Συναυλίες

loogoo

Muse 20-11-2012 Live @ Papp László Sportaréna, Bουδαπέστη

muse1toprow

MUSE - The 2nd Law Tour 2012
Papp László Budapest Sportaréna, 20 November 2012
 
   muse4Με νωπές ακόμη τις μνήμες κάθομαι να γράψω την ανταπόκριση αυτή, μιας συναυλίας που αποτελεί κομμάτι ενός από τα εντυπωσιακότερα tours που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για το tour των Muse με αφορμή την προώθηση του τελευταίου τους δίσκου “The 2nd Law”. Η περιοδεία αυτή πέρασε από πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και συνεχίζει σε ακόμη περισσότερες μετά από τις οποίες θα οδεύσει προς Ασία και Αμερική για να επιστρέψει το καλοκαίρι ξανά στα ανοιχτά γήπεδα της γηραιάς ηπείρου.

   «Προϊστορία» στη σχέση των αυτιών μου με το συγκεκριμένο συγκρότημα υπήρχε από σχετικά παλιά. Είχε ξεκινήσει από την εποχή του “Black Holes and Revelations” με αποτέλεσμα να μου αρέσουν ακόμη περισσότερο τα παλιότερα “Origin of Symmetry” και “Absolution”. Αργότερα ήρθε το πολύ καλό “The Resistance” και τώρα το “The 2nd Law” το οποίο όμως χρειάστηκε κάμποσες ακροάσεις για να με πείσει σαν ένας καλός, Muse δίσκος. Αυτό που με έπεισε απευθείας όμως να παρευρεθώ σε μια συναυλία από το συγκεκριμένο tour ήταν πέρα από την δυνατή setlist, η εξαιρετική αισθητική με την οποία έστησαν σχεδόν τα πάντα αυτή τη φορά οι Βρετανοί.

   Στο δια ταύτα όμως… Φθάσαμε στο κλειστό γήπεδο όπου θα διεξαγόταν η συναυλία. Η ώρα κόντευε 6 το απόγευμα, ενώ είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. Στο εισιτήριο ως ώρα έναρξης της συναυλίας αναγράφονταν 8 νωρίς το βράδυ. Η τύχη ήταν με το μέρος μας, καθώς ούτε 15 λεπτά αφού φτάσαμε οι πόρτες του Papp László Budapest Sportaréna άνοιξαν και οι πρώτοι fans άρχισαν να τρέχουν για να πιάσουν τις καλύτερες δυνατές θέσεις. Λάβαμε γρήγορα – γρήγορα τις θέσεις μας στην “Arena B” όπως αναγραφόταν στα εισιτήριά μας, σε μια απόσταση περίπου 50 μέτρων από τη σκηνή. Δε θα μπορούσαμε να χαζεύουμε από κοντά ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα που έχει αναδείξει το Ηνωμένο Βασίλειο, όμως θα είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πιο ολοκληρωμένα το show που θα παρουσίαζε.

   Από το live δε θα μπορούσε να λείψει το opening act, το οποίο ακούει στο όνομα “Everything Everything” κι έκανε την εμφάνισή του στο stage της κλειστής αρένας λίγα λεπτά μετά τις 8 το βράδυ. Βρετανοί κι αυτοί, συγκρότημα από το 2007, μέρος του indie rock «ξεσπάσματος» που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να θυμάμαι από το συγκρότημα αυτό και δε μπορώ να καταλάβω γιατί οι Muse δε διαλέξανε κάποιο άλλο πιο δημοφιλές βρετανικό συγκρότημα από τα τόσα που έχουν ξεπηδήσει από την σκηνή αυτή, για να ανοίγουν τα show τους.

   muse5Ο κόσμος ήταν χλιαρός κατά τη διάρκεια και μετά το set των “Everything Everything” το οποίο ολοκληρώθηκε περίπου στις 9 παρά τέταρτο. Το διάρκειας 17 λεπτών “Planisphére” του γαλλικού ντουέτου της ηλεκτρονικής μουσικής, Justice, μας ζέστανε κάπως και έκανε το χρόνο να περάσει πιο ευχάριστα. Η ώρα δεν είχε φτάσει καν τις 9 και τέταρτο, όταν όλα τα φώτα έσβησαν και εν μέσω ουρλιαχτών από τους 20 και πλέον χιλιάδες φίλους της μουσικής ακούστηκαν οι πρώτες γρήγορες νότες του “Unsustainable”. Πριν καταλάβουμε ότι οι Muse βρίσκονταν στη σκηνή, ακούσαμε τις δυνατές μπασογραμμές του Chris Wolstenholme και την παραμορφωμένη από εφέ κιθάρα του Matt Bellamy. Χρωματιστές δεσμίδες ακτίνων φωτός που ξεκινούσαν από τη σκηνή περιτριγύριζαν το κοινό που φαινόταν να διασκεδάζει από την πρώτη στιγμή. Συνέχεια με το πρώτο τραγούδι του “The 2nd Law” και σίγουρα ένα από τα καλύτερα του, το “Supremacy”. Στο συγκεκριμένο κομμάτι καταλάβαμε ότι ο Bellamy μπορεί να τραγουδάει εξίσου ωραία και στις συναυλίες του συγκροτήματος, χωρίς κανένα λάθος παρά τις αρκετά ψιλές νότες.

   Συνέχεια με ένα πέρασμα από παλιότερα τραγούδια και πιο συγκεκριμένα με 2 από το “Absolution”. Το πρώτο από αυτά ήταν το “Interlude” το οποίο ο κόσμος υποδέχτηκε με έκδηλο ενθουσιασμό. Στο δεύτερο όμως, το “Hysteria” χρειάστηκε μόνο το intro για να επικρατήσει πανδαιμόνιο στις τάξεις των θεατών. Το ρεφρέν του συγκεκριμένου κομματιού ήταν το πρώτο σημείο της συναυλίας κατά το οποίο το sing-along του κοινού «κάλυψε» κυριολεκτικά τη φωνή του Matt Bellamy…

'cause I want it now
I want it now
Give me your heart and your soul
And I'm breaking out
I'm breaking out
Last chance to lose control
 
   Κατά τη διάρκεια του κομματιού αυτού, αποκαλύφθηκε και το μεγαλύτερο ατού -όσον αφορά τη σκηνική παρουσία- των Muse επάνω στη σκηνή. Αυτή είναι η αποτελούμενη από 5 σειρές LED οθόνων, πυραμίδα. Στις οθόνες τις πυραμίδας απεικονίζονταν συνήθως clips τα οποία σχετίζονταν με το εκάστοτε τραγούδι, το κοινό, η μπάντα και σε μερικά κομμάτια τα ολογράμματα των μελών της όπως και στίχοι που εκείνη τη στιγμή τραγουδούσε ο Bellamy, αλλά και περίεργα μοτίβα όπως για παράδειγμα, διαδοχικές οθόνες συσκευών τηλεόρασης που είτε έδειχναν ακριβώς το ίδιο πράγμα είτε όλες έδειχναν κάτι διαφορετικό.

   muse6Μετά την υστερία, ήρθε ο πανικός. “Panic Station” και το κοινό αεικίνητο, κουνιέται στον βγαλμένο από τη δεκαετία του ‘80 ήχο με τον οποίο έγιναν γνωστά συγκροτήματα όπως οι Queen, οι οποίοι φαντάζουν η κύρια έμπνευση αυτού του τραγουδιού. Χρειάστηκαν ακόμη δύο κομμάτια για να ηρεμήσουν τα πράγματα. “Resistance” και “Supermassive Black Hole” κράτησαν τον πήχη ψηλά με ένα ακόμα τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο, ενώ το “Animals” να έρχεται για να κατευνάσει λίγο το πλήθος. Μετά το “Animals” σειρά είχε λίγο πιάνο. Έτσι, μερικές στιγμές αργότερα, ο Matt Bellamy καθόταν στο πιάνο του και εκτελούσε τις πρώτες νότες του “Explorer”. Το επόμενο κομμάτι, όμως, μπορούμε να πούμε πως σε συνδυασμό με το προηγούμενο αποτελεί σημείο σύνδεσης των σύγχρονων Muse, με τους πρώιμους. “Sunburn” λοιπόν, από το ντεμπούτο τους “Showbiz” διαδέχεται το “Explorer” του “The 2nd Law”, τα οποία δύο κομμάτια ήταν και τα μόνα για τα οποία κάθισε στο πιάνο ο Bellamy.

   Φτάνει όμως με τα «χαλαρά» κομμάτια γιατί…”Time is running out” με τον κόσμο να τα δίνει όλα, τους Muse να εκτελούν εξαιρετικά το κομμάτι και ακόμη ένα ρεφρέν να τραγουδιέται από το κοινό εξίσου δυνατά με την ένταση του μικροφώνου του frontman από το Cambridge. Σειρά έχουν τρία διαδοχικά τραγούδια του τελευταίου δίσκου. Πρώτο, το “Liquid State”, –ένα από τα δυο κομμάτια του “The 2nd Law”, που γράφτηκαν από τον Wolstenholme. Δεύτερο, το “Madness”, το δεύτερο κατά σειρά single του δίσκου που κυκλοφόρησε και κατά τη διάρκειά του. Οι στίχοι του τονίζονταν στην πυραμίδα και δεκάδες δεσμίδες φωτός κατευθύνονταν από τη σκηνή προς το βάθος της αρένας σχηματίζοντας ένα τεράστιο γράμμα “M”. Τρίτο κατά σειρά, το “Follow Me”, ένα σχετικά υποτιμημένο κομμάτι του δίσκου που όμως ζωντανά η απόδοσή του είναι καταπληκτική χάρη στο μπάσο και στα φωνητικά του Wolstenholme.
   Κι ενώ ήδη μετράμε σχεδόν 15 τραγούδια, τα καλύτερα δεν έχουν έρθει. Το “Undisclosed Desires” ήρθε ως το δεύτερο κομμάτι της βραδιάς από το “The Resistance” και το κοινό φάνηκε να το υποδέχεται με ιδιαίτερη θέρμη τραγουδώντας το μεγαλύτερο μέρος των στίχων του. Με το επόμενο, όμως, επανήλθε στο προσκήνιο ο πανικός και η υστερία. “Plug In Baby” και ξαφνικά, με τις πρώτες νότες του χαρακτηριστικού riff, το κοινό μοιάζει να έχει χτυπηθεί από ηλεκτρικό ρεύμα. Ακόμη μια εξαιρετική εκτέλεση για να έρθει μια ακόμη καλύτερη. Στις οθόνες τις πυραμίδας εμφανίστηκε μια ρουλέτα, σαν αυτές που υπάρχουν στα καζίνο. Η μπίλια ακούστηκε να πέφτει με το μαύρο και το κόκκινο να εμφανίζονται στην οθόνη πίσω/ περιμετρικά από το συγκρότημα και να υπάρχει ένα όνομα τραγουδιού για κάθε χρώμα. Μαύρο = “Stockholm Syndrome” και Κόκκινο = “New Born”. Ένα δίλημμα από αυτά που ΔΕΝ βάζεις. Δυο πραγματικά πολύ αγαπημένα κομμάτια που δεν ήξερα ποιο να πρωτοδιαλέξω. Η μπίλια τελικώς κάθισε στο κόκκινο και φυσικά δε νομίζω πως η κατάληξη αυτή στενοχώρησε κανέναν μέσα στο Papp László Sportaréna, αφού για ακόμη μια φορά η φωνή του Bellamy μόλις που ακουγόταν κάτω από τις φωνές 20 και πλέον χιλιάδων κοινού.

Destroy the spineless
Show me it's real
Wasting our last chance
To come away
Just break the silence
'cause I'm drifting away
Away from you
   muse8Μετά το χάος του “New Born” πολλοί νόμιζαν πως το show είχε τελειώσει. Οι πρώτες νότες του “Isolated System” διέψευσαν την παραπάνω σκέψη και προετοίμασαν το έδαφος για το τρίτο και τελευταίο κομμάτι από το “The Resistance” που θα ακούγαμε εκείνο το βράδυ. Η πυραμίδα χρωματίστηκε κόκκινη και μπλε για το “Uprising” ενώ από τη setlist δε θα μπορούσε να λείπει το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, “Survival”.

   Μετά το “Survival” οι Muse εγκατέλειψαν τη σκηνή, όχι όμως για πολύ αφού ο κόσμος με τις φωνές του διψούσε για λίγο ακόμη. Έτσι οι τρεις Βρετανοί μας χάρισαν δύο ακόμη τραγούδια. Το “Starlight” που μπορεί από αρκετούς (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) να θεωρείται «σούπα», όμως οι Muse κράτησαν ψηλά κι εδώ το εκτελεστικό επίπεδο. Το τελευταίο και σίγουρα καλύτερο κομμάτι της βραδιάς, κατά την ταπεινή μου άποψη, ξεκίνησε με τον Chris Wolstenholme να παίζει στη φυσαρμόνικα το ρυθμό του “Man with a Harmonica” του διάσημου συνθέτη Ennio Morricone, τραγούδι με το οποίο έντυσε την ταινία του Sergio Leone, “Once Upon A Time In The West”. Με το που σταμάτησε ο ήχος της φυσαρμόνικας, ξεκίνησε αυτός της κιθάρας και στη συνέχεια του μπάσου και φυσικά των ντραμς του Dom Howard να παίζουν το “Knights Of Cydonia”. Ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχει γράψει το βρετανικό συγκρότημα το οποίο φαινόταν να διασκεδάζει και να ξεσηκώνει για ακόμη μια φορά το κοινό παρότι ήταν το τελευταίο του show. Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο τραγούδι η δυναμική συμμετοχή του κοινού το οποίο δε σταμάτησε να τραγουδάει από τον πρώτο στίχο και να κορυφώνει την αδρεναλίνη στο ρεφρέν του οποίου μία-μία οι λέξεις αναγράφονταν στα κομμάτια-οθόνες της πυραμίδας.

No one's gonna take me alive
The time has come to make things right
You and I must fight for our rights
You and I must fight to survive
 
   Πολλές λέξεις για ένα show που μάλλον αξίζει πολύ περισσότερες! Εξαιρετική εμφάνιση από όλες τις απόψεις και παρά το όχι αντάξιο των προηγούμενων άλμπουμ, πρόσφατο “The 2nd Law” ήταν μια συναυλία που ευχαριστήθηκα κάθε τραγούδι. Εάν είστε fan των Muse μη διστάσετε να ταξιδέψετε στο εξωτερικό για να τους δείτε, γιατί show σαν κι αυτά δεν χάνονται. Μακάρι να μπορέσουμε να δούμε αντίστοιχου μεγέθους περιοδείες και shows να περνάνε κι από την χώρα μας χωρίς γκρίνιες και παρατράγουδα.
 
Ανταπόκριση, Φωτογραφίες: Κυριάκος Λεκίδης
muse9

Συναυλίες

Facebook Comments