Συναυλίες

loogoo

Μωρά Στη Φωτιά 26-10-2012 Live @ Block33, Θεσσαλονίκη

 fotiamora sti fotia  Με αφορμή τα εκατό χρόνια ελευθερία της, την Παρασκευή το βράδυ πήγαμε μία ακόμα βόλτα κάτω στην πόλη, όπως γίνεται σχεδόν κάθε χρόνο τέτοια εποχή στη Θεσσαλονίκη. Μωρά στη Φωτιά είναι αυτά, αγαπάνε την πόλη και ο κόσμος εδώ τους αγαπάει με το παραπάνω. Δυνατός και όμορφος τρόπος να κλείσει η πρώτη μέρα του τριημέρου. Ένα από τα πράγματα, που ήταν διαφορετικό από τις άλλες φορές, είναι πως αυτή τη φορά θα παίζανε στο Block33. Στην αρχή σκέφτηκα πως είναι ρίσκο ο (πολύ) μεγαλύτερος χώρος απ’ ό,τι συνήθως, αλλά ο κόσμος ήταν εκεί γεμίζοντας το χώρο, όχι βέβαια ασφυκτικά, αλλά σε ικανοποιητικό βαθμό. Μικρό ποσοστό για τα παραπάνω παίρνουν σίγουρα και οι όχι-πια-πιτσιρικάδες Chinese Basement.
 
fotiamora333sti fotia   Δεν τους είχα ξαναδεί, αλλά είχα ακούσει πολλά γι αυτούς, οπότε περίμενα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Περίπου στις 22:00 βγήκε στη σκηνή η νεαρή πεντάδα, κιθάρα/ντραμς/μπάσο κλασικά, ένα μυστήριο πνευστό που δεν κατάλαβα πώς λέγεται και η μοναδική κοπελιά σε ρόλο περκασιονίστα πάνω σε μία ζάντα ποδηλάτου μεταξύ άλλων. “Καλώς ήρθατε στο υπόγειο…” μας λέει και λίγα δευτερόλεπτα βρίσκομαι να αναρωτιέμαι: ποιο υπόγειο; Το υπόγειο του σπιτιού τους ή κάτι αντίστοιχο, που πιθανώς συναντήθηκαν για πρώτη φορά πριν λίγα χρόνια που δημιουργήθηκαν ή ένα ακόμα πιο σκιερό υπόγειο κάπου στο Seattle καμιά εικοσαριά χρόνια πριν; Τα παιδιά είναι εξαιρετικά, παίξανε κάτι λιγότερο από μία ώρα και μπορεί αρκετός κόσμος να μιλούσε και να κοιτούσε αδιάφορος, οι όποιες σχετικές κουβέντες γύρω γύρω όμως είχαν μόνο θετικά σχόλια. Όμορφη φασαρία, περίεργοι στίχοι και άλλα τέτοια που θα ικανοποιήσουν τους οπαδούς της grunge και γενικότερα δυνατής μουσικής. Αξίζει να σημειωθεί πως μεγάλο μπόνους στους Chinese Basement έδωσε ο αρκετά καλός ήχος, που προσφέρει ο χώρος του Block33 – σε αντίθεση με τις περισσότερες εναλλακτικές στην πόλη, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
 
   Μωρά στη Φωτιά θέλαμε όμως, και τα είχαμε με το παραπάνω. Περίπου δυόμιση ώρες, με ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα στη μέση, ήταν πάνω στη σκηνή ερμηνεύοντας όλες τις επιτυχίες τους, αλλά και αρκετά λιγότερο γνωστά και άλλα πιο φρέσκα. Μην ξεχνάτε πως ο πιο πρόσφατος δίσκος τους κυκλοφόρησε μόλις πέρσι, με τίτλο ‘Cougar Baby – Smoking Rabbit’. Αυτό που οι περισσότεροι δεν περιμέναμε να δούμε, ήταν μία κοπέλα στα πλήκτρα, που όπως φαίνεται είναι το πιο πρόσφατο μέλος των Μωρών. Πέρα απ’ αυτή, οι υπόλοιποι είναι στα παλιά, γνωστά πόστα και μάλιστα γίνονται καλύτεροι. Παρακολουθώ τα Μωρά από αρκετά κοντά και κάθε φορά, που τους βλέπω δείχνουν νέα σημάδια βελτίωσης, τα οποία κυρίως οφείλονται στο ότι είναι πολύ δεμένοι μεταξύ τους. Μπορεί ο Στέλιος Σαλβαδόρ να έχει μερικά χρόνια παραπάνω στην πλάτη του και προφανώς να είναι το σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος, αλλά παίζουν ήδη αρκετό καιρό όλοι μαζί και τελικό αποτέλεσμα φαίνεται καθαρότερα στη σκηνή απ’ ότι στο δίσκο.
 
   fotia3232058235 7084d50bc3Όπως συνηθίζουν, η συναυλία χωρίστηκε σε δύο μέρη που χωρίζονται από κάτι που είναι πολύ πιο κοντά στο “διάλειμμα” παρά στο “encore”. Από τις περίπου 23:00 που βγήκαν με τις ‘Υποσχέσεις’ ως λίγο πριν τη 1:00, διάστημα στο οποίο έπαιξαν σχεδόν όλα τα αγαπημένα τραγούδια του κόσμου, με τον κλασικό χαμό/χορό να υπάρχει σχεδόν μόνιμα στο κέντρο μπροστά απ’ τη σκηνή. Ακολούθησαν ακόμα περίπου 50’ μουσικής, που άρχισαν με τη συμμετοχή του φίλου του συγκροτήματος Λάκη Τσίμκα στο μπάσο, απελευθερώνοντας το Σαλβαδόρ που πλέον μόνο τραγουδούσε. Το δεύτερος μέρος αυτό περιείχε αρκετά τραγούδια απ’ το δίσκο του 2011 (Τα Ραδιόφωνα, Το Τελευταίο SOS, κ.α.), κάποια από τα παλιά-καλά που είχαν μείνει να ερμηνεύσουν (Ασία, Funk Πάθη) και κάποια ακόμα (Μανιφέστο, Παυσίπονο και αρκετά ακόμη), που παίξανε για δεύτερη φορά, όπως ζητούσε ο κόσμος.
 
   Όπως έγραψα και στην αρχή, ήταν ένας πολύ όμορφος και δυνατός τρόπος να κλείσει η πρώτη μέρα του τριήμερου για εμάς εδώ πάνω και γενικά μια καλή αιτία για να μην κάτσει κανείς μέσα την Παρασκευή αυτή. Ένα πράμα μόνο με στεναχώρησε και δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική, αλλά με τη χώρα/κοινωνία που ζούμε. Μετά το διάλειμμα που έγινε, ο κόσμος ήταν εμφανώς λιγότερος και προφανώς αν κάποιος βαρέθηκε ή οτιδήποτε έχει κάθε δικαίωμα να φύγει. Αλλά είναι κρίμα άτομα που πλήρωσαν, να πρέπει να χάσουν ένα μεγαλούτσικο μέρος της βραδιάς για να προλάβουν το λεωφορείο –δηλαδή να σώσουν ένα δεκάρικο του ταξί. Τόσο δύσκολο είναι η ύπαρξη ενός μονάχα λεωφορείου; Ψιλά γράμματα, υγεία να ‘χουμε, άντε και του χρόνου και του κάθε χρόνου. Μωρά στα Φωτιά είναι, αξίζουν κάθε φορά.
 
Δημήτρης Όρλης

Συναυλίες

Facebook Comments