντα με φωνητικά, από διάφορα είδωλα του Paul Gilbert. Παρά το τεράστιό του back catalogue, ο Αμερικανός κιθαρίστας προτίμησε να παίξει μόνο τραγούδια άλλων καλλιτεχνών, αποτίνοντας έτσι φόρο τιμής στις επιρροές του (μία "ανοιχτόμυαλη" προσέγγιση επηρεασμένη ίσως από έναν άλλο τεράστιο κιθαρίστα, το Jeff Beck). Ένα από τα highlight της βραδιάς ήταν το αλά Dream Theater (ή μάλλον Metallica;) rotation στα όργανα που βρήκε τον Gilbert στα drums (!!) και τη σύζυγό του στα φωνητικά να αποδίδουν το “Sin City” των AC/DC.

   H συναυλία τελείωσε μετά από δύο ώρες εν μέσω υποκλίσεων από τους μουσικούς και ασταμάτητο χειροκρότημα από ένα ικανοποιημένο κοινό. Συνολικά ο Paul Gilbert εμφανίστηκε πολύ cool και ακομπλεξάριστος στο να παρουσιάσει ένα πρόσωπο για το οποίο δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός, αυτό του τραγουδιστή/κιθαρίστα. Φάνηκε σαν να μην έχει τίποτα να αποδείξει και απολαμβάνει τους καρπούς μιας τεράστιας καριέρας που έχει χτισθεί εδώ και πάνω από 25 χρόνια πάνω σε μία μεγάλη γκάμα από διάφορα είδη της rock μουσικής. Στηρίζεται περισσότερο σε ολοκληρωμένα τραγούδια με φωνητικά προκειμένου να αναδείξει το μοναδικό του παίξιμό και προς τιμήν του δεν χρησιμοποιεί φτηνή επιδειξιμανία για να προβάλει το ταλέντο του. Η συναυλία βγάζει μία feel-good διάθεση, όπου ο Gilbert, πολύ γελαστός και ευδιάθετος, αντέστρεψε ίσως την εικόνα του τυπικού guitar hero που θα σολάρει συνέχει και αντί αυτού ανέλαβε το ρόλο ενός κιθαρίστα που αποτελεί κομμάτι μιας μπάντας και που υπηρετεί με την τεχνική του αυτό ακριβώς το σκοπό.

gilbertparis16Setlist: Enemies (In Jail), Rain and Thunder and Lightning, Vibrato, Scarified (Racer X), Bivalve Blues, Put It on the Char, Space Truckin' (Deep Purple cover), Blue Rondo à la Turk (The Dave Brubeck Quartet cover), Atmosphere on the Moon, Drum Solo, Technical Difficulties (Racer X), To Be With You (Mr. Big), Hurry Up / Mr. Spock / Paris Hilton Look-Alike / Alligator Farm / Space Ship One / To Be With You / Green-Tinted Sixties Mind (acoustic medley), 25 or 6 to 4 (Chicago cover), Down to Mexico

Encore: Man on the Silver Mountain (Rainbow cover), Stay With Me (Faces cover), Still Got the Blues (Gary Moore cover), Synchronicity I (The Police cover), Sin City (AC/DC cover), C.O.D.(Albert King cover)
 
Κείμενα, φωτογραφίες: Ανίκητος Γαροφαλάκης

Συναυλίες

Facebook Comments