Συναυλίες

LiVE! Hellfest 2022 Day 7

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

   Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2275

Μέρα Έβδομη – Κυριακή 26 Ιουνίου 2022
   Μια και δεν είχαμε κάποια μπάντα που να μας καίει πολύ να δούμε στην αρχή, προτιμήσαμε να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο στη Nantes, απολαμβάνοντας ένα πρωινό-τούμπανο και παίρνοντας παράλληλα δυνάμεις για ν’ αντέξουμε την τελευταία μέρα, αφού η κούραση είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της.

   Πρώτη μπάντα που είδαμε, προς το μεσημεράκι, ήταν οι Tagada Jones. O κόσμος που είχε μαζευτεί μπροστά στη μεγάλη σκηνή ήταν σε παροξυσμό, τραγουδούσε διαρκώς, ενώ στο τελευταίο κομμάτι τους “Mort Aux Cons”, έγινε ένας μικρός χαμός, πράγμα απολύτως λογικό, αφού η μπάντα είναι γαλλική και μάλιστα από τη Rennes, μία πόλη της Βρετάνης, κοντά στη Nantes, περίπου 100 χιλιόμετρα.

   Αμέσως μετά, βγήκαν στη Mainstage 1 οι Ugly Kid Joe, με εμφάνιση «σα να μην πέρασε μια μέρα». Βερμούδες, γυαλιά ηλίου, καπελάκια, κάλτσες μέχρι το γόνατο, χαβαλές, “Neighbor”, “Cats In The Cradle”, “Everything About You” και μία διασκευή στο “Ace Of Spades”, έτσι, για να γουστάρουμε στο κλείσιμο. Πενήντα χαρούμενα, διασκεδαστικά λεπτά.
 
uglykidjoe2274

   Αφού είδαμε τα τέσσερα-πέντε πρώτα κομμάτια των Bullet For My Valentine, οι οποίοι έκαναν μία δυναμική και πολύ όμορφη είσοδο με το “Your Betrayal”, αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τις μικρότερες σκηνές. Οι μισοί από την παρέα πήγαν Warzone για Lionheart, οι υπόλοιποι κατεβήκαμε Temple για Archgoat. Μετά από τον χαβαλέ των U.K.J. έπρεπε να έρθω στα ίσα μου, κάπως. Καταιγιστικοί Archgoat, με στιβαρό rhythm section κι επιθετικά riffs-γροθιά στο στομάχι, έχτισαν νότα-νότα και με μανία το δικό τους μοναδικό ηχητικό πανδαιμόνιο.
 
archgoat2274

   Άψογοι από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η αλήθεια είναι πως στο τέλος των Archgoat, επιχείρησα να κατέβω στη μεγάλη σκηνή για μία μικρή γεύση και κάνα-δυο φωτογραφίες από Avatar, όμως ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να στριμώχνεται μπροστά στη Mainstage 1 προκειμένου να πιάσει όσο καλύτερη θέση γίνεται για τους Metallica, οπότε ήταν αδύνατον να προχωρήσει κανείς. Μεταβολή λοιπόν και γρήγορα πίσω στην Altar, γιατί οι Destruction ήταν έτοιμοι να βγουν.

   ΤΙ. LIVE. HTAN. AYTO;! Λες και έπεσα πάνω σε τοίχο με 200 χιλιόμετρα την ώρα. Απίστευτοι, τιτάνιοι, ισοπεδωτικοί Destruction, παρέσυραν τα πάντα στο πέρασμά τους. “Curse The Gods”, “Mad Butcher”, “Release From Agony”, “Life Without Sense”, κλείσιμο με “Bestial Invasion”. Ο Schmier σε τρελά κέφια, οι δύο κιθαρίστες να αλωνίζουν, moshpit και ξύλο (όχι κυριολεκτικά!) μπροστά στη σκηνή κι εγώ σαν να βγήκα μόλις απ’ το μίξερ.
 
destruction2274

   Μαζεύοντας τα κομμάτια μας, κατεβήκαμε προς τα εκεί που ο Zakk Wylde με τους Black Label Society, ταρακούνησαν τη Mainstage 2, παίζοντας groovy και γεμάτα ενέργεια κομμάτια όπως τα “Bleed For Me”, “Demise Of Sanity”, “In This River”, “Fire It Up”, “Suicide Messiah” και “Stillborn”. Σταθερά καλή απόδοση, βαρβάτος ήχος, ατελείωτα solo με τον Zakk σε ένα μόνιμο headbanging, μία ευχάριστη ώρα.

   Στο σημείο εκείνο, είχαμε είκοσι λεπτά κενό μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη μπάντα που θέλαμε να δούμε, πράγμα που μας επέτρεψε να κινηθούμε με άνεση στην Temple και να πιάσουμε μια καλή θέση με άριστο οπτικό πεδίο. Από κει και πέρα αναμονή, όμως παράλληλα ρίχναμε μερικές κλεφτές ματιές στη διπλανή σκηνή (Altar) που κοπάναγαν με λύσσα οι Napalm Death.
 
bls2274

   H ώρα είχε πάει δέκα το βράδυ, όταν έπεσαν οι πρώτες νότες από το “The Oath”. The Mighty Mercyful Fate, κυρίες και κύριοι. Σκηνικά βγαλμένα από την κόλαση με πεντάλφες και ανάποδους σταυρούς, ο King με τη φωνή του στο υψηλότερο επίπεδο, να αλλάζει εμφανίσεις, η μπάντα να σπέρνει, ο ήχος να τρυπάει κόκκαλα, σοκ και δέος. Δυσκολεύομαι πολύ να βρω έστω και ένα ψεγάδι σ’ αυτή την εμφάνιση. Συνέχεια με το νέο τους κομμάτι, “The Jackal Of Salzburg” και μετά βολές κατά ριπάς. “A Corpse Without A Soul”, “Black Funeral”, “A Dangerous Meeting”, “Evil”, “Come To The Sabbath”, “Satan’s Fall”. Έπος! Shermann και Wead σκυλιά του πολέμου, μέγας Joey Vera στο μπάσο, τιτάνας Holm στα τύμπανα, παρέδωσαν μαθήματα κι έκαναν τον κόσμο να παραμιλάει. Ευσεβείς πόθοι: αν ήταν στο χέρι μου (λέμε τώρα), θα έπαιζαν τρεις ώρες κι όχι μία μόνο. Μέγα ελληνικό σφάλμα: το ότι δεν κατάφερε κανένας promoter να τους κλείσει για Ελλάδα στη μετά-covid εποχή. Μπαντάρες κολοσσιαίες οι Maiden, οι Priest, οι Slipknot, οι Guardian και όλες όσες ήρθαν φέτος στη χώρα μας, όμως ΑΥΤΟ το live, με τα απόκοσμα σκηνικά, την κολασμένη φωνή του King και τη μπάντα με τέτοια υπερσυμπαντική απόδοση, έπρεπε να το δείτε.
 
mercyful2274

   Εν κατακλείδι και χωρίς πολλά-πολλά… Ναι, ΑΥΤΟ ήταν το καλύτερο live του επταημέρου, κατά την προσωπική μου άποψη. Είχε φτάσει η ώρα για την τελευταία μπάντα του φεστιβάλ και προσπαθήσαμε να κατέβουμε προς τις μεγάλες σκηνές και να πιάσουμε όσο καλύτερη θέση μπορούμε, παρά τον απίστευτο συνωστισμό που είχε ήδη δημιουργηθεί. Κατεβαίνοντας, το μόνο θέμα συζήτησης ήταν τα όσα ζήσαμε μια ώρα πριν, βλέποντας τον Βασιλιά.
 
mercyful2275

   Ευτυχώς οι γίγαντες Metallica με επανέφεραν στην πραγματικότητα με τη μία. “Good evening Hellfest, are you ready?” ούρλιαξε ο Hetfield, απευθυνόμενος στην τεράστια λαοθάλασσα, για να ξεκινήσουν αμέσως με το “Whiplash”. Συνέχεια με “Creeping Death”, “Enter Sandman” και “Harvester Of Sorrow”, ανατριχίλα σε όλη τη ραχοκοκαλιά. Ο ήχος είναι εκπληκτικός. Τα σκηνικά με τα λέιζερ και τις εικόνες που εναλλάσσονται στην οθόνη, εντυπωσιακά. Όσα και να τους έχουν προσάψει κατά καιρούς, η αλήθεια είναι πως ήταν, είναι και θα είναι για πάντα μία από τις σημαντικότερες και επιδραστικότερες μπάντες στον χώρο της σκληρής μουσικής. Προσωπικά, δεν είμαι από τους τύπους που τους ενδιαφέρει να ακούνε τα κομμάτια όπως ακριβώς ακούγονται στον δίσκο, αυτό που θέλω είναι η μπάντα να μου μεταδίδει δύναμη και ενέργεια, να με ταρακουνήσει, να με ανατριχιάσει, να με κάνει να σηκωθώ και να ουρλιάζω, να χτυπηθώ και να ιδρώσω. Και οι Metallica έκαναν αυτό που έπρεπε, με τρόπο μαγικό. Ρούφηξαν ενέργεια από τον ήδη εκστασιασμένο κόσμο και την επέστρεψαν πίσω στο πολλαπλάσιο. Έπαιξαν κομματάρες. “Wherever I May Roam”, “Fade To Black”, “Seek & Destroy”, “One”, “Damage inc.”, έκλεισαν με “Master Of Puppets”, το καταχάρηκαν κι οι ίδιοι και φάνηκε αυτό, ευχαριστηθήκαμε και εμείς. Win-win κατάσταση.
 
metallica2275

   Φτάνοντας, δυστυχώς, στο τέλος, είχε απομείνει ένα μικρό δεκαπεντάλεπτο show ακόμα. Πυροτεχνήματα ξανά για το κλείσιμο, αυτή τη φορά σε ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες. Αφού έπαιξε ένα μικρό βίντεο στις οθόνες, με το οποίο ευχαριστούσαν όλους τους “Hellbangers” και μας ενημέρωναν ότι το επόμενο Hellfest θα γίνει στις 16, 17 και 18 Ιουνίου 2023, τα ηχεία άρχισαν να παίζουν Iron Maiden, Black Sabbath και AC/DC και η νύχτα έγινε μέρα από τους τόνους πυροτεχνημάτων.

   To Hellfest επέστρεψε θριαμβευτικά. Όταν ανακοίνωνε το line up πέρυσι, μας φαινόταν σχεδόν αδύνατο να γίνει κάτι τόσο τεράστιο. Όμως, αν υπάρχει ένα φεστιβάλ στον πλανήτη που θα μπορούσε να το πραγματοποιήσει, αυτό θα ήταν σίγουρα το Hellfest. Το στοίχημα, λοιπόν, των διοργανωτών φέτος ήταν μεγάλο. Και κερδήθηκε. Ή μάλλον, δεν κερδήθηκε απλά. Το ματς έληξε επτά-μηδέν (όσες και οι μέρες του φετινού φεστιβάλ) και μάλιστα με άνεση. Πλέον ο πήχης ανέβηκε σε δυσθεώρητα ύψη. Και είμαι σίγουρος ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσει να ανεβαίνει. Η πιο ολοκληρωμένη, από κάθε άποψη, διοργάνωση που μπορεί να πάει κανείς.
 
metallica2274

   Κάπως έτσι τέλειωσε αυτό το όμορφο ταξίδι. Περπατήσαμε κάτω από τον καυτό ήλιο, περπατήσαμε μέσα στη βροχή, στη λάσπη, στα χαλίκια. Ανεβήκαμε στον τροχό να θαυμάσουμε τη θέα από ψηλά, αράξαμε στα γρασίδια, ξαναείδαμε τον καθεδρικό και τις ράβδους που φτύνουν φωτιές πάνω από τα bar και τα stand με το merchandise. Διασχίσαμε τα δρομάκια του φεστιβάλ και το δασάκι, επισκεφθήκαμε τα μαγαζιά, ψωνίσαμε, ξαναβρήκαμε το σιντριβάνι με την τεράστια κιθάρα, γνωρίσαμε τα νέα γλυπτά, το επιβλητικό άγαλμα του Lemmy και το μνημειώδες κοράκι, που επιτέλους, επέστρεψε, δοκιμάσαμε τις κουζίνες και τα τοπικά κρασιά. Συναντήσαμε παλιούς φίλους και γνωστούς. Οδηγήσαμε στις τρεις η ώρα τη νύχτα μέσα στους επαρχιακούς δρόμους της Γαλλίας, κουραστήκαμε, γελάσαμε, χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε. Πάνω απ’ όλα όμως, μετά από δύο χρόνια συναυλιακής στειρότητας, ξεχάσαμε την απομόνωση, αγκαλιαστήκαμε και επιτέλους ξαναζήσαμε και νιώσαμε πάλι ολοκληρωμένοι, νιώσαμε ελεύθεροι. Κι αυτό είναι ένα συναίσθημα που δε το αλλάζω με τίποτα.

   Φεύγοντας, δώσαμε μία υπόσχεση. Την ίδια υπόσχεση που είχα δώσει κι εγώ στον εαυτό μου το 2012, πού ήρθα για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο φεστιβάλ και την τηρώ ευλαβικά, επιστρέφοντας κάθε χρόνο (με εξαίρεση τα 2 χρόνια του covid) στα Ιερά Εδάφη της Clisson. Του χρόνου θα είμαστε ξανά εκεί.
 
hellfest2274

Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βορειο-δυτική Γαλλία.

Αν έπρεπε να το περιγράψω με δύο μόνο λέξεις, αυτές θα ήταν «Εμπειρία ζωής».
à la prochaine! 
 
Πάνος Κορδάτος

ΥΓ.1: Εγώ ένα τριήμερο ακόμα το άντεχα, πάντως…
ΥΓ.2: Once in Hellfest, always in Hellfest.
 
Joomla Social by OrdaSoft!