Συναυλίες

loogoo

Μechanimal, Umberto, live 1-3-2013 @ Stage Club, Λάρισα

 
   Το βράδυ Σαββάτου στο Stage της Λάρισας μετρούσαμε κεφάλια για το double bill live που θα ακολουθούσε. Στη σκηνή θα ανέβαινε ο ηλεκτρονικός Umberto από τις ΗΠΑ και οι δικοί μας Mechanimal εξ Αθηνών με την δυστοπική τους μουσική, η οποία όμως μοιάζει να ταιριάζει απόλυτα στην χαοτική κατάσταση της χώρας μας. Το μειωμένο ενδιαφέρον του κοινού για πειραματικές μουσικές ειδικά σε μια επαρχιακή πόλη  όπως η Λάρισα (ναι είναι επαρχιακή), δεν είναι είδηση, είναι μάλλον πραγματικότητα, και όπως λένε και κάποιο σοφοί φίλοι μας «εφόσον δεν μπορείς να αποφύγεις τον βιασμό, απόλαυσέ τον».  Ευτυχώς (το έχω ξαναπεί) ζουν και δραστηριοποιούνται εκεί κάποιοι νέοι, που επιμένουν να κρατούν τα μπόσικα στη διοργάνωση συναυλιών με πιο πειραματικά μουσικά σχήματα.
 
umberto   Ο Umberto (aka Matt Hill) ανέβηκε στη σκηνή στις 10.30 παρουσιάζοντας ένα μονόωρο set ηλεκτρονικής μουσικής που συνοδεύονταν από προβολές ταινιών  θρίλερ/ φαντασίας με βία και πολύ αίμα.  Ο Umberto είναι ένας νωχελικός, φιλήσυχος νεαρός από  το Κάνσας, ο οποίος καθόταν υπομονετικά μέσα στο κοινό και περίμενε να έρθει η ώρα του για να παρουσιάσει το σκοτεινό ηλεκτρονικό τοπίο του μυαλού του. Διανύοντας την ευρωπαϊκή του περιοδεία, η οποία ξεκίνησε από το Βερολίνο και θα καταλήξει κάπου στη Σλοβενία, έκανε στάση στην Ελλάδα για τρεις εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα. H μουσική του είναι ένα ξεκάθαρο soundtrack με μουσικές επιρροές από electronica, italo-disco, kraut rock, που καταλήγουν σε ένα μινιμαλιστικό drone ρυθμό που προσπαθεί να σου προκαλέσει φόβο. Μερικές φορές τα καταφέρνει, μερικές όχι. Οι ταινίες που επιλέγει για να συνοδεύσουν τον ήχο του έχουν ρετρό εικόνα αλλά και διάθεση χωρίς καμία αίσθηση σπλατεριάς και σύγχρονης κινηματογραφικής υπερβολής. Έτσι το πάντρεμα retro- modern που γίνεται είναι ελκυστικό και σίγουρα δε σε αφήνει αδιάφορο. Μοναδικό του όπλο ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, δημιουργεί έναν γλυκό ήχο από synths που σε ταξιδεύουν σε ένα σκοτεινό και ομιχλώδες μουσικό τοπίο, αλλά τόσο μαγευτικό, που αυτή  η «Σειρήνα» σε «αναγκάζει» να κουνήσεις τα πόδια σου.  
 
mechanimal   Και από το μακρινό Κάνσας στην κοντινή Αθήνα και τους Mechanimal. Οι τρεις πολύ διαφορετικοί μουσικά, Γιάννης Παπαϊωάννου (ΙΟΝ), Freddie F. και Τάσος Νικογιάννης, οι οποίοι βρήκαν κοινή συνισταμένη στη μουσική του Μηχανικού Ζώου, έχουν κυκλοφορήσει το πρώτο τους άλμπουμ τον Δεκέμβρη του 2012. Δηλαδή, μόλις δύο μήνες πριν και ο χρόνος είναι αρκετός για να δημιουργηθεί το ανάλογο hype σε Τύπο και μουσικοκριτικούς. Στην προκειμένη περίπτωση το ‘hype’ δεν είναι κακό, αλλά μάλλον απαραίτητο, για να καταλάβετε ότι τον όρο δεν δικδικούν μόνο οι hipster κοινότητες. Όλα μοιάζουν τέλεια οργανωμένα στην μουσική τους, από το πρώτο άκουσμα του άλμπουμ. Αλλά στην live εμφάνιση μπορώ να σας το επιβεβαιώσω, ότι ήρθαν για να μείνουν  ή εν πάση περιπτώσει, για όσο μείνουν θα έχουν κάτι να πουν. Για μένα, είναι σημαντική η ζωντανή εμφάνιση ενός καλλιτέχνη/ μπάντας, επειδή εκεί μπορεί να αναδειχθεί και η αυτοσχεδιαστική του ικανότητα, αλλά  και να διαφοροποιηθεί από την παραγωγή της ηχογράφησης, δείχνοντας το μεγαλείο και το βάθος της μουσικής του (αν διαθέτει).
 
mechanimal2   Η αρχή του μουσικού σετ έγινε με το «Hole In My Heart», για να ξεδιπλωθεί ολόκληρη η μαγεία του άλμπουμ, ο οποίος αποτυπώνει την μοναξιά του αστικού τοπίου, τη θλίψη των ημερών, το ουτοπικό στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας. Η έννοια της σύγχρονης «Μελωδίας της Παρακμής» μπορεί να αποτυπωθεί στη μουσική των Mechanimal καθώς ακούς τον Freddie F. να οργίζεται και να προσπαθεί όχι να σου επιβληθεί, αλλά να σε αφυπνίσει και να σου δείξει ότι η Αλίκη, δυστυχώς, δεν πήγε ποτέ στη χώρα των θαυμάτων. «Στο σκοτάδι υπάρχει χαρά» μου είχαν πει πριν λίγες μέρες οι Mechanimal  και θα μπορούσα να συμφωνήσω απόλυτα μαζί τους. Στη σκηνή, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, είναι μάλλον ο μαέστρος της electronica και αυτός που προσπαθεί να μην χαθεί η προσήλωσή τους στο drone ήχο. Ο Τάσος Νικογιάννης με την κιθάρα του δίνει τη δική του δυναμική στα τραγούδια σε πιο industrial ηχητικές, με αποκορύφωμα τα «Ghost, το «Un/Mobility», «Μotorik», «Dead Roach Blues».
 
mechanimal3   O Freddie F. ανταποκρίνεται στο 100% ως frontman του μουσικού αυτού σχήματος (αν και είμαι σίγουρη ότι δε θα του αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός), αλλά η φωνή του διαθέτει τόσο βάθος και πυγμή που είναι αδύνατον να μην του το αναγνωρίσω. Μechanimal χωρίς Freddie δε γίνεται. Δεν είναι τυχαίο, ότι όλα ξεκίνησαν με το «Low Land» και κάπου τον Μάιο του 2011. Μιλάει με το κοινό, χειρονομεί τόσο όσο για να το εισάγει στον ψυχισμό τους. Ζητάει την συμμετοχή του και την έχει, όταν αυτοί που βρίσκονται στο κάτω μέρος της σκηνής αφήνουν την μουσική να τους προβληματίσει και τα ακούσματα δεν τους φαίνονται πλέον μελαγχολικά, αλλά η αρχή μιας μεγάλης αλλαγής… για ένα καινούριο χορό ίσως…
Το φινάλε- encore έγινε με μια υπέροχη διασκευή στο τραγούδι «Are Friends Electric?» του Gary Numan και το καθοριστικό για τον ήχο τους, «Low Land», το οποίο συνεχίζει να μου προκαλεί ρίγη ηδονής, είτε το ακούω ηχογραφημένο, είτε σε ζωντανή ερμηνεία από την φωνή του Freddie!
 
mechanimal1   H αλήθεια είναι ότι μερικές φορές δεν αντέχω τον υπερβολικά μονότονο βιομηχανικό ήχο, αλλά στην περίπτωση των Mechanimal πρόκειται για μια underground ποίηση με μουσικό χαλί τον θυμωμένο ήχο που μπορεί να παράγει η σύγχρονη πραγματικότητα. Κι επειδή τώρα τελευταία όλες οι συζητήσεις με φίλους μου γύρω από την μουσική καταλήγουν στο «τι έχουν να μας πουν τα τραγούδια σας» και ότι «η αλήθεια κρύβεται στους Sex Pistols», μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι η κάθε εποχή έχει τους δικού της Sex Pistols. Κι αν αυτή η εποχή είθε να προσκυνάει τους fm drone ήχους του Brian Eno, εγώ θα υπερασπιστώ τους εκπροσώπους της, μέχρι τελικής πτώσεως.

   Αξίζει να σημειωθεί ότι η εμφάνιση των Mechanimal στο Stage της Λάρισας, ολοκληρώθηκε με τα σημαντικά και πανέμορφα visuals στο κέντρο της σκηνής, τα οποία επιμελείται η Αγγελική Βρεττού.

Κατερίνα Νικολακούλη

Συναυλίες

Facebook Comments