Συναυλίες

LiVE! Standing Proud Forever - Συναυλία-Αφιέρωμα Γιάννης Σπάθας-Socrates

 
   Έχετε ακούσει εκείνο το αρχικό θέμα στο “Starvation”; Πώς είπατε; Ποιου συγκροτήματος; Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν προτίθεμαι να βοηθήσω τώρα. Σας παρακαλώ να με αφήσετε να συνεχίσω το παραλήρημά μου. Ο Γιάννης Σπάθας λοιπόν, πενήντα χρόνια πριν, πήρε τα δημοτικά μας και τα έκανε riffάρες. Και έδειξε στον ξεροκέφαλο κόσμο, που δεν επιθυμεί να δει πέρα από τη μύτη του, πως η μουσική είναι μία. Δεν υπάρχουν είδη, δεν υπάρχουν «ζόνρες», δεν υπάρχει τίποτα πέρα από νότες, φωνή και πάθος να δέσουν μεταξύ τους.
 
spathas2215

   Ο Βασίλης Λέκκας και ο Γιάννης Σπάθας έχουν μεγάλη ιστορία μαζί. Η γνωριμία τους ξεκινάει πριν από σαράντα-φεύγα χρόνια, όταν βρέθηκαν παρέα στο δημοτικό θέατρο Πειραιά. Συνεργάστηκαν, ξανά-συνεργάστηκαν, έκαναν θαυμαστά μουσικά πράγματα μαζί. Και ο σπουδαίος τραγουδιστής έβαλε αρκετά από εκείνα τα τραγούδια στον ίδιο βόστρυχο, τα διακόσμησε με ένα όμορφο φιογκάκι και τα παρουσίασε, βασισμένος στο εξαιρετικό λαρύγγι του και την απίστευτη ορχήστρα που τον συνόδευε. Μουσικάρες όλοι τους, παιχταράδες όλοι τους. Βρίσκονταν με κλειστά μάτια και έχω την αίσθηση ότι θα μπορούσαν να παίξουν και τις αγγελίες εφημερίδων και πάλι να ακούγονταν μουσική στα αυτιά μας. Μαζί τους ο γιος του μεγάλου απόντα και θαυμάσιος κιθαρίστας, ο Νίκος Σπάθας.

   Παρέλασαν τόσο ωραίες μελωδίες στο Ηρώδειο… Κάποια στιγμή ο Λέκκας έπιασε την κιθάρα. «Ένα τραγούδι έχω γράψει όλο κι όλο» και εννοείται ότι το αφιέρωσε στον Γιάννη. Από τις πλέον συγκινητικές στιγμές της βραδιάς. Και βάλτε με τον νου σας ότι ήταν γεμάτη τέτοιες. Τώρα που το βλέπω με απόσταση μίας και πλέον εβδομάδας, ήταν μία βραδιά ποίησης στην ουσία. Γιατί οι στίχοι είναι ποίηση φθόγγων και η μουσική ποίηση νοτών. Και έτσι δημιουργούσε ο Σπάθας. Έτσι έπαιζε. Έτσι του έβγαινε και έτσι ήθελε να του βγαίνει. Τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο και το κοινό χειροκροτούσε σαν να μην υπάρχει αύριο. Στην παρουσίαση των μουσικών, ο Λέκκας ήταν αναλυτικότατος. Μέχρι που «προσπέρασε» την τσελίστα. Το κοινό ξεκίνησε να ρωτά. Οι ερωτήσεις έφτασαν μέχρι τη σκηνή. Και ο Βασίλης την παρουσίασε δύο φορές!
 
spathas2220

   Από το γέλιο στη συγκίνηση λοιπόν, όλα αυθόρμητα και όλα όπως θα πρόσταζε ένα άτυπο πρωτόκολλο, υπογεγραμμένο από έναν μουσικό που έχει ντύσει μουσικά ύμνους που δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Το πρώτο μισό της γιορτής είχε φτάσει να προϋπαντήσει το άλλο μισό. Απαραίτητο διάλειμμα για να γίνουν οι αλλαγές που χρειάζονταν και καλώς ήλθατε στην πλευρά των Socrates! Δεν θα μπορούσε να είναι βραδιά για τον Γιάννη αυτή, αν δεν υπήρχαν και τα τραγούδια της μπάντας με την οποία μεγαλούργησε ο εκ των Τιτάνων του πολιτισμού μας. Και ήταν πολλά εκεί. Και η μνήμη μπήκε στη χρονομηχανή. Είναι πάλι 1999; Είμαστε ξανά στον Λυκαβηττό; Μικρή σημασία έχει. Σημασία έχουν μόνο οι λέξεις, οι μουσικές, το συναίσθημα. Και ήταν όλα τους στο φόρτε τους.

   Δεν θέλω να γκρινιάξω για μια τόσο όμορφη βραδιά. Ένα παραπονάκι μόνο. Έτσι, να πω ότι το είπα. Λίγο πριν μπω στο Ηρώδειο, ένα ζευγάρι μπροστά μου ρωτά «Ποιος παίζει απόψε». Η απάντηση που έρχεται… «Έχει τον Λέκκα». Μακάρι να απαντούσε «Έχει βραδιά για τον Σπάθα». Μακάρι…
 
   Η εισαγωγή με τους χορευτές, εκ των οποίων ο ένας βρισκόταν σε καροτσάκι και δεν μας φάνηκε ούτε καν, ήταν εξαίρετη, συγκινητική και γεμάτη. Βουβός θαυμασμός και εκκωφαντικό χειροκρότημα. Και πάλι θαυμασμός. Αυτή τη φορά οξύς, διαπεραστικός, σχεδόν χαλύβδινος.

   Χαιρετισμό απεύθυνε από σκηνής ο Κώστας Χρονόπουλος, ο διευθυντής του Metal Hammer. Θα σταθώ σε μία κουβέντα του, την οποία σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν στον δρόμο για το σπίτι. Οι δίσκοι, οι πρώτοι τρεις δίσκοι των Socrates κυκλοφόρησαν την περίοδο που είχαμε χούντα. Το διανοείστε; Το λουλούδι ανθίζει και στην έρημο και δεν χρειάζεται να είναι κάκτος για να το καταφέρει. Κατά διαβολική συγκυρία, έπεσα πάνω σε ένα LiVE της εποχής, στον Άγιο Κοσμά, με τους Socrates να ξετρελαίνουν το κοινό και κάποιον «κύριο» να παίρνει το μικρόφωνο και να λέει «Αν δεν καθίσετε κάτω…». Βάλτε κι άλλα αποσιωπητικά. Πάνε ταμάμ με την εποχή που λέγαμε πιο πάνω.
 
spathas2219

   Θα σταθώ επίσης στον άνθρωπο που έκανε επικοινωνία για την εκδήλωση. Ο κύριος Παύλος Πανταζόπουλος είχε να διαχειριστεί πολύ κόσμο εκείνο το βράδυ, με πολύ από αυτόν τον πολύ κόσμο να ζητά το μακρύ του και το κοντό του. Ο συγκεκριμένος τρόπος διαχείρισης θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία, για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πώς να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές. Του το είχα πει ότι θα αναφερθώ στο άριστο ήθος του και δεν το παίρνω πίσω. Τον ευχαριστώ θερμά.

   Είναι μεγάλο το κενό του Γιάννη. Ελπίζω και εύχομαι να γίνονται τέτοιες κινήσεις συχνά. Τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο. Κάθε χρόνο. Lest we forget, όπως λένε και οι «βάρβαροι», ναι; Γιατί εμείς απαντάμε με θαυμαστικά και κλητικές προσφωνήσεις. Ω, Σώκρατες!

Κώστας Κούλης
 
 
spathas2218 Μέρος Α’

Βασίλης Λέκκας, τραγούδι

Νίκος Σπάθας, ηλεκτρική/ ακουστική κιθάρα

Γιώργος Σαλτάρης, πλήκτρα

Σπήλιος Ζευκιλής, ηλεκτρική/ ακουστική κιθάρα

Φοίβος Μπόζας, πνευστά

Δέσποινα Σπανού, τσέλο

Λεωνίδας Φιλίντας, μπάσο

Γρηγόρης Συντρίδης, τύμπανα


Μέρος Β’

Νίκος Σπάθας, κιθάρα

Μιχάλης Απαρτόγλου, φωνητικά/ μπάσο

Μιχάλης Καπηλίδης, τύμπανα

Αστέριος Παπασταματάκης, πλήκτρα

Μαρκέλλα Παναγιώτου, φωνητικά

Μπάμπης Τυρόπουλος, ηλεκτρική κιθάρα

Μια παραγωγή της Theama Production
 
Joomla Social by OrdaSoft!