Συναυλίες

Muse, Unkle, Temples, Ilia Darlin @ Πλατεία Νερού 23-7-2016

 
   Η τέταρτη εμφάνιση των Muse επί ελληνικού εδάφους αποτελεί τη μετουσίωση πολυετών ψιθύρων σε πραγματοποίηση συναυλιακού ονείρου για το λίγο αργά πληροφορημένο μέσο θεατή και ακροατή. Δεν έχουν περάσει ούτε δέκα χρόνια από την αξιομνημόνευτη τρίτη τους παρουσία, που ήθελε 7.000 ανθρώπους να βρίσκονται μπροστά σε ένα αναπτυσσόμενο συναυλιακό  "τέρας", που θα αποτελεί σημείο αναφοράς στη μουσική ιστορία. Τότε ήταν το "Black Holes And Revelations", που τους θρόνιασε για τα καλά στην καρέκλα της σπουδαιότερης μπάντας, για πολλούς, των 00's. Σήμερα έχουν καταφέρει να θεωρούν εκείνη την περίοδο απλά ως έναν ακόμη σταθμό. Το ρίσκο του να φέρεις στην Ελλάδα μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς είναι τεράστιο. Απόψε το βράδυ όμως επαληθεύεται η ρήση περί νίκης του τολμώντα. Πάνω από 20.000 κόσμος συνυπέγραψαν αυτό το ρίσκο και έδωσαν το φιλί της ζωής στη συναυλιακή ζωή αυτής της χώρας.
 
temples01
 
Ilia Darlin
   Με τον Ήλιο να καίει πάνω από τη θάλασσα της Πλατείας Nερού και με την παρουσία ήδη 4.000 περίπου ανθρώπων, η Ilia Darlin (κατά κόσμο 'Ιλια Πατάπη)  ανέβηκε στη σκηνή με τις electro pop κατευθύνσεις της. Το σενάριο λίγο πολύ γνωστό. Μια εξαιρετικά sexy παρουσία που απλώνει την φωνή της πάνω σε χιλιοακουσμένα samples και μια αισθητική βγαλμένη από βραβεία pop υποκουλτούρας, που στην χώρα μας είναι θεσμός. Η ιδιαίτερα ελκυστική φωνή αδικείται από τα παραπάνω και η ακανόνιστη χορογραφία μιας ανδρικής φιγούρας ενδυναμώνει τα παραπάνω.
 
ilia01
 
Temples
   Κι ενώ κόσμος κατέφθανε στην Πλατεία Νερού με πολύ γρήγορους ρυθμούς, οι "πιτσιρικάδες" Temples ήρθαν να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά.
 
   Η ζέστη καλά κρατούσε και η υποψία από festival που "ηγούνται" οι Muse ήρθε μέσα από τους Βρετανούς, που νομίζω ότι πολύ σύντομα θα μπουν στην λίστα των αγαπημένων του ελληνικού κοινού. Μην έχοντας τίποτα να ζηλέψουν από κορυφαίες μπάντες του βρετανικου indie, έβγαλαν στην επιφάνεια όλες τις 70's επιρροές τους και ζέσταναν τη σκηνή μέσα από τον Orange ενισχυτή που χρωμάτισε την παρουσία τους. Η χαρακτηριστική κόμμωση του frontman των Temples  James Edward Bagshaw, σε συνδυασμό με την εκρηκτικότητα της μπάντας μας έφερε στο μυαλό τους Wolfmother και τη δικιά τους “πρώτη” εντυπωσιακή εποχή.
 
   Τα instrumental και λίγο ψυχεδελικά μέρη του setlist ίσως να μην είχαν σύμμαχο την ώρα και το φως, αλλά οι εναλλαγές τους με μερικά Sabbathika riffs που δεν θα περίμενες ποτέ να ακούσεις από μια μπάντα που γεννήθηκε έχοντας ως μεγάλα αδέλφια της τους Razorlight και τους Editors, εντυπωσίασαν θετικότατα ένα ετερόκλητο κοινό όπως είναι αυτό των Muse. Εξαιρετικός ήχος για μια μπάντα που μόνο ως συμπλήρωμα ενός line up δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί.
 
Unkle
   Για 45 λεπτά η κεντρική οθόνη έσπευδε να προειδοποιήσει: "All artists are cowboys or indians". Στις 8:18 ακριβώς οι Uncle αρχίζουν να χτίζουν μια ατμόσφαιρα που σε εισάγει στον κόσμο τους, παρέα με τις αγαπημένες τους westernikes καρικατούρες. Με την είσοδο του ιδρυτή τους James Lavelle ξεκιναει ένα indie/trip-hop party που θα ξεσηκωνε ακόμα και τους Joy Division. Ο ήχος άργησε να βρει τις ισορροπίες του με το μπάσο να βασιλεύει και να κλέβει κάτι από τις μελωδικές γραμμές αλλά όλα βρήκαν γρήγορα τον δρόμο τους.
 
unkle01
 
   Η εικίνητη, ξυπόλητη a la Deborah Harry τραγουδίστρια των Unkle, βρίσκει μπροστά της 15.000 κόσμο που κρατάει καλά την θέση του για ό,τι θα ακολουθούσε. Οι Uncle αποδεικνύουν επί σκηνής ότι τα πάντα ξεκινούν από το ρυθμό. Γι’ αυτό και ο drummer τους μάλλον κρίνεται ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής, με μια υποδειγματικά σταθερή παρουσία. Οι εναλλαγές ανδρικών και γυναικείων φωνητικών, η επιλεγμένη χρήση σύνθετων ρυθμικών σχημάτων πάνω από τα synths, που παραπέμπουν στη σχολή του Brian Eno και η ογκώδης παραμόρφωση στις κιθάρες καθηλώνει τον απροετοίμαστο και επιβεβαιώνει τον ψιλιασμένο για τους Unkle. Ο φωτισμός μπαίνει στο παιχνίδι του show όσο ο ήλιος βυθίζεται και η προσμονή για τους Muse έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη των Unkle απόψε.
 
   Οι Unkle “κέρδισαν” πολύ κόσμο σε αυτή τους την εμφάνιση και έκλεισαν το set τους με μία αφιέρωση στον εκλιπόντα τραγουδιστή τους Gavin Clark.
 
"Heaven is a place where nothing ever happens”
 
muse01
 
Muse
   Το ζήτημα των μεγάλων tour είναι η διατήρηση της ποιότητας στην παρουσία μιας μπάντας από το πρώτο live μέχρι και το τελευταίο. Οι Muse είναι μια μπάντα που βασίζεται στον επαγγελματισμό της και στο εξωπραγματικό ταλέντο των μελών της, εντός studio και πάνω στη σκηνή. Ο κίνδυνος αυτού είναι η αποστειρωμένη αίσθηση που μπορεί να δίνει μια αψεγάδιαστη εμφάνιση. Η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί όμως από το πόσες φορές μπορείς να δεις μια ταινία σαν το "Νονό", που όσες φορές και να την δεις όλοι οι συμμετέχοντες θα κάνουν το ίδιο άψογα την δουλειά τους. Γιατί οι Muse πλέον είναι αυτό που ήθελε κάποτε ο Freddie Mercury να κάνει τους Queen. Ένα μουσικό προϊόν που δεν χορταίνεις να γίνεσαι μέρος του σε όλες τις μορφές που υφίσταται.
 
   Η φωνή του Λοχία ακούγεται δυνατά και όλοι εκείνη την στιγμή αφέθηκαν στους Muse. "Your ass belongs to me now"!
 
   Ο κόσμος δεκτικότατος και θετικότατα προκατειλημένος αγκάλιασε με τον τρόπο του τους Muse στα "Psycho" και "Plug in Baby", με τη φωνή του Bellamy να ξεχωρίζει οριακά από τα όργανα, γεγονός που προβλημάτισε όταν μάλιστα ο ήχος στους προηγηθέντες Unκle ήταν πολύ πιο ισορροπημένος.
 
   Τα πρώτα φαλτσέτα της βραδιάς έφεραν τα προσδοκόμενα σε μια ροή μέχρι την συνειδητοποίηση ότι το setlist δεν περιέλαβε ποτέ τα αναμενόμενα "Map Of The Problematique" και "Undisclosed Desires". Η ιδιαίτερη βαρύτητα στα πιο "γνωστά" τους τραγούδια των τελευταίων δίσκων κρίνεται ως ασφαλής επιλογή για τους πολλούς και ως μικρό αγκάθι για τους μακροβιότερους fans των επί 22 χρόνια ενεργών Muse.
 
   Όσο περνούσε η ώρα η αντίληψη ότι αυτό που ακούς και βλέπεις οφείλεται ουσιαστικά σε τρεις και μόνο ανθρώπους, με την προσθήκη ασφαλώς ενός session μουσικού στα πλήκτρα, σε κάνει να θαυμάζεις ακόμα περισσότερο αυτούς τους τρεις ανθρώπους. Η live απόδοση των συνθέσεών τους αποτελεί πάντα μια μεγάλη πρόκληση για τους ίδιους, την οποία έχουν αποδείξει περίτρανα ότι δεν φοβούνται καθόλου.
 
muse02
 
   Η πρώτη λεκτική επαφή με τον κόσμο άργησε λίγο να έρθει, καθώς η ροή των τραγουδιών αποτελεί βασικότατο στοιχείο της live εμπειρίας που λέγεται Muse, αλλά αυτή η σχέση που κτίστηκε κατά την διάρκεια της βραδιάς θα μπορούσε να συνοψιστεί σε δύο σημεία. Στο χαμόγελο του Chris Wostenholme (μπάσο), όταν ο κόσμος ανέλαβε τα φωνητικά στο “Hysteria” και στο πλάνο του κόσμου, όπως φαινόταν από την σκηνή κατά τη διάρκεια του “Knights Of Cydonia” που έκλεισε και το live. Απίστευτος παλμός εκατέρωθεν με ανταλλαγή ενεργητικής διάθεσης. Ο Matt Bellamy μοιάζει να δίνει όλο του τον εαυτό σε κάθε τομέα που καταπιάνεται επί σκηνής, ο κόσμος του το αναγνωρίζει και έτσι δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος που σταματά μόνο όταν πέσει η αυλαία.
 
   Η τεχνολογία και η φουτουριστική διάθεση βρίσκουν "στόμα" στο kaos pad του μπάσου και της κιθάρας, τα drones πρωταγωνιστούν στις οθόνες και η Floydikη αισθητική δίνει πάσα στο encore, το οποίο κλείνει μια εμφάνιση που σίγουρα θα συζητιέται για καιρό, για άπειρους λόγους. Δυστυχώς οι Muse δεν τράβηξαν μια σαφή διακριτική γραμμή ανάμεσα σε αυτό το τέλος του “κανονικού” set και την αρχή του «Uprising», πρώτου τραγουδιού του encore, στερώντας στο κοινό μια από τις παλαιότερες συναυλιακές ψευδαισθήσεις.
 
   Το 2007 τους είδες κι αισθάνθηκες πληρότητα. Ίσως να ήταν το σοκ της εκκόλαψης του μύθου, ίσως να ήταν η πιο άνετη προσέγγιση των γενομένων λόγω της άνεσης του χώρου που προέκυψε από τον μικρό αριθμό των θεατών. Όπως και να ‘χει, κάτι έλειψε σήμερα για να έχεις το τέλειο. Έλειψε κάτι παραπάνω από το ανεξήγητα κομμένο μέρος του show και του setlist. Οι Muse μάλλον κράτησαν ένα κομμάτι του παζλ για να έχουν κάτι ακόμα να μας προσφέρουν την επόμενη φορά.
 
Psycho
Plug In Baby
Interlude/Hysteria
(Led Zeppelin's 'Heartbreaker', AC/DC's 'Back In Black' riff)
Butterflies and Hurricanes
Bliss
The 2nd Law: Isolated System
The Handler
Supermassive Black Hole
Munich Jam
Madness
Dead Inside
Starlight
Time Is Running Out
The Globalist
Encore:
Uprising
Mercy
Knights of Cydonia
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 

Συναυλίες

Facebook Comments