= LiVE! Nick Mason's Saucerful Of Secrtes - Τεχνόπολη
Συναυλίες

loogoo

LiVE! Nick Mason's Saucerful Of Secrtes - Τεχνόπολη

 
   Είναι αυτό που πολύ εύστοχα είπε αγαπημένος φίλος μου μετά το LiVE. Είναι ένα setlist που ποτέ δεν θα έπαιζαν ούτε οι ίδιοι οι Pink Floyd. Με τραγούδια που κανείς δεν περίμενε να ακούσει ζωντανά στη σκηνή. Με κάτι από τη μαγική σκόνη του παρελθόντος, καλογυαλισμένο πια και με ήχο που αποσπά βραβεία από το πρώτο λεπτό. Η μπάντα βγήκε γύρω στις εννιά παρά τέταρτο. Πεντάδα για τελικό ΝΒΑ και λίγα λέω. Καμπάνα ό,τι ερχόταν από τα ηχεία, απόδοση που δεν περιγράφεται με κάτω από χίλιες λέξεις – ψέμα! Περιγράφεται. Αλάνθαστη. Βάζω και το «ονειρική», έτσι για να διανθίσω. Και καλά…
 
nickmason2214

   Ο Nick Mason πίσω από τη δίκαση λοιπόν. Γνήσιος, ευγενής, με χιούμορ, να παίζει και να ευχαριστεί. Το ίδιο και οι απίστευτης κλάσης και τεχνικής μουσικοί σύντροφοί του. Προεξάρχοντως του υπέρτατου Guy Pratt, ο οποίος πρωτόπαιξε με τους Pink Floyd το 1987 και μάλιστα είχε έλθει μαζί τους στην Αθήνα το 1989, όλοι τους ήταν τουλάχιστον συγκινητικοί εκείνο το Σαββατόβραδο. Το συγκρότημα τίμησε με την παρουσία του τον Syd Barrett και τον Richard Wright, τίμησε εμάς που πήγαμε να ακούσουμε και να συγκινηθούμε, τίμησε τον εαυτό του, με τον τρόπο που κινήθηκε, που απέδωσε, που έκανε τη μουσική ένα μαγικό ταξίδι, με λέξεις ή χωρίς…
 
nickmason2217

   Με το “One Of These Days” να ανοίγει το τεράστιο σετ, με το αγαπημένο “Set The Controls…” να οδηγεί το όνειρο, με το “Astronomy Domine” να εξιτάρει τους παρευρισκόμενους, με το “Echoes” να γεμίζει όλο τον χώρο, το υπέρ-συγκρότημα που βρέθηκε επί σκηνής, κατάφερε να κάνει όλους τους θεατές να θυμηθούν κάποιες εποχές. Δεν ήταν όλοι κατ’ ανάγκη παρόντες τότε. Δεν έχει όμως καμία σημασία αυτό.
 
nickmason2215

   Κάποια στιγμή ο Pratt – του οποίου η δισκογραφία και οι συνεργασίες ζαλίζουν στην ανάγνωση και μόνο – αναφέρεται σε ένα τραγούδι του σετ. Τώρα, αν το είχαν παίξει ή επρόκειτο να το παίξουν… θα σας γελάσω, μια και αισθανόμουν σαν παιδάκι δέκα χρονών, που μόλις είχε αποκτήσει σουμπούτεο με εξέδρες και προβολείς. Και μάλλον λίγα λέω… Μας λέει λοιπόν «Ήταν το πρώτο άλμπουμ Pink Floyd που αγόραζα στη ζωή μου και ο λόγος είναι ότι ήταν το μοναδικό με έκπτωση, σε σχέση με όλα τα άλλα άλμπουμ τους». Γέλασα πολύ. Ήταν τόσο όμορφα δοσμένη η ιστορία, ήταν τόσο χιουμοριστική και με τακτ. Ο Mason μίλησε και έπαιξε, ευχαρίστησε ξανά και χαιρέτησε τον κόσμο στο μπιζάρισμα.
 
nickmason2216

   Ξέρετε τι… Όταν ξεκίνησε η συναυλία και άκουγα τις φωνές τους – όλοι διαθέτουν όμορφες φωνές ανεξαιρέτως – μου έκανε λίγο Beatles όλο αυτό. Το είπα και στην παρέα μου. Μου απάντησαν ότι μπορεί και να «φταίνε» και οι επιρροές του Barrett. Μπορεί και να λέω πράγματα από το κεφάλι μου και μόνο, όμως αυτές οι μελωδίες και αυτό το μοτίβο δύσκολα τα βλέπεις αλλού. Ο Mason κατάφερε να γίνει ο Νικόλας μας εκείνο το βράδυ. Ο άνθρωπος που κρατούσε τον ρυθμό με τρόπο που μόνο εκείνος μπορούσε, αφήνοντας τους υπόλοιπους του σχήματος να πάρουν επ’ ώμου θέματα και σόλο και όλο εκείνο το προοδευτικό χάσιμο, για το οποίο έγιναν γνωστοί και τεράστιοι οι ΡΚ. Εξτραβαγκάνζα βγαλμένη από τα όνειρα των τελών της δεκαετίας του ’70, με λίγη διαστημική σκόνη (σαν κι αυτή που αναφέραμε στην αρχή), με έναν νταλκά που περίμενε καρτερικά και τώρα πλέον δεν ξέρει που να κρυφτεί. Ευχαριστούμε, κύριε Mason! Ευχαριστούμε, κύριοι Guy Pratt, Gary Kemp, Lee Harris, Dom Beken! Πολύ!

Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά
 
nickmason2218
 
Joomla Social by OrdaSoft!