Συναυλίες

LiVE! Hellfest 2022 Day 6

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

   Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
saint2264

Μέρα Έκτη – Σάββατο 25 Ιουνίου 2022
   Δυστυχώς οι δύο πρώτες μπάντες που θέλαμε να δούμε (Michael Monroe, Gloryhammer) έπαιζαν υπερβολικά νωρίς και όπως έγραψα παραπάνω, είναι αδύνατον να γυρνάς σπίτι στις τέσσερις και πέντε το πρωί και στις δώδεκα το μεσημέρι να είσαι πίσω στον χώρο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν μένεις στο camping. Έτσι, ο πρώτος καλλιτέχνης για μας ήταν ο Gary Clark Jr. Ίσως κάποιος αναρωτηθεί πώς κολλάει ο Gary Clark Jr. σ’ ένα τέτοιο φεστιβάλ. Η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική. Άνετα. Ας μην ξεχνάμε ότι το Hellfest, ειδικά την τελευταία δεκαετία, φέρνει καλλιτέχνες από όλο τον χώρο της rock σκηνής, διαλέγοντας μέσα από μία τεράστια γκάμα. Έτσι και ο συγκεκριμένος, μας σέρβιρε ένα υπέροχο μείγμα blues / rock μουσικής, ζεσταίνοντας τον κόσμο που είχε μαζευτεί από νωρίς μπροστά στη Mainstage 1.

   Η έκπληξη της ημέρας για μένα ακούει στο όνομα Eluveitie. Δεν τους είχα ψάξει όσο θα έπρεπε και όσο τους αξίζει και γνώριζα μόνο τα βασικά τους κομμάτια, ήμουν ωστόσο περίεργος για το κατά πόσο μπορεί να αποδοθεί ζωντανά όλη αυτή η ατμόσφαιρα με τα βιολιά, τις άρπες, το hurdy-gurdy, τη μάντολα, το φλάουτο και όλα αυτά τα διαφορετικά όργανα που χρησιμοποιούν. Λοιπόν, μπορεί και παρα-μπορεί. Και το έκαναν με αριστοτεχνικό τρόπο. Ο εγκέφαλος της μπάντας Chrigel Glanzmann τραβάει - και δικαιολογημένα - τα φώτα πάνω του, με τα βαριά φωνητικά του και τα όργανα που παίζει στη σκηνή, όμως για μένα στη συγκεκριμένη εμφάνιση, την παράσταση την έκλεψε η γλυκύτατη Fabienne Erni, με το παίξιμο της άρπας, τα καθαρά φωνητικά της και τον απίστευτο χαμό που δημιούργησε όταν τραγούδησε το “L’ Appel Des Montagnes” (δηλαδή το “Call Of The Mountains”, αλλά στη γαλλική εκτέλεσή του). Τελικά, όταν ένα group με τo οποίο δεν έχεις ασχοληθεί όσο θα έπρεπε στο παρελθόν, τo βλέπεις live για πρώτη φορά και σε αφήνει στο τέλος της ημέρας μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο, ενώ παράλληλα σου έχουν σφηνωθεί στο μυαλό οι μελωδίες από τα κομμάτια του και σιγοτραγουδάς, τότε αυτό το group σίγουρα έχει κάνει κάτι καλά.
 
eluveitie2263

   Μετά από ένα γρήγορο πέρασμα από τη Warzone για μερικά up-tempo διασκεδαστικά κομμάτια Rumjacks, οι περισσότεροι της παρέας κινήθηκαν προς τη Valley για να δουν Villagers Of Ioannina City. Εγώ και με το σκεπτικό ότι είναι πολύ πιο εύκολο να τους ξαναπετύχω εντός Ελλάδας σε σχέση με τις άλλες μπάντες που έπαιζαν, κατέβηκα προς τη Mainstage 2 για Epica. Τώρα, στην ουσία, ό,τι γράψω για τους Epica, ισχύει παράλληλα και για τους Nightwish που έπαιζαν στην ίδια σκηνή, δύο ώρες μετά. Σε τέτοιου είδους μπάντες, η φάση είναι love / hate. Είτε σου αρέσει πολύ αυτό που ακούς («συμφωνικό μέταλ» το αποκαλούν, εμένα δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες και τις αποφεύγω), είτε δεν το αντέχεις καθόλου. Προσωπικά και με τις δύο μπάντες πέρασα ιδιαίτερα ευχάριστα. Από τη μία η πιο μαζεμένη Simone Simons, από την άλλη η πανύψηλη Floor Jansen να γεμίζει τη σκηνή με την παρουσία της, δύο υπέροχες φωνές. Από τη μία ο «τρελός» Coen Janssen να τρέχει στη σκηνή με τα κυρτά πλήκτρα στο χέρι και να σκαρφαλώνει κάγκελα, έτοιμος για crowd surfing, από την άλλη ο βράχος και βασικός συνθέτης των Nightwish, Tuomas Holopainen, επιβλητικός πίσω από τα πλήκτρα του, στο κέντρο της σκηνής. Και τα δύο show άρτια, επαγγελματικά, οργανωμένα και προγραμματισμένα με ακρίβεια χιλιοστού. Από Epica είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε “Essence Of Silence”, “Unchain Utopia”, “Sancta Terra”, “Consign To Oblivion” κ.α., από Nightwish ακούσαμε “Noise”, “Planet Hell”, “Dark Chest Of Wonders”, Nemo, “Ghost Love Score” κτλ. Άκρως απολαυστικές και οι δύο μπάντες.
 
epica2263
 
epica2264
   Στον χρόνο ανάμεσα σε Epica και Nightwish, είχαν βγει στη Mainstage 1 οι Airbourne, όμως μια και τους είχαμε δει το πρώτο τριήμερο και συνυπολογίζοντας το ότι λίγες μέρες μετά θα τους ξαναβλέπαμε στην Αθήνα ως support των Iron Maiden, προτιμήσαμε να κάτσουμε πιο πίσω.
 
nightwish2265
 
nightwish2667

   Πρόλαβα επίσης να πεταχτώ μία βόλτα από την Temple και να ακούσω λίγα κομμάτια από Myrkur:Folkesange. Όσο έμεινα, μ’ έκαναν να πιστέψω ότι βρισκόμουν στη Σκανδιναβία τον μεσαίωνα. Ονειρικές μελωδίες παιγμένες από διάφορα όργανα (βιoλί, τσέλο, ακουστική κιθάρα, synth), ταξίδι πίσω στο χρόνο και μερικές όμορφες στιγμές χαλάρωσης πριν το επόμενο live. Η ώρα είχε ήδη πάει δέκα το βράδυ και ετοιμαζόμασταν για τους Guns ‘Ν Roses. Θέλω να σταθώ λίγο εδώ, γιατί είχα ακούσει αρκετά παράπονα πριν τη συναυλία, από πάρα πολλούς φίλους που τους είχαν δει σε προηγούμενες εμφανίσεις της περιοδείας. Συμφωνούμε όλοι ότι ο Axl δεν τραγουδάει όπως παλιά; Συμφωνούμε, το εξαντλήσαμε το θέμα. Το ξαναγράφω για να γίνει σαφές. Δεν περιμένεις από τα παιδικά / εφηβικά σου μουσικά είδωλα να τραγουδάνε όπως πριν από δέκα ή είκοσι χρόνια. Παρόλα αυτά, προσπάθησε πάρα πολύ. Επίσης, Guns δεν είναι μόνο ο Axl. H απόδοση της μπάντας ήταν εκπληκτική. Συν τοις άλλοις, κατάφεραν να μας μεταδώσουν την καλώς εννοούμενη μουσική αλητεία που έβγαζαν στα 80’s και τα 90’s, κατάφεραν να μας κάνουν να σηκωθούμε όλοι και απολαύσουμε το show. Δεν είδα κανέναν γύρω μου να μην τραγουδάει το “Sweet Child O’ Mine”, το “Knockin’ On Heaven’s Door”, το “Rocket Queen” ή το “Nightrain”. Δεν είδα κανέναν γύρω μου να μη χτυπιέται με το “You Could Be Mine”, το “Paradise City”, το “It’s So Easy” ή το “Welcome To The Jungle”. Δεν είδα κανέναν γύρω μου να μη συγκινείται όταν ξεκίνησαν το “Civil War”, ενώ στη γιγαντοοθόνη εμφανίστηκε μία σημαία της Ουκρανίας (παράλληλα, άλλες δύο μικρότερες ουκρανικές σημαίες κυμάτιζαν στις δύο άκρες της σκηνής καθ’ όλη τη διάρκεια του show). Δεν είδα κανέναν γύρω μου να μη γουστάρει τρελά όταν έπαιξαν το “Back In Black” ή όταν ο Duff πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε το “I Wanna Be Your Dog”. Δεν είδα κανέναν γύρω μου να μην έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό στο solo του Slash. To μόνο που είδα ήταν κόσμο να χτυπιέται, να χορεύει, να τραγουδάει, να συγκινείται. Είδα ένα μεγάλο Rock ‘n Roll party, μία έκρηξη αδρεναλίνης. Και στο τέλος, δυόμισι ώρες μετά, έβλεπα μόνο χαρούμενες, χαμογελαστές φάτσες. Συνεπώς οι Guns έκαναν αυτό που έπρεπε και όλες οι υπόλοιπες αναλύσεις περιττεύουν.
 
myrkur2264
 
guns2264
 
guns2265
 
   H βραδιά έκλεισε με Blind Guardian στη Mainstage 2 και In Extremo στην Temple. Οι Guardian μας απογείωσαν. “Welcome To Dying”, “Nightfall”, “Time Stands Still” και καπάκι όλο το “Somewhere Far Beyond”. Σίγουρα από τις καλύτερες φορές, αν όχι η καλύτερη, που τους έχω δει. O Hansi ήταν στα κέφια του και όλη η μπάντα έδειχνε σε δαιμονισμένη φόρμα, ενώ ο κόσμος, ειδικά στις μπροστινές σειρές, ήταν σε έκσταση. Αναγκάστηκα δυστυχώς να κόψω λίγα κομμάτια στο τέλος, προκειμένου να πάω στην Temple. Τώρα θα μου πείτε, έχασες encore με “Mirror Mirror” και “Valhalla”; Ναι, δυστυχώς αυτή είναι η φάση όταν πηγαίνεις σ’ ένα φεστιβάλ με τόσες πολλές μπάντες. Αυτά τα overlap είναι το τίμημα που πληρώνεις. Όμως σκέφτηκα ότι οι Guardian λίγες μέρες μετά θα ερχόντουσαν Ελλάδα, ενώ In Extremo θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να ξαναδώ κάπου, οπότε δεν στενοχωρήθηκα και τόσο.
 
blind
 
   Οι οποίοι In Extremo, ήταν τελικά από τις πιο ξεσηκωτικές μπάντες που είδα. Είχα ήδη πάρει μία γεύση από τους Eluveitie και ήξερα πλέον πόσο όμορφα μεταφέρονται live τραγούδια που συνδυάζουν τον σκληρό ήχο με πιο παραδοσιακά όργανα, όμως και πάλι εντυπωσιάστηκα. Τα συναισθήματα που σου γεννάει ο συνδυασμός αυτός είναι εκπληκτικά. Έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν στη σκηνή, με υψηλής ποιότητας απόδοση, ίσως το καλύτερο κλείσιμο για τη μέρα.

Κείμενα-φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
Joomla Social by OrdaSoft!