Συναυλίες

Opera Chaotique

soperabanner

21-02-2012 Live @ Μύλος, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
sopera1

   “Opera Chaotique”: πώς θα μπορούσε να οριστεί; Σαν Όπερα για ανεπίδεκτους; Όπερα για φυσικομαθηματικούς; Όπερα και χάος για όλους; Όλα τα παραπάνω; Στον τίτλο βρίσκεται όλη η έννοια του project που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε πριν λίγο καιρό στον Μύλο. Οι δύο λέξεις αυτές προκαλούν ενδιαφέρον και κινούν τα νήματα της φαντασίας, αφού όμως πρώτα απωθήσουν, παραξενέψουν και φοβίσουν τον ανυποψίαστο θεατή. Γι’ αυτό το Noizy είναι εδώ, για να υποψιάσει.

sopera2   Αγγίζει πλέον τα όρια του κλισέ η δήλωση ότι στην Ελλάδα, για κάποιους λόγους τους οποίους δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, οτιδήποτε αναφέρεται σε κλασική μουσική, όπερα, λυρική σκηνή, δημιουργεί την αμηχανία του αγνώστου και του ξένου σε όποιον δεν έχει σχετική κατάρτιση ή εμπειρία, ενώ παράλληλα θεωρείται κάτι προορισμένο μόνο για όσους ασχολούνται με αυτό. Το τελευταίο συμπέρασμα προκύπτει από μία πρόχειρη έρευνα που έκανα στον κοινωνικό μου περίγυρο (που αυτό το διάστημα αποτελείται από ένα άτομο και τη μαμά μου). Η έρευνα ήταν η απόπειρα να πείσω ένα φίλο μου να έρθει μαζί στην παράσταση. Το αποτέλεσμα σαφές: μόλις άκουσε τη λέξη «όπερα» ανατρίχιασε, και είπε κάτι του στυλ: «προτιμώ να καθίσω να μου βάλουν βραστά αυγά στη μασχάλη, ή να δω σε επανάληψη όλη την σειρά Sex and the City», ή κάτι τέτοιο. Το δείγμα βέβαια δεν είναι επαρκές για κλινικά συμπεράσματα, αλλά αν υπάρχει κάποια θεματική σε αυτό το κείμενο, αυτή θα είναι η αναίρεση της προκατάληψης, τουλάχιστον για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Όσοι τρομάζουν ή μορφάζουν με τη λέξη όπερα, άσχετα αν το κάνουν δικαίως, ή από απλή άγνοια, καλούνται να το τολμήσουν. Μπορεί το σχήμα των Οpera Chaotique να είναι παιδί της όπερας και φαινομενικά να απευθύνεται σε γνώστες του είδους, αλλά η γνώση των κλασικών δεν είναι απαραίτητη. Αντιθέτως, θα λέγαμε ότι η έλλειψη ειδικών γνώσεων ίσως και να είναι ιδανική, προτέρημα ή απλά μη-σχετική.

sopera3   Η Θεσσαλονίκη γνώρισε την αρχή του Project όταν ο Γιώργος Τζιουβάρας μεταμορφώθηκε σε Tenorman και μας παρουσίασε μια χαοτική ιστορία της όπερας, με κύριο χαρακτηριστικό τη θεατρικότητα και την  διαδραστική επαφή με το κοινό. Το “Tenorman Show”, όπως ήταν ο τίτλος, εξελίχθηκε μαζί με το κοινό του, το οποίο μεγάλωσε, συμπληρώθηκε με τον Voodoo Drummer, «έδεσε» περισσότερο, τόσο σεναριακά όσο και μουσικά, και γέννησε τους “Opera Chaotique”. Με τη σάτιρα, τις αναφορές και το εξαιρετικά εμπνευσμένο συνδυασμό τζαζ κρουστών από τον Voodoo Drummer, το όλο project ανάγεται σε μοναδικό. Ο πυρήνας των Opera Chaotique είναι οι Γιώργος Τζιουβάρας/Tenorman και Χρήστος Κουτσογιάννης/Voodoo Drummer. Σαν να μην ήταν αρκετά δυναμικός ο συνδυασμός κλασικής μουσικής με τζαζ σε ένα αποτέλεσμα που παραπέμπει σε musical και cabaret, όπως οι ίδιοι το περιγράφουν, κάθε φορά φιλοξενούνται καλλιτέχνες διαφορετικών «ειδών». Αν μπορεί τελικά η τέχνη να μοιραστεί σε «είδη». Συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη πλαισιώθηκαν από τη σοπράνο Βιργινία Γκαϊτατζή, τον βαρύτονο Γρηγόρη Πυριαλάκο, ενώ μερικά κομμάτια συνοδεύτηκαν χορευτικά από την Δέσποινα Ιωάννα Τζέπτιμπη. Μπορεί μεταξύ “Tenorman Show” και  “Opera Chaotique” να θυσιάστηκε η διαδραστική επαφή με το κοινό, πράγμα αναμενόμενο λόγω του αύξησης του σε αριθμό, δεν χάθηκε όμως η αμεσότητά της με αυτό , πράγμα που αντιληφθήκαμε όλοι όσοι βρεθήκαμε στο Μύλο εκείνο το βράδυ. Δημιουργήθηκε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, απόλυτα φιλική (αναμενόμενο εφόσον ο Tenorman “έπαιζε” εντός έδρας), άνετη και χαλαρή κατά τη διάρκεια και των δυόμιση ωρών που κράτησε η παράσταση. Μόνη παρατήρηση η απόλυτα λιτή σκηνή του Μύλου, την οποία περίμενα λίγο πιο «θεατρική» και συναφή με τη λογική του «μουσικού κουτιού» με την οποία ντύνουν οι Opera Chaotique τα project τους, αν και θα ήταν περιττό καθώς η πληθωρική προσωπικότητα του Tenorman από τη μία και η επιβλητικά σιωπηρή παρουσία του Voodoo Drummer, από την άλλη γεμίζουν τη σκηνή και ενίοτε… την ξεχειλίζουν!

sopera4   Ξεχωριστά σημεία της βραδιάς, παράλληλα με τον κύριο καταιγισμό ιστοριών και μουσικών χαοτικοπερικών καταστάσεων, ήταν η παρουσίαση μερικών κομματιών ενός ακόμη project το οποίο γεννήθηκε μέσα στο σχήμα και είναι η μελοποίηση ποιημάτων του Charles Bukowski, με τίτλους δύο εξ’ αυτών: “We will taste the islands and the sea” και “To the whore who took my poems”. Αν με το show είχες καταφέρει να ξεχαστείς και να αφεθείς, με τα τραγούδια αυτά πραγματικά ταξίδευες.


sopera5   Οι Opera Chaotique δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με την επικρατούσα προκατάληψη για την όπερα. Η αποστασιοποίηση αυτή δηλώνεται καθαρά με την φράση του Tenorman: «O πλανήτης μου λέγεται πλανήτης Όπερα και έχει καταστραφεί, γι αυτό ήρθα στη γη.» Ωστόσο, είναι πραγματική όπερα. Μάλιστα, μας φέρνει τόσο κοντά που επιτέλους η λέξη αποκτά νόημα. Είναι συνεπώς κάτι περισσότερο: μια ματιά πίσω από την κουρτίνα της σκηνής, που σε φέρνει πιο κοντά στην ουσία των πραγμάτων. Και όπως μοιράστηκε φίλη σχετική με το κλασικό τραγούδι, η αυθόρμητη ροή τόσο των μελωδιών όσο και της ιστορίας, πραγματικά μπορεί να προκύψει κατά τη διάρκεια ή μέσα από τη μελέτη των έργων της όπερας. Η παράσταση μεταφέρει μια αίσθηση η οποία σε εντάσσει στα παιχνιδιάρικα παρασκήνια ενός ωδείου, μεταξύ μαθητών που ευχαριστιούνται με την τέχνη τους, μπορούν να γελάνε με τις υπερβολές των ηρώων που υποδύονται, αλλά και με τις μελωδίες που μπορεί να θυμίζουν κάποιο άλλο τραγούδι, από κάποιον άλλο «κόσμο».

   Με λίγα λόγια, οι “μυημένοι” θα ευχαριστηθούν σίγουρα τις αναφορές και θα γελάσουν με την ψυχή τους. Όσο για τους υπόλοιπους θεατές, η ιστορία είναι μοναδική ευκαιρία να πλησιάσουν λίγο πιο κοντά (χωρίς να καούν) αυτό το «εξωγήινο» είδος του πλανήτη Όπερα, μέσα από μελωδίες γνώριμες σε αναπάντεχους συνδυασμούς (εξ’ ου και το «χαοτική»),και όχι απλά να διασκεδάσουν αλλά και να ψυχαγωγηθούν.

Καραταγλίδου Άννα
Φωτογραφίες: Χριστίνα Κεχαγιά


sopera end

Facebook Comments

Συναυλίες