Συναυλίες

Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσας LiVE @ Θέατρο Πέτρας

 
   Οι καλοκαιρινές συναυλίες και φέτος ξεκίνησαν με το Βασίλη της καρδιάς μας. Μια όμορφη παρέα έδωσε το παρόν στο θέατρο Πέτρας. Συναντήθηκαν για άλλη μια φορά ο Λαυρέντης με το Βασίλη για ένα απίστευτα μοναδικό βράδυ. Συγκίνηση, δέος και αγάπη ένοιωσαν όλοι όσοι παρακολούθησαν τη συναυλία. Μαζί του οι «γνωστοί – άγνωστοι» της συνομοταξίας. Αύρα δροσιάς έδωσε η γλυκιά Μιρέλλα Πάχου. Το θέατρο είχε κατακλυστεί από νωρίς. Η πρόβλεψη ήταν ότι θα το ξενυχτούσαμε καθώς η ομάδα φάνηκε από την αρχή ότι έσφυζε από ζωή και κέφι. Ο Βασίλης έκλεινε τα εξήντα επτά αλλά ως αιώνια έφηβος μας έβαλε για άλλη μια φορά τα γυαλιά. Όπως μας είπε, σχεδόν κάθε πέντε χρόνια κάνει τα γενέθλια του συναυλιακά και πάντα στο θέατρο Πέτρας. Είναι αγαπημένος χώρος και δικός του και δικός μας. Είναι από τα πιο προσεγμένα θέατρα στην Αττική. Είναι μεγάλο, έχει σωστή κατανομή ο χώρος και σωστή ακουστική όπου και αν καθίσεις.
 
vasilis542a

   Το πρόγραμμα ξεκίνησε με Λαυρέντη και Βασίλη επί σκηνής και από τα πρώτα λεπτά όλο το θέατρο έγινε μια χορωδία. «Να δεις τι σου ‘χω για μετά» και ένα από τα πιο συγκλονιστικά τραγούδια όλων των εποχών σκίζει τον αέρα της Πετρούπολης. Δεν έχω ασχοληθεί με το Μαχαιρίτσα, μου είναι συμπαθής, αλλά μέχρι εκεί, γι’ αυτό το κομμάτι όμως δεν σηκώνω κουβέντα. Είκοσι πέντε χρόνια ύπαρξης συμπληρώνει και είναι κάθε χρονιά πιο επίκαιρο από ποτέ. Στη συνέχεια ο Λαυρέντης είπε διάφορα δικά του, αστειεύτηκε και ομολογώ ότι το έκανε με επιτυχία, ιδίως εκεί που μίλησε για το «πρέπον» τελείωμα ενός κομματιού στα Live. Εκεί που βρισκόμουν, κάτω και πίσω, είχα την εντύπωση πως άκουγα θολά και πολλή μπασαδούρα, αλλά στα καθίσματα τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Όταν εμφανίστηκε ξανά στη σκηνή ο Βασίλης, έριξα μια ματιά εκεί στα αριστερά της πλατφόρμας. Ο μπασίστας είχε ζωστεί το εργαλείο του ανάποδα από το «κανονικό». Αυτό ήταν! Ο Βαγγέλης Πατεράκης βρισκόταν μπροστά στα μάτια μας και η στιγμή που ο μοναδικός ήχος του μας τσάκισε στα δυο δεν άργησε να έλθει. Στο «Θα ‘ρθω να σε βρω» του Άσιμου, η εμπνευσμένη εισαγωγή μας έστειλε για τσάι. Πρώτη λυκείου πήγαινα όταν πρωτάκουσα αυτό το έπος και εφτακόσια χρόνια μετά, να ‘μια πάλι να δακρύζω σαν παιδάκι… Δεν είναι κατάσταση αυτή…

   Η συνέχεια λίγο-πολύ γνώστη… Οι σκληροπυρηνικοί μπροστά ξεκίνησαν τα καπνογόνα, οι μπύρες είχαν ανοιχθεί και ήτο κράκουλες. Τραγουδήσαμε μέχρι τελικής πτώσεως, νοσταλγήσαμε, τσιτώσαμε από αγριάδα αλλά και αφαιρέσαμε όλα όσα μας βουλιάζουν και βγήκαμε ξανά στον αφρό. Στις πρώτες νότες του «Δεν Υπάρχω» διακτινιστήκαμε στην εφηβεία. Την πρώτη φορά που ακούσαμε Παπακωνσταντίνου στη παλιά ΕΡΤ. Ρίγος συγκίνησης στη «Βικτώρια». Αγριάδα στα «Έφηβα Γεράκια». Νοσταλγία στο «Πριν Το Τέλος». Τόσα συναισθήματα μόνο η μουσική μπορεί να σου βγάλει. Έχει τη δύναμη να σε κάνει να βιώσεις έντονα όλες τις στιγμές. Σε θωρακίζει με δύναμη και γεμίζει τη ζωή σου με τραγούδια που θα θυμάσαι όσο ζεις. Όσο για το setlist του Βασίλη, μια περαντζάδα από όλη του σχεδόν τη δισκογραφία. Μετά τις δώδεκα και εκεί που η συναυλία έπαιρνε την τελική της ευθεία και ο Βασίλης με το Λαυρέντη τραγουδούσαν, ανέβηκαν στη σκηνή με μια τούρτα, δώρο από το δήμαρχο της Πετρούπολης και τραγουδήσαμε όλοι Χρόνια Πολλά στον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη. Στον άνθρωπο που ενώνει γενιές όπως κανείς άλλος. Να ζήσεις, Βασίλη μας και να συνεχίζεις να μας γεμίζεις δύναμη και αγάπη.

Τελεία και παύλα…

Μαίρη Ζαρακοβίτη, Κώστας Κούλης

Συναυλίες

Facebook Comments