= LiVE! Hellfest 2022 Day 5
Συναυλίες

loogoo

LiVE! Hellfest 2022 Day 5

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2254

Μέρα Πέμπτη – Παρασκευή 24 Ιουνίου 2022
   Η πέμπτη μέρα του φεστιβάλ ήταν για μένα, με βάση αυτά που ήθελα να δω και με το πρόγραμμα όπως το είχα στο μυαλό μου, η πιο χαλαρή από τις επτά μέρες.

   Πρώτη μπάντα που είδα, ήταν οι Blues Pills. Ξεκινάμε με την κοινή παραδοχή και μιλώντας πάντα αντικειμενικά (!), ότι η Elin Larsson είναι μια Θεά. Ντυμένη στα κατακόκκινα, μια αστείρευτη πηγή ενέργειας που ξεσήκωσε τον κόσμο. Όργωσε τη σκηνή, σκαρφάλωσε στα κάγκελα μπροστά στους θεατές. Απίστευτη φωνή και performer από τις λίγες. Κάποια από τα κομμάτια που ακούσαμε ήταν τα “Proud Woman”, “Low Road”, “Dust”, “High Class Woman”, ενώ έκλεισαν με το “Devil Man”.
 
bluepills2254

   Εκεί κάπου κι ενώ το ψιλόβροχο είχε αρχίσει, οι περισσότεροι από την παρέα επιδοθήκαμε σε άλλου είδους δραστηριότητες, άσχετες με τη μουσική. Κάποιοι άραξαν στο δασάκι, κάποιοι πήγαν για φαί, κάποιοι την καταβρήκαν με το wine bar, δοκιμάζοντας τοπικό λευκό κρασί, κάποιοι ανέβηκαν στο ferris wheel, που είναι εκεί σε κάθε φεστιβάλ και σου δίνει τη δυνατότητα να δεις μία πανέμορφη άποψη του χώρου από ψηλά. Μετά λοιπόν από λίγες στιγμές χαλάρωσης, κατέβηκα προς την Temple να ρίξω μια ματιά στους Witchery. Αν σου αρέσει το ύφος της μουσικής που παίζουν, είναι δεδομένο ότι θα περάσεις καλά. Όμορφη εμφάνιση, καλός ήχος, τεράστια ανταπόκριση του κοινού.

   Τη σκυτάλη πήραν οι Dragonforce στη Mainstage 2. Αυτό το power διαγαλαξιακών ταχυτήτων δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου, όμως δεν γίνεται να μην παραδεχτεί κάποιος ότι αυτά που κάνουν στη σκηνή είναι εντυπωσιακά. Επικό στήσιμο, με δύο γιγαντιαία ηλεκτρονικά παιχνίδια δεξιά κι αριστερά κι ένα δράκο στο background, οι δύο βιρτουόζοι κιθαρίστες να παίζουν παπάδες, μία διασκευή στο “My Heart Will Go On” σε εκατονταπλάσια ταχύτητα, όμορφες μελωδίες και highlight της βραδιάς η στιγμή που ο Herman Li έσπασε (!) κατά λάθος την κιθάρα του. Απολαυστικοί.
 
dragonforce2254

   Η βροχή άρχισε λίγο να δυναμώνει, αλλά εγώ αφού πρώτα πήρα μια γεύση από Killing Joke, έμεινα στη Mainstage 2 για Kreator. Ισοπεδωτικό ξεκίνημα με “Violent Revolution” και συνέχεια με “Hate Uber Alles” και “Phobia”. Κολασμένος ρυθμός, κοφτά riffs, θυμωμένη φωνή, οι Kreator προστατεύουν τη φήμη τους με περηφάνια. O Petrozza ζήτησε από τον κόσμο να ζωντανέψει και να μπει στο παιχνίδι, καταφέρνοντας έτσι να δημιουργήσει ένα mosh pit μπροστά στη σκηνή, που κατέληξε φυσικά σ’ ένα μεγάλο wall of death. Οι Kreator είναι μία μπάντα που δεν θα σε απογοητεύσει ποτέ. Κατάφερα να τους δω για πενήντα περίπου λεπτά, από τα εβδομήντα πέντε που θα έπαιζαν. Αφενός η βροχή είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητική, αφετέρου στη μικρή σκηνή έπαιζαν σχεδόν παράλληλα οι Moonspell και δεν ήθελα να τους χάσω.
 
kreator2254

   Έφτασα στην Temple όταν οι Πορτογάλοι έπαιζαν το τέταρτο κομμάτι τους κι αυτό δεν ήταν άλλο από το “Opium”. Από τις πιο τίμιες μπάντες εκεί έξω, θα δώσουν πάντα το 100%. Ο Ribeiro με τις θεατρικές του κινήσεις τύλιξε τον κόσμο στον ιστό του και τον ενσωμάτωσε στο show. Μια βραδιά που σίγουρα όσοι τους είδαν για πρώτη φορά, θα έχουν να τη θυμούνται. Ακούσαμε μεταξύ άλλων “Finisterra”, “Breathe”, “The Last Of Us”, “Alma Mater”, “Full Moon Madness”. Από τα πολύ όμορφα και αγνά live του επταημέρου.

   Ministry είδα από μακριά. Δεν είναι το στυλ της μουσικής που ακούω, και είμαι ο τελευταίος που μπορεί και πρέπει να γράψει, έστω και μία γραμμή. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τους Nine Inch Nails, που έπαιξαν σχεδόν δύο ώρες μετά. Και αυτούς τους είδα από μία σχετική απόσταση και για αυτούς είμαι ο τελευταίος που θα γράψει κάτι.
 
moonspell2256

   Όμως, στο διάστημα ανάμεσα στους Ministry και τους N.I.N, έπαιζε ο ένας και μοναδικός, ο βασιλιάς του shock-rock, ο Alice Cooper. Είναι αρκετά δύσκολο να προσπαθήσει κανείς να περιγράψει ένα live Alice Cooper, πρέπει να το δει με τα μάτια του κάποιος για να καταλάβει το μεγαλείο. Εν συντομία, τα είχαμε όλα. Απερίγραπτά σκηνικά, γκιλοτίνες, αποκεφαλισμούς, ζουρλομανδύες, μωρά, νύφες και μία εκπληκτικά δεμένη μπάντα να παραδίδει μαθήματα. Το άσχημο της υπόθεσης είναι ότι με την έναρξη του live άνοιξαν (κυριολεκτικά!) οι ουρανοί και όλη αυτή η κατάσταση με το στριμωξίδι, τη βροχή και τη λάσπη που άρχισε να δημιουργείται, μας δυσκόλεψε τη ζωή. Να μην ξεχάσω να δώσω την αγάπη μου σ’ αυτούς τους ευφυέστατους τύπους μπροστά, που αντί να έχουν μαζί τους και να βάλουν ένα αδιάβροχο, άνοιξαν ομπρέλα, κόβοντας το οπτικό πεδίο σε όσους ήταν πίσω τους. Μεγαλειώδης κίνηση. Το υπό βροχή show πάντως κύλησε άψογα και κανένας δεν κατάλαβε για πότε πέρασε η μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά που είχε στη διάθεσή του ο άρχοντας. Ακούσαμε “Feed My Frankenstein”, “Bed Of Nails”, “Poison”, “I’m Eighteen”, “Roses On White Lace”, “Steven”, είδαμε τη Nita Strauss να κάνει μία από τις τελευταίες εμφανίσεις της, αφού με το τέλος της Ευρωπαϊκής περιοδείας έφυγε από τη μπάντα, είδαμε τη γκιλοτίνα να «κόβει» το κεφάλι του Alice, είδαμε το εκπληκτικό κλείσιμο με το “School’s Out” και τα δεκάδες μπαλόνια και φύγαμε όλοι ικανοποιημένοι.
 
alice2254

   Η βραδιά, μετά από ένα μικρό πέρασμα που έκανα από Warzone για 3-4 κομμάτια Bad Religion και την εμφάνιση των Ν.Ι.Ν. στις μεγάλες σκηνές, σκεφτόμουνα πως είχε ουσιαστικά τελειώσει. Στη Mainstage 2 είχαν βγει οι Megadeth (αυτοί, οι Airbourne και οι Killing Joke, είχαν κλείσει να παίξουν ΚΑΙ στο πρώτο 3-ήμερο, αλλά ΚΑΙ στο 4-ήμερο) κι αφού τους είχα δει μόλις έξι μέρες πριν, σκέφτηκα να κάτσω για ένα – δύο κομμάτια και μετά να τραβηχτώ πίσω και να περιμένω τους υπόλοιπους για να φύγουμε.
 
alice2255

   Κάτι που δεν έγινε ποτέ. Κι αυτό γιατί η παρέα του Mustaine μου τίναξε για δεύτερη φορά τα μυαλά στον αέρα, με άλλη μία απίστευτη εμφάνιση και με 50% αλλαγμένο setlist. Με ύμνους όπως “In My Darkest Hour”, “She-Wolf”, “Take No Prisoners”, “Wake Up Dead”, “A Tout Le Monde”, δεν πας πουθενά. Κάθεσαι, απολαμβάνεις, και κλείνεις όμορφα τη συναυλιακή σου μέρα.
 
Κείμενα-φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
megadeth2254
 
Joomla Social by OrdaSoft!