Συναυλίες

Magnum, Gypsy Rose LiVE @ Gagarin205

 
   Η τελευταία μέρα του Νοεμβρίου ήταν για όλους εκείνους που αρέσκονται να ακούνε καλό μελωδικό Hard Rock μία ευκαιρία για γιορτή. Μία από τις κορυφαίες μπάντες του είδους, ένα γκρουπ που εδώ και δεκαετίες παίζει εκπληκτική μουσική, μία πραγματική ορχήστρα υψηλής ποιότητας, έδωσε το παρόν – επιτέλους – στην Ελλάδα μας. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν έλθει οι Magnum στη χώρα μας. Ποτέ όμως! Και όλοι εκείνοι που τους είχαν δει στο εξωτερικό έλεγαν πως θα τρίβουμε τα μάτια μας. Ναι, βεβαίως, το αντιλαμβάνομαι πως τα χρόνια έχουν περάσει και πως τα σημάδια παραμένουν ανεξίτηλα στα σώματα, πλην όμως, όταν έχεις να κάνεις με ένα τσούρμο τόσο αυθεντικών μουσικών, τότε τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
 
magnum01     magnum02

   Οι Καναδοί Gypsy Rose ανοίγουν απόψε για τους Σάξονες. Ξέρετε τι… Υπάρχει ένα γνωμικό εκεί έξω που υποστηρίζει ότι «Όλες οι μπάντες από τον Καναδά είναι καλές». Είτε μιλάς για τους πανμέγιστους Rush, είτε αναφέρεσαι στο Bryan Adams, είτε κάνεις λόγο για τους Tea party, είτε ακόμα-ακόμα πετάς στο τραπέζι τους Sum 41, όλοι θα σου πουν το ίδιο. «Καναδοί, φίλε… Όλοι καλοί»… Οι Gypsy Rose, που έχουμε απέναντί μας είναι μια στακάτη, τίμια, Ροκάτη μπάντα, η οποία ευτύχησε να κάνει δίσκους, αλλά ατύχησε για οτιδήποτε άλλο. Ο “Prey” κυκλοφόρησε το ’90. Και μετά εξαφανίστηκαν όλοι τους από προσώπου γης. Ωραίο στυλάκι, μελωδικό και αλήτικο, άνετοι οι τυπάδες πάνω στη σκηνή, αν και τα χρόνια απουσίας ήταν παραπάνω από πολλά. Όπως φαίνεται όμως, το Ροκ είναι σαν το κολύμπι, σαν το ποδήλατο. Μια βουτιά – ή μια πεταλιά – αρκεί για να ανθίσουν ξανά τα συναισθήματα και τα χαμόγελα. Ένα πολύ ζεστό opening act… και η ώρα πήγαινε σιγά-σιγά δέκα, για να βγουν οι άνθρωποι που δημιούργησαν ένα σκασμό αλμπουμάρες όλα αυτά τα χρόνια που υπάρχουν…
 
Shiver Then Shake, Wild Reaction, Make Me do Anything You Want, Crawlin', Love Me or Leave Me, Don't Turn Your Back on Me Now, Highway-One-Way, Poisoned by Love
 
magnum03
 
   Οι διοργανωτές θα πρέπει να είναι εξαιρετικά υπερήφανοι για την τήρηση των προγραμμάτων. Οι Magnum βγήκαν την ώρα που γνωρίζαμε, κατέλαβαν τη σκηνή και το ταξίδι άρχισε. Όπως έγραψα και πιο πάνω, ο χρόνος δεν καταλαβαίνει από υπέροχους υπέρ-μουσικούς. Η φωνή του Bob Catley δεν είναι αυτή που γνωρίζουμε από παλιά. Δεν γίνεται άλλωστε… Σε καμία περίπτωση δεν μας επηρέασε αυτό εκείνο το βράδυ. Ο Catley ήταν απλά συγκλονιστικός. Έπαιξε με τον κόσμο, κατεύθυνε τα ανθρώπινα κορμιά και χέρια δεξιά κι αριστερά, τραγούδησε με πάθος και αποδείχτηκε ένας γλυκύτατος οικοδεσπότης. Αν και στην αρχή δεν απευθύνθηκε στο κοινό, όταν κάποια στιγμή το έκανε, μας σκλάβωσε όλους μας! Περισσή ευγένεια και λόγια από καρδιάς συνόδεψαν την εμφάνιση του περίφημου “Larynx”, όπως αναφερόταν στα credits της επίσημης ιστοσελίδας των Magnum. Του είχε αρέσει τόσο πολύ εκείνη η λέξη… Λάρυγγας… Σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει παλιά, είχε μάλιστα ενθουσιαστεί τόσο, που φώναξε. «Ναιαιαιαιαι! Αυτό είμαι! Ο Λάρυγξ»!
 
magnum06     magnum08

   Είχε πολύ γρέζι στη φωνή, αλλά μασάμε εμείς; Όταν η μπάντα έπαιξε το “How Far Jerusalem”, όταν έσκισε τα ηχεία το “Les Morts Dansants”… Τριάντα και τρία χρόνια είχαν περάσει, αλλά σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, τα χρόνια σημαίνουν ανάλογη δόση λατρείας. Ο Tony Clarkin, αυτός ο εκπληκτικός τραγουδοποιός, ήταν σε τρομερή φόρμα, έδειξε ότι διασκεδάζει πολύ, έκανε μπόλικες φορές όμορφα φωνητικά και μας χάρισε ένα μαγικό βράδυ. Ο Al Barrow στο μπάσο… Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτό τον παιχταρά; Πέρα από το άψογο παίξιμο και την εντυπωσιακή παρουσία, ο άνθρωπος έκανε απίστευτα φωνητικά στον Catley. Ήταν πραγματικά τρομερός! Εξίσου άψογος ο Rick Benton στα πλήκτρα, όπως και ο πλέον φρέσκος στη μπάντα, ο drummer Lee Morris, o οποίος όμως είναι παλιά καραβάνα. Οι περισσότεροι θα το θυμάστε σαν τον άνθρωπο πίσω από τα τύμπανα των Paradise Lost, με τους οποίους έκατσε για εννέα ολόκληρα χρόνια. Το σύστημα δούλεψε μια χαρά και οι Magnum έκαναν τρελά ταχυδακτυλουργικά εκείνο το βράδυ. Ο κόσμος χόρεψε, φώναξε, γκάριξε και έβγαλε ΠΟΛΛΕΣ φωτογραφίες! Το σχήμα ευχαρίστησε άπειρες φορές, ο Catley ήταν συγκινητικός.
 
magnum07

   Καμιά φορά πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πόσο κρίμα είναι που άνθρωποι σαν τον Catley ή τον Clarkin δεν γίνεται να μένουν για πάντα νέοι. Όσοι έφυγαν από το Gagarin το βράδυ της Παρασκευής, μάλλον θα ήθελαν να υπάρχουν οι Magnum για άλλα τριάντα χρόνια στο κουρμπέτι. Παρέδωσαν μαθήματα μουσικής, σεμνότητας, ήθους και αγάπης για κάτι που μας κάνει πιο ανθρώπους. Μακάρι να τους ξαναδούμε εντός των τειχών… Και μακάρι να μας κάνουν δώρο ένα σετ δύο ωρών. Ναι, ο χρόνος δεν αστειεύεται, τα είπαμε αυτά. Ούτε κι οι Magnum όμως…

Κώστας Κούλης
Φωτό: Εβελίνα Γερακίτη
 
Wild Swan, Sacred Blood “Divine” Lies, Lost on the Road to Eternity, Crazy Old Mothers, Your Dreams Won't Die, How Far Jerusalem, Les Morts Dansant, Show Me Your Hands, All England's Eyes, Vigilante, Don't Wake the Lion (Too Old to Die Young), The Spirit, Sacred Hour
 
magnum09     magnum10
 

Συναυλίες