Συναυλίες

Manowar, Rhapsody Of Fire, Imperia, Battleroar LiVE @ Release Festival 2019

 
Battleroar
   Φορώντας τα στενά παπούτσια του opening act, και μήνα Ιούνη στην Αθήνα, οι BattleRoar έκαναν αυτό που μπορούν. Κι αν αυτό σας μοιάζει μετριοπαθές, τότε δεν γνωρίζετε ότι αυτό που μπορούν οι Battleroar είναι να πραγματοποιούν μια αρτιότατη εμφάνιση epic θεματολογίας, αψηφώντας το δυνατό ήλιο, την προφανή χαμηλή προσέλευση κόσμου λόγω της ώρας και τα όσα κλασσικά βλέμματα ουδετερότητας. Ο Γιάννης Παπανικολάου έφερε εις πέρας τη δουλειά πίσω από το μικρόφωνο της μπάντας αποδίδοντας εξαιρετικά τα τραγούδια από όλη την δισκογραφία των BattleRoar και σίγουρα το μικρό σετλιστ που κλήθηκαν να παρουσιάσουν έμοιαζε πολύ λίγο για να χορτάσεις μία από τις καλύτερες ελληνικές epic metal μπάντες. Ένα ξεκίνημα σαν την αυγή πριν τη μάχη.
 
battleroar1966
Hyrkanian Blades, Siegecraft, Chronicles Οf Might, Valkyries Above Us, Battleroar

Imperia
   Η Helena Iren Michaelsen, η προκάτοχος του μικροφώνου της Simone Simons στους Sahara Dust (μετέπειτα Epica), έσπευσε να κάνει μια νοητική σύνδεση με την αντίστοιχη βραδιά του March Metal Day (2007), όπου οι Epica και οι Rhapsody (Οf Fire) είχαν προλογίσει μια εξαιρετική εμφάνιση των Manowar. Οι Imperia, με πιο συμφωνική διάσταση από τους BattleRoar, γεφύρωσαν το ηχητικό πλαίσιο του line up. Με αποκαλυπτική παρουσία και κλασσική φωνητική τοποθέτηση, η Michaelsen δεν λέει κάτι τόσο πρωτόγνωρο, αλλά είναι μια ευχάριστη παρουσία μπροστά στην αναμονή ενός μεγαλύτερου ονόματος. Βέβαια οι πολλές "άβολες" στιγμές λόγω της ιδιαίτερης κινησιολογίας της Michaelsen, δεν βοήθησαν και πολύ στην όλη εξέλιξη του Setlist των Imperia, που δεν είχαν ούτε την μίξη του ήχου ως σύμμαχο.
 
imperia1988
Rhapsody Of Fire
   Όταν μάλιστα οι Rhapsody Of Fire γέμισαν κυριολεκτικά τη σκηνή του Release, η διαφορά επιπέδου, ηχητικά και εκτελεστικά, προδίδει τον λόγο που αυτή η version των "Ιταλών" θεωρείται η πλέον ενδεδειγμένη για την απόδοση όλων των ύμνων του παρελθόντος. Ο Giacomo Voli είναι μια εκπληκτική φωνή, που δένει απόλυτα με όλον αυτό τον όγκο των προηχογραφημένων στοιχείων, των τεράστιων παραγωγών των Rhapsody Of Fire.

   Με τον ήχο σε επίπεδα σχεδόν κλειστού χώρου, το "The Eighth Mountain" είχε την τιμητική του και πολύ καλώς έκανε. Πρόκειται για ένα υπέροχο άλμπουμ που δεν υστερεί καθόλου σε σχέση με την υπόλοιπη "πρόσφατη" δισκογραφία των ROF και όχι μόνο. Ένα σετ μίας ώρας ακριβώς, που σε καμία περίπτωση δεν αξίζει να υποβαθμιστεί με εκφράσεις του τύπου "το καλύτερο ζέσταμα" , "ιδανική πάσα" κτλ., καθώς η εμφάνιση αυτή των Rhapsody of Fire έχει μια αυθυπαρξία καλά κρυμμένη στο φεστιβαλικό πλαίσιο που τους είδαμε. Ο ήδη κατειλημμένος χώρος της Πλατείας Νερού αγκάλιασε και αγκαλιάστηκε από αυτή την ομάδα του Alex Staropoli, που τιμά κυριολεκτικά την ιστορία ενός συμφωνικού εγχειρήματος που μετρά κοντά τρεις δεκαετίες ύπαρξης.
 
rhapsodyof1948
   Το "Emerald Sword" έφερε το οριστικό τέλος, με κάθε ελπίδα για encore να σβήνει και τη μεγάλη προσμονή για τους Manowar να φαντάζει βασανιστική δεδομένων των καιρικών συνθηκών (Ιούνιος στην Ελλάδα - ακόμα μια φορά) και η μιάμιση ώρα κενού ανάμεσα στις δύο τελευταίες μπάντες να υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια αντοχής και διάθεσης του κοινού. Μια διάθεση που θα μπορούσε να αναζωπυρωθεί από μια επίσκεψη στο Merch των Manowar, αν οι τιμές δεν ήταν εξοργιστικές και προκλητικές για όσους θεωρούνται από την ίδια την μπάντα "αδέλφια".

Distant Sky, The Legend Goes On, Dargor,Shadowlord Of The Black Mountain, March Against The Tyrant, Rain Of Fury, Dawn Of Victory, Holy Thunderforce, Master Of Peace, Emerald Sword

Manowar
   Με το όνομα των Manowar να συνοδεύεται τον τελευταίο καιρό από όλα εκείνα τα γεγονότα και τις αναφορές στην υπόθεση του Karl Logan, οι Joey DeMaio και Eric Adams προσπαθούν να κρατήσουν ψηλά τη σημαία του πολέμου, ενώ για πολλούς θα έπρεπε εδώ και καιρό να σαλπίζουν υποχώρηση.

   Με την ποιότητα της δημιουργικής τους έκφρασης να κρίνεται, τα τελευταία χρόνια, απλά ως επαρκής και με μια διάθεση διατήρησης του ρόλου που τους καταξίωσε σε άλλες εποχές ως πρότυπα αρρενωπότητας να δεσπόζει σε κάθε τους έκφραση, η παρουσία του κόσμου στην Πλατεία Νερού αποδεικνύει ότι αυτή η μπάντα έχει ριζώσει για τα καλά στη συνείδηση του metal κοινού και για αυτό προσεγγίζεται ως ένα διαβρωμένο relic που ακόμα όμως αξίζει να έχεις στη συλλογή σου.
 
manowar1978
   Με ένα Setlist που δεν θα μπορούσε να ευχαριστήσει απόλυτα τους λάτρεις της "προϊστορίας" τους, δεν παύει, σε σχέση με όλες τις παραπάνω σκέψεις, να αποτελεί ακόμα ένα υποτυπώδες στοιχείο της ύπαρξής τους το 2019, που αποτελεί από μόνο του μια υπέρβαση. Μας έλειψε το "Into Glory Ride", μας έλειψαν αρκετοί ύμνοι του παρελθόντος, που αντικαταστάθηκαν με την επάρκεια των είκοσι τελευταίων ετών κι όμως το σύνολο ήταν θετικότατο.

   Ο Eric Adams δεν χαρίζει δευτερόλεπτο ερμηνείας και δεν προσπερνά ούτε νότα. Σε εξαιρετική βραδιά, μετριάζει τα όσα αρνητικά συναισθήματα προκαλεί πολλές φορές ο διπλανός του στο θρανίο του Epic ιδρύματος που λέγεται Manowar. Από την εποχή του "Hail to England" και του "Sign Of The Hammer", που είχαν μια σχετική παρουσία στο setlist, μέχρι ένα από τα καλύτερα σημεία της βραδιάς που ήταν η απόδοση του "Hector's Final Hour" ("Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts" ), o Adams αποδεικνύει ότι είναι ένας τεράστιος τραγουδιστής, ακόμα κι όταν δεν καλείται να φτάσει τη φωνή του στα όρια.

   Η σκηνική παραγωγή αντάξια των προσδοκιών, με διαρκή αναπαραγωγή digital εικόνων ως οπτική συνοδεία στα "αιματηρά" και "παγανιστικά" μονοπάτια, που περπατά ο κλασσικός μυώδης και αιμοδιψής χαρακτήρας που στολίζει τα εξώφυλλα των Manowar εδώ και τόσες δεκαετίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μιας τόσο μεγάλης παραγωγής υπάρχει πάντα ένα μικρό ρίσκο, που αφορά στην περίπτωση των βαρέων αντικειμένων και των πυροτεχνημάτων. Ευτυχώς για τη μπάντα και τους εργαζόμενους για αυτή την παραγωγή, η πτώση ενός αντικειμένου από το πάνω μέρος της σκηνής, μετά από αντίστοιχη έκρηξη, δεν έβλαψε κανέναν από καθαρή τύχη.
 
manowar1977
   Oι Manowar απέδειξαν ότι είναι μια μπάντα τεράστιου βεληνεκούς. Η παρουσία περίπου 12.000 ατόμων διαφόρων ηλικιών στο Release Festival συνηγορεί στο ότι το όνομα και η ιστορία του συγκροτήματος είναι ικανά για τους περισσότερους οπαδούς να τους κάνουν να εστιάσουν μόνο στα θετικά στοιχεία που έχουν πάρει από τους Manowar και τη μουσική τους. Μια παράδοση μεσαιωνικού, παγανιστικού, μυθοπλαστικού storytelling, με γενναίες δόσεις βαρβαρικού ηρωισμού, έχουν σημαδέψει τόσες εφηβικές μνήμες όσες είναι οι χορδές που σπάει μετά από κάθε συναυλία εδώ και σαράντα περίπου χρόνια ο DeMaio. Ένα Live αντάξιο του μεγέθους των Manowar και ένα "Battle Hymn" που για όσο διαρκεί σε κάνει να σκέφτεσαι μόνο το τι οφείλεις στη μπάντα για τα ταξίδια που έκανες μαζί της στις χώρες του φανταστικού.

Manowar, Warriors Of The World, Blood Of My Enemies, Brothers Of Metal Pt.1, Call To Arms, Hand Of doom, Sons Of Odin, Hector's Final Hour ("Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts"), Swords In The Wind, Sting Of The Bumblebee, Battle Hymn, Thor (The Powerhead), Kings Of Metal, Fighting The World, Hail And Kill, The Power Of Thy Sword, King Of Kings, House Of Death, Joey's speech, Black Wind Fire And Steel

Δημήτρης Μπάρμπας
 

Συναυλίες

Facebook Comments