Συναυλίες

loogoo

Muse, Arcane Roots - Stadio Olimpico, Ρώμη, 06-07-2013


   Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα και εν τέλει αποφάσισα να ακολουθήσω την παρέα στη συναυλία των Muse στη Ρώμη, χωρίς να είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός τους. Βέβαια, το τελευταίο τους άλμπουμ, ‘The 2nd Law’, μου είχε αρέσει πάρα πολύ, οπότε σκέφτηκα πως είναι μια καλή στιγμή στην καριέρα τους για να τους δω ζωντανά. Κάτι που μάλλον ισχύει.
 
muserome   Πλέον έχουν γίνει αρκετά «μεγάλοι» και έχουν περισσότερα κατάλληλα τραγούδια ώστε να ικανοποιήσουν το πολυπληθές κοινό σε μια μεγάλη αρένα. Ωστόσο, φεύγοντας μου έμεινε η αίσθηση πως ήταν μια «μικρή» μεγάλη συναυλία. Πολλά μπορεί να φταίνε γι’ αυτό. Ίσως το ότι ήμουν στη μακρινή κερκίδα, ή οι μνήμες που έχω από άλλες αντίστοιχες μεγάλες συναυλίες. Υπό ένα τελείως αντικειμενικό βλέμμα όμως, οι Muse ήταν πολύ καλοί, ερμήνευσαν τόσο τα δυνατά όσο και τα πιο ήρεμα μέρη ιδανικά και στις σχεδόν δύο ώρες έπαιξαν περίπου εικοσιπέντε τραγούδια που δύσκολα θα άφηναν κάποιον ανικανοποίητο.
 
   Η μεσογειακή ανοργανωσιά και νοοτροπία (μισή ιταλική, μισή ελληνική) με ανάγκασε να ακούσω το τέλος του συγκροτήματος που άνοιξε τη βραδιά, Arcane Roots, και τα πρώτα τραγούδια των Muse έξω ακριβώς απ’ το γήπεδο. Η αστική συγκοινωνία (αυτή που μας πρότειναν τουλάχιστον) δεν έφτανε ακριβώς στο στάδιο και ο ποδαρόδρομος που έμεινε, μαζί με την αναζήτηση του box office στο πιο απόμακρο μέρος του σταδίου, έγινε με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής. Ο κόσμος πολύ ζεστός, πέρα απ’ το άνοιγμα με τα εξαιρετικά ‘Supremacy’ και ‘Panic Station’, ακουγόταν εκκωφαντικός ακόμα και έξω απ’ το γήπεδο στο ‘Plug-In Baby’ αμέσως μετά.
 
muserome3   Μετά κόπων και βασάνων, το ‘Map Of The Problematique’ με βρήκε στα τουρνικέ και με το που ξεπρόβαλα το κεφάλι μου και είδα τον κόσμο στις κερκίδες και την αρένα άρχισε το ρεφρέν του ‘Resistance’. Μιλάμε για συγχρονισμό που θυμίζει διαφημίσεις του τύπου «πιες/φάε αυτό και όλα είναι τέλεια». Εντύπωση μου έκανε πως οι κερκίδες ήταν ασφυκτικά γεμάτες στο Stadio Olimpico, ενώ ήταν εμφανές το κενό στο πίσω μέρος της αρένας, μέχρι το σημείο όπου υπήρχαν οι χημικές τουαλέτες. Ναι, τις είχανε μέσα στο γήπεδο, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να βγει ουσιαστικά απ’ το χώρο στην περίπτωση που έχει κάνει το... λάθος να χρειαστεί κάτι τέτοιο…
 
   Απ’ τα ωραιότερα σημεία της βραδιάς, η εισαγωγή με το ‘Man With A Harmonica’ του Ennio Morricone πριν το ‘Knights Of Cydonia’ και μερικά δευτερόλεπτα απ’ το ‘House Of The Rising Sun’, το οποίο τραγούδησε το κοινό μέχρι να περάσουν στο ‘Time Is Running Out’. Εκπληκτικός παλμός και ρυθμός στο τραγούδι αυτό, όπως και στο ‘Stockholm Syndrome’ αμέσως μετά. Δε θα περιγράψω σκηνικά και τις οπτικές λεπτομέρειες της βραδιάς, για να μη σας το χαλάσω σε περίπτωση που σκοπεύετε να τους δείτε.
 
muserome2   Έπαιξαν αρκετή ώρα, αλλά έφυγαν ουσιαστικά χωρίς encore, καθώς δεν μπορώ να θεωρήσω ως κάτι τέτοιο τα μερικά δευτερόλεπτα «διάλειμμα» μετά το ‘Stockholm Syndrom’. Απωθημένο για τραγούδι δεν άφησαν, εκτός αν κανείς έχει ιδιαίτερα γούστα και προτιμάει κάτι λιγότερο γνωστό ή παλιότερο, μιας και κυριάρχησαν τραγούδια απ’ το τελευταίο άλμπουμ. Αναμφίβολα άξιζε η βραδιά, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα ξαναπήγαινα. Μερικά πιο μελωδικά σημεία, με το πιάνο να κυριαρχεί, ή τα «νεκρά» διαστήματα ανάμεσα σε κάποια τραγούδια δε βοήθησαν στο να διατηρηθεί η ενέργεια και ο ρυθμός που δημιουργούνταν περιστασιακά. Μία φορά πάντως αξίζει να τους δει κανείς, ιδιαίτερα σ’ αυτή την περιοδεία, είτε αν απλά του/της αρέσει η μουσική τους, είτε -πολύ περισσότερο- αν το σκέφτεται καθημερινά. Ορμάτε.
 
Δημήτρης Όρλης

Συναυλίες

Facebook Comments