= LiVE! Paradise Lost, Fragment Soul @ Fuzz Live Music Club
Συναυλίες

loogoo

LiVE! Paradise Lost, Fragment Soul @ Fuzz Live Music Club

 
   Σιγά σιγά ανοίγουν τα πράγματα. Συναυλίες και πάλι συναυλίες και όλα τα συγκροτήματα που λατρεύουμε να αγαπάμε έρχονται ξανά στη χώρα μας. Αν μας άφηναν να το χαρούμε όπως πρέπει μάλιστα… Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Οι Paradise Lost ξανά στην Ελλάδα μας. Δεν μετράω πλέον, δεν υπάρχει λόγος. Δεν είναι στατιστικά η μουσική.
 
fragmentsoul002

   Οι δικοί μας Fragment Soul βρίσκονται πάνω στη σκηνή. Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ δεν βρήκαν ποτέ το ζαχαρόσπιτο. Αντ’ αυτού βρέθηκαν σε ένα παράπηγμα, γνήσιο τέκνο μιας τελειωμένης γειτονιάς. Η μουσική των παιδιών είναι πικρόγλυκη, είναι βροχή στο παράθυρό μας, είναι οι Porcupine Tree που στέκονται στην κουίντα και χαζεύουν. Στο “A Soul Inhabiting Two Bodies” παρασυρόμαστε σε διάφορους ρυθμούς, αλλαγές μέτρων που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πότε πρόλαβαν και έλαβαν χώρα και ένα ηλεκτρακουστικό κουβερτάκι που ποτέ δεν ήταν πιο ζεστό και πιο μοσχομυριστό. Η μπάντα αγαπά αυτό που κάνει, αγαπά αυτό που δίνει στο κοινό. Οι διπλογραμμένες φωνές στο "A Choice Between Two Evils” είναι από μόνες τους ίντριγκα για το αυτί. Και το “Every Heart Sings A Song”… Από τις στιγμές που η μιζέρια είναι τόσο οικεία και φιλική στο αυτί… Με τρία τραγούδια συνολικής διάρκειας πάνω από τριάντα έξι λεπτά και τη γνησιότητα της ταυτότητάς τους, αυτοί εδώ οι μουσικοί μόλις άρχισαν να λάμπουν. Και οι λάμψεις θα είναι πολλές και διαρκείς, πιστέψτε με.
 
fragmentsoul001

A Soul Inhabiting Two Bodies, A Choice Between Two Evils, Every Heart Sings A Song

   Στις εννιάμιση ακριβώς βγήκαν οι Άγγλοι. Το κλασσικό στήσιμο, με τον θεόρατο Greg Mackintosh στα αριστερά, όπως βλέπουμε στη σκηνή, τον Nick Holmes δεξιά και δίπλα του, τον μονίμως αεικίνητο Aaron Aedy στα πιο δεξιά και πίσω του το μπασοπολυβόλο Steve Edmondson. Στο κέντρο και πίσω από όλους ο Waltteri Väyrynen, ο οποίος είναι ένα πραγματικό θεριό στα τύμπανα, συντονίζοντας προηχογραφημένα και λοιπό ήχο και κοπανώντας εαυτόν ενώ παίζει. Τους βλέπω για πολλοστή φορά και ξέρω εκ προοιμίου ότι κάθε φορά είναι εγγύηση. Δεν έχω παραπονεθεί ποτέ, φεύγω πάντα με τις καλύτερες των εντυπώσεων και αυτό το γράφω και για εποχές που με το ζόρι έφταναν τα εβδομήντα λεπτά. Αυτή τη φορά έπαιξαν ενενήντα, κατά συνέπεια…
 
paradiselost002

   Ο ”Obsidian” είναι ο πλέον πρόσφατος δίσκος τους, παιδί της καραντίνας κι αυτός. Ο Holmes αστειεύεται. «Βγάλαμε αυτό τον δίσκο είκοσι πέντε χρόνια πριν»… Γενικά το λεπτό χιούμορ του μπροστάρη των Paradise Lost είναι πάντα μία ευχάριστη νότα, κόντρα στο πεσιμιστικό των στίχων, κάτι που επεσήμανε κι ο ίδιος. «Βλέποντας το setlist… Μιλάμε ότι οι στίχοι είναι πραγματικά αρνητικοί». Ο ίδιος μας χαιρέτησε στην αρχή του σετ, λέγοντας «Ο καιρός είναι υπέροχος! Νιώθω σαν στο σπίτι μου», υπονοώντας τον απαίσιο καιρό που έκανε εκείνο το βράδυ. Πολύ όμορφο το χρονικό σημείο που μίλησε ξανά με το κοινό, λέγοντας «Και τώρα είναι που ζητάτε ό,τι τραγούδι θέλετε, για να σας αγνοήσουμε και να παίξουμε αυτό που γράφει το setlist». Δηλαδή το “The Devil Embraced”. Γελάσαμε πολλές φορές με τις ατάκες του και χειροκροτήσαμε ακόμα περισσότερες, γιατί ακόμα περισσότερες φορές είπε «Ευχαριστώ» σε όλο τον κόσμο, που ήλθε και το γέμισε το Fuzz. Και κάτω και στον εξώστη, ο λαός που μαζεύτηκε ήταν υπεράνω σχολίων και κριτικής. Σιγά σιγά επιστρέφουμε στα «παλιά», στα προ πανδημίας, όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες φυσικά.

   Παρέλασαν καινούργια τραγούδια, μπόλικα κλασσικά και αγαπητά στο κοινό. Από το “As I Die” στο «Ο Σπύρος Ο Σπύρος» (την εξαιρετική «μετάφραση» στο ρεφρέν του “The Last Time”) και από το “One Second” μέχρι το “So Much Is Lost”, με το κοινό να επευφημεί και να θέλει ακόμα πιο πολλά τραγούδια. Εννοείται πως το σετ περιείχε και το απόλυτα αγαπημένο σε όλους – και σε μένα κατά τι περισσότερο – “Say Just Words”, προάγγελο του κλεισίματος του αυτού σετ (“No Hope In Sight”), για να περάσουν μερικά λεπτά επιφωνημάτων, πριν η μπάντα ξαναγυρίσει στη σκηνή. Οι Paradise Lost έχουν ποτίσει το ελληνικό κοινό τόσα χρόνια. Τους αγαπάμε για την πολυτιμότατη προσφορά τους στη μουσική, τους αγαπάμε όμως και γιατί είναι χαμηλών τόνων, είναι κύριοι, είναι πάντα άψογοι στη συμπεριφορά τους.
 
paradiselost009

   Τα φώτα άναψαν στις ένδεκα και δύο λεπτά, με το κοινό να αφήνει το venue ενθουσιασμένο και ανανεωμένο. Δεν θα αναφερθώ στις «εκκεντρικές» παρουσίες, ούτε στις «εξεζητημένες» γκαρνταρόμπες. Αυτό θα το αφήσω για τα «μεγάλα» περιοδικά της χώρας μας, που αρέσκονται στο πολύ τίποτα για το τίποτα. Εγώ πάλι λέω να εστιάσω στα βασικά. Στο ότι, για παράδειγμα, ο διοργανωτής σεβάστηκε απόλυτα τους ανθρώπους που ήλθαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία και φρόντισε να ολοκληρωθεί το event μία ώρα που να μπορούν να χρησιμοποιήσουν άνετα συγκοινωνίες για να επιστρέψουν σπίτια τους. Είναι πολύ σημαντικό να σέβεσαι τους πελάτες σου. Γιατί, πολύ απλά, θα το θυμούνται για όλες τις επόμενες φορές. Περάσαμε καταπληκτικά, αδημονούμε για τα επόμενα.

Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά
 
paradiselost04

Embers Fire, Forsaken, Blood And Chaos, Faith Divides Us - Death Unites Us, Eternal, One Second, Serenity, The Enemy, As I Die, The Devil Embraced, The Last Time, An Eternity Of Lies, Say Just Words, No Hope In Sight, Darker Thoughts, So Much Is Lost, Ghosts
 
paradiselost001
 
Joomla Social by OrdaSoft!