Συναυλίες

loogoo

Morrissey

preview large

   159bc45ee8da827c7ce986c96c512518Τα δεκάδες αρνητικά σχόλια και ενίοτε τα αποκαρδιωτικά reviews των μουσικών περιοδικών για τις συναυλίες ενός καλλιτέχνη-ίνδαλμα αποτελεί πάντα για τους διοργανωτές μια άδικη κριτική, ενώ για τους χιλιάδες θαυμαστές-προσκυνητές μια ακόμη απόρροια ελληνικής γκρίνιας και για όσα συμβαίνουν επί ελληνικού συναυλιακού εδάφους. Στην περίπτωση του Morrissey και την πρόσφατη εμφάνισή του στο θέατρο του Λυκαβηττού, ισχύουν και τα δύο. Τα μηνύματα παραπόνων στο διαδίκτυο έχουν πάρει φωτιά, ενώ κάποιοι άλλοι για τρίτη συνεχόμενη ημέρα ακούνε στο repeat την ανθολογία του sir Steven Patrick Morrissey!

   Στο support, η αδιάφορη για μένα, Kristeen Young, σ' ένα μοναχικό show επί σκηνής μαζί με τα πλήκτρα της που έβγαζαν μια αλλόκοτη εναλλακτική μουσική, σταθερή καλλιτέχνιδα στις live εμφανίσεις του Morrissey. Ελπίζω όχι για πολύ… Δεν αντιλήφθηκα κανένα ταλέντο, ίσως επειδή προσπαθούσα να συνέλθω από την πεζοπορία στο δάσος και αδημονούσα ν’ ακούσω λίγα από τα british english του Moz.

   aaaamorrisseyΓι’ αυτό, θα συμφωνήσω ότι η αφόρητη ζέστη που προκάλεσε η υψηλή θερμοκρασία την 16η Ιουλίου 2012, ακόμη και πάνω στην κορυφή του Λυκαβηττού, δεν είναι ψέμα. Όπως, επίσης, δεν είναι ψέμα ότι εμείς οι ηλικίας 35+ επιδιδόμαστε κάθε φορά στην πεζοπορία για να ανέβουμε στο θέατρο του Λυκαβηττού, αφού έχουμε καπνίσει τόνους νικοτίνης όλα αυτά τα χρόνια. Ή ακόμη παρόλο που τα ταμεία του θεάτρου Λυκαβηττού γεμίζουν συχνά πυκνά με sold out εκδηλώσεις, δεν έχει γίνει καμιά μα καμιά ενέργεια υποδομής στον προαύλιο χώρο, αλλά και στο ίδιο το θέατρο, για να εξασφαλίσει στους θεατές τους πιο άνετη και ασφαλή παρακολούθηση θεαμάτων.

   Επίσης παράλογο, ότι τα εισιτήρια ήταν υπεράριθμα, αλλά πως μπορείς να πεις «όχι» σε έναν φανατικό θαυμαστή που θέλει έστω και την τελευταία στιγμή να ακούσει την ασυνήθιστα βαρύτονη φωνή του Morrissey.

   Morrissey-1995Morrissey είναι αυτός και κάθε ηλικίας θαυμαστής του που μεγάλωσε με το «Bigmouth Strikes Again» και το «There Is a Light That Never Goes Out», έσπευσε να ρουφήξει λίγη από την αύρα του μεγαλύτερου εν ζωή ειδώλου της brit pop. Ειδικά γι’ αυτούς που δεν είχαν την τύχη να τον απολαύσουν το 2006 στο γήπεδο Tae Kwo Do στην Αθήνα. Είναι άδικο να κατηγορείς τον Morrissey ότι δεν έπαιξε πολλά τραγούδια των Smiths, όταν ήδη καταμετρά εννιά περίπου προσωπικά albums. Ότι στα 52 του χρόνια δεν έχει αλληλεπίδραση με το κοινό του και είναι σνομπ (δε θα ξεχάσω τον επίσης μέγιστο Bob Dylan το 2010, στο Terra Vibe, που μόνο που δε μας τραγούδησε με γυριστή πλάτη). Ότι είναι ένας γεροπαράξενος Άγγλος τραγουδιστής, του οποίου η προσωπική του ασφάλεια ζήτησε να μην επιτραπούν στο χώρο μπουκάλια κάθε είδους, αλλά στο τέλος αναγκάστηκαν να τα πουλάνε εντός αφού εξαντλήθηκαν τα πλαστικά ποτήρια. Ότι, ότι, ότι…

   Τι πήρα λοιπόν εγώ από την εμφάνιση του Morrissey στο θέατρο του Λυκαβηττού εκείνη την καυτή –στην κυριολεξία- βραδιά; Πήρα αυτό ακριβώς που μου δίνει ένας καλλιτέχνης του βεληνεκούς Morrissey. Μια ρουφηξιά από την νεανική ευαισθησία που στιγμάτισε την μουσική μου προσωπικότητα για κάποια χρόνια της εφηβείας, μου αλλά και μετέπειτα. Σε μένα ήταν απόμακρος , παρά μόνο λόγω απόστασης, κι όχι όταν ανατρίχιασα με το δυναμικό opening του «How Soon Is Now?» και τον ενθουσιασμό που προκάλεσαν στο κοινό οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού. «Η καλή νύχτα από το πρωί φαίνεται» σκέφτηκα. Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο νοσταλγική για την εποχή που οι γλαδιόλες συμβόλιζαν το σθένος και την παλικαριά και στη Μορισαϊκή γλώσσα (εκτός από αυτή των λουλουδιών).
e87iba
   morrisseyMεταξύ άλλων άκουσα αγαπημένα μου τραγούδια από την εποχή των Smiths (You’ re The One For Me Fatty, Last Night Ι Dreamt That Somebody Loved Me, Meat is Murder,) αλλά και από τους προσωπικούς του δίσκους (I’ m Throwning My Arms Around Me, Everyday Is Like Sunday, Let Me Kiss You, Maladjusted, Action Is My Middle Name, I will See You In Far-Off Places, I Know It’ s Over, κ.ά) υπενθυμίζοντάς μου συνέχεια πως με τη μουσική και τους στίχους του συνεχίζει να υπερασπίζεται ιδέες, όπως η αγάπη του για τα ζώα, το μίσος του για την αγγλική βασιλική οικογένεια, την εμμονή του με τους ευαίσθητους ποιητές, τα όμορφα κορίτσια κα την πανκ μουσική με την οποία ξεκίνησε. Μια καλοστημένη ταινία μικρού μήκους με τις νεανικές του επιρροές είχε στηθεί στο video wall στο πίσω μέρος της σκηνής όπου προβάλλονταν μεταξύ άλλων η Brigitte Bardot, οι Sparks, οι New York Dolls και η φιγούρα του νεαρού Oscar Wilde που αναρωτιόταν «Who Is Morrissey?».
 
   morrissey1Ποιος είναι πραγματικά ο Morrissey, δεν ξέρω και δεν με νοιάζει. Η απομυθοποίηση βρίσκεται συχνά ένα βήμα από την απογοήτευση. Όμως, άλλο άνθρωπος κι άλλο καλλιτέχνης. Ο καλλιτέχνης Morrissey είναι αυτός που συνεχίζει να με συγκινεί με τους στίχους του (…Cause tonight is just like any other night/ That's why you're on your own tonight/ With your triumphs and your harms/ While they're in each other's arms.) και τη μουσική του. Αυτός που αψηφά τους 42 βαθμούς Κελσίου και τα κουνούπια της ελληνικής φύσης για μια απολαυστική ζωντανή εμφάνιση. Αυτός που διατηρεί τον άψογο επαγγελματισμό του στη σκηνή σαν να είναι στα σπάργανα της καριέρας του, έχοντας μαζί του εξαιρετικούς μουσικούς (μεταξύ των οποίων ο μόνιμος συνεργάτης του, ο κιθαρίστας Boz Boorer- αυτή τη φορά ντυμένος γυναίκα!). Αυτός που δε διστάζει να πετάξει το μαύρο πουκάμισό του στην πρώτη σειρά του κοινού ξεστομίζοντας λίγους από τους αισθησιακούς στίχους του «Let Me Kiss You», να μοιραστεί ελάχιστο από το αγγλικό του χιούμορ (Τι τυχερός να είσαι έλληνας, όμορφος και μαυρισμένος. Κάποιοι από εμάς τυχαίνει να είμαστε άγγλοι. Και τι άλλο έχουμε εκτός από τα κλεμμένα σας Ελγίνεια Μάρμαρα), να πολιτικολογήσει επί σκηνής λέγοντας ότι « για τα περισσότερα προβλήματα φταίνε οι πολιτικοί, γι’ αυτό γλεντήστε όσο μπορείτε», να αστειευτεί με το κοινό του…

   morrissey460O Morrissey δε με απογοήτευσε ούτε με την επιλογή των τραγουδιών του, ούτε με την επιμελώς μετρημένη (αγγλική) παρουσία του απέναντι στο ελληνικό κοινό που κατέκλυσε ασφυκτικά τον χώρο. Δεν γνωρίζω αν σκίστηκαν μπλουζάκια στις πρώτες σειρές του κοινού, αλλά στις κερκίδες που βρισκόμουν εγώ υπήρχαν αγκαλιασμένες παρέες, ερωτευμένα ζευγάρια που πιθανόν να γνωρίστηκαν υπό τους ήχους του «Driving Your Girlfriend Ηome» και θαυμαστές του σε αναπηρικά καροτσάκια που τον «έβλεπαν» με την καρδιά τους, ενώ όλοι λίγο- πολύ τραγουδούσαμε -με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια- τους στίχους των τραγουδιών του. Κι αν στο μοναδικό encore κομμάτι «Still Ill» δεν «θρηνήσαμε» πτώματα ή λιποθυμίες λόγω ντελίριου θαυμασμού, είναι ίσως επειδή πίσω από την προσωπολατρία κρύβεται μια ακόμη πιο ύψιστη αξία, η Μουσική, και η ανάγκη να κρατήσουμε ολόδικά μας κάποια συναισθήματα, χωρίς φανφάρες και πανηγυρισμούς. Σε κάθε περίπτωση, όπως λέει κι ένας πολύ μορφωμένος φίλος μου: «Είναι ο Morrissey, γαμώ την τρέλα μου»!
 
   Όσο για την διοργάνωση…έχουμε τις συναυλίες που μας αξίζουνε, με συνυπευθυνότητα διοργανωτών- θεατών! Ίσως τελικά η χώρα μας πραγματικά αδυνατεί να φιλοξενήσει μεγάλα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής. Ίσως ο κατάλληλος χώρος για να απολαύσεις πραγματικά τον κύριο Moz και όλη την αγγλική μουντίλα που περιβάλλουν τα τραγούδια του, παραμένει το κλιματιζόμενο Royal Albert Hall…
 
Κατερίνα Νικολακούλη
                                                                                               
SETLIST
How Soon Is Now?
You Have Killed Me
I’m Throwing My Arms Around Paris
You’re The One For Me Fatty
Black Cloud
Ouija Board Ouija Board
Maladjusted
Shoplifters Of The World Unite
Everyday Is Like Sunday
Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me
I Will See You In Far-Off Places
Action Is My Middle Name
Meat Is Murder
Let Me Kiss You
To Give (The Reason I Live)
Speedway
Scandinavia
When At Last Spoke to Carol
I Know It’s Over
 
ENCORE
Still Ill

wkqxx5

Συναυλίες

Facebook Comments