Συναυλίες

LiVE! Hellfest 2022 Day 4

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2245

Μέρα Τέταρτη – Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022
   Μέρα τέταρτη και ξεκίνημα με Phil Campbell And The Bastard Sons στη Mainstage 1, με set list εξ ολοκλήρου βασισμένο σε κομμάτια των Motorhead. Αδύνατο να μην σου αρέσει, αδύνατο να μην περάσεις καλά. “Ace Of Spades”, “Bomber”, “Born To Raise Hell”, “Iron Fist”, κλείσιμο με “Overkill”. 40 λεπτά αγνού, δυνατού heavy rock.

   Αφού περάσαμε μια βόλτα από το merchandise, κατεβήκαμε πάλι στις κεντρικές σκηνές για Thunder. Η αλήθεια είναι ότι τους έχω δει και σε καλύτερες φάσεις. Από την άλλη, έπαιξαν μέρα μεσημέρι και ο χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους, τους αδίκησε. Έπαιξαν μόλις επτά κομμάτια, εκ των οποίων τα δύο από τις τελευταίες τους δουλειές. Δεν μπορώ να πω ότι δεν τους χάρηκα, ο Danny Bowes ήταν όπως πάντα φοβερά επικοινωνιακός, τα μεθυστικά hard rock riffs του Morley και του Matthews σπάνε κόκκαλα. Απλά θα ευχόμουν να είχαν λίγο περισσότερο χρόνο. Ένα “Love Walked In” ή ένα “River Of Pain”, μου έλειψαν, ας πούμε.
 
thunder2214

   H συνέχεια ανήκε στους τεράστιους UFO. Η μπάντα, όπως αναμενόταν, σε πολύ υψηλά standard, με Mogg και Moore να δεσπόζουν στη σκηνή. Δυστυχώς και αυτοί είχαν στη διάθεσή τους μόλις 45 λεπτά, πρόλαβαν ωστόσο να παίξουν “Mother Mary”, “Only You Can Rock Me”, “Love To Love”, “Too Hot To Handle”, “Rock Bottom”, “Lights Out” και να κλείσουν με “Doctor Doctor”, το κατάλληλο δηλαδή κομμάτι για να αποχαιρετήσουμε αυτό το θρυλικό συγκρότημα.
 
ufo2214
 
ufo2215

   Ο επόμενος που ανέβηκε στη Mainstage 2 ήταν ο Steve Vai. Δεν χρειαζόταν η εμφάνιση στο Hellfest για να καταλάβουμε ότι είναι εξωγήινος, μας το θύμισε όμως με τα απίστευτα κιθαριστικά θέματα που έπαιζε, καθ’ όλη τη διάρκεια της μίας ώρας που διήρκεσε το show. “Little Pretty”, “Tender Surrender”, “Zeus In Chains”, “For The Love Of God” και τα σαγόνια στο πάτωμα. H αλήθεια πάντως είναι πως δεν ξέρω κατά πόσο κάποιος που δεν ασχολείται με την εξάχορδη θα περάσει καλά σ’ ένα τέτοιο show κιθαριστικής μαγείας. Από την άλλη, όταν στη σκηνή υπάρχει ο Θεός της κιθάρας, όσο και να μην ασχολείσαι με το όργανο, είναι αδύνατον να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού.
 
vai2214

   Και έφτασε η ώρα των Whitesnake. Το πρώτο shock ήταν ότι εμφανίστηκαν με ένα μόνο κιθαρίστα (Joel Hoekstra), ενώ δεν είχαμε καμία ενημέρωση για το τι συνέβη με τον Reb Beach, οπότε το ράδιο-αρβύλα από κάτω έπαιξε πολύ. Άλλος έλεγε ότι πλακώθηκαν, άλλος ότι έχει covid, άλλος ότι σηκώθηκε και έφυγε στα μέσα της περιοδείας και όλοι ήταν, φυσικά, σίγουροι για αυτό που «είχαν ακούσει από κάποιον» ότι συνέβη… Όπως και να ‘χει και ανεξάρτητα του τι είχε πραγματικά συμβεί, το δεύτερο shock ήταν η απόδοση του Coverdale. Κι αυτό γιατί είχα διαβάσει τόσα πολλά αρνητικά σχόλια από όσους τους είχαν δει, που ήμουν λίγο προκατειλημμένος. Δεν βγαίνει η φωνή, έλεγαν… Όλα τα λέει ο Jelusick, έλεγαν… Ναι, θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να τραγουδάει κανείς όπως πριν μια δεκαετία.
 
snake2214
 
   Ναι, ο Jelusick δίνει πολύ και βοηθάει. Αλλά μια στιγμή, ρε μάγκες, ο Coverdale τουλάχιστον στο συγκεκριμένο live που είδα, στάθηκε στο ύψος του. Ήταν παραπάνω από συγκινητικός, ήταν μια υπέροχη, τίμια προσπάθεια, ήταν ένα live που το χάρηκαν οι πάντες. Και στην τελική και μόνο που τον βλέπεις αγέρωχο, να υψώνει το μικρόφωνο ανάμεσα στα πόδια, όπως παλιά, είναι αρκετό. Αυτή την εικόνα ήθελα, αυτή την εικόνα θα κρατήσω. Η Tania O’ Callaghan έχει δώσει άλλη πνοή στη μπάντα, ενώ δεν νομίζω πως χρειάζεται να πούμε και πολλά για τον τιτάνα Tommy Aldridge στα τύμπανα. Το solo του μας άφησε άφωνους. Κερασάκι στην τούρτα, η guest εμφάνιση του Steve Vai για κλείσιμο με το “Still Of The Night”. Once a Snake, always a Snake. To best-of setlist, αποτελούταν από τα “Bad Boys”, “Slide It In”, “Love Ain’t No Stranger”, “Slow An’ Easy”, “Fool For Your Loving”, “Crying In The Rain”, “Is This Love”, “Give Me All Your Love”, “Here I Go Again” και φυσικά το “Still Of The Night”. “Be safe, be happy, and don't let anybody make you afraid” μας είπε ο χαρισματικός frontman και με δάκρυα στα μάτια μας αποχαιρέτησε.
 
snake2215

   Kαι έφτασε η στιγμή για ένα από τα καλύτερα live ολόκληρου του επταημέρου. Helloween, pumpkins united. Ξεκίνημα με “Eagle Fly Free”, συνέχεια με “Dr. Stein” και στο καπάκι “Save Us”. Αντίο ζωή! Σκηνικό με μία τεράστια κολοκύθα, πάνω στην οποία ήταν στημένα τα drums, εικόνες να εναλλάσσονται στο video wall, ήχος πεντακάθαρος. Είδαμε έναν Kiske με απίστευτη, κρυστάλλινη φωνή, αλλά ελαφρώς πιο μαζεμένο στη σκηνή κι έναν Deris σαφώς πιο επικοινωνιακό, να παίζει με τον κόσμο. Το να βλέπεις αυτούς τους δύο να τραγουδάνε παρέα, είναι τρομερά συγκινητικό για κάθε οπαδό της μπάντας. Είδαμε την τριάδα Hansen-Weikath-Gerstner να κάνει όργια, τον Grosskopf να οργώνει τη σκηνή από άκρη σ’ άκρη, τον Loble, ένα θωρηκτό πίσω από τα τύμπανα, να κοπανάει με μανία. Μέση - πλάτη - σβέρκο, πρέπει να τα παράτησα κάπου στα χωράφια της Γαλλίας. Συνέχισαν με Kai Hansen medley, αποδίδοντας φόρο τιμής στο “Walls Of Jericho” κυρίως (“Metal Invaders” / “Victim Of Fate” / “Gorgar” / “Ride The Sky” / “Heavy Metal Is The Law”), πέρασαν σε πιο ήρεμα μουσικά μονοπάτια (“A Tale That Wasn’t Right”), για να επανέλθουν με “Best Time”, “Power”, “Future World” και τελικά να κλείσουν με το επικό “How Many Tears”. Φυσικά, έγινε κι ένα μικρό encore για το “I Want Out”. Ένας γερμανικός οδοστρωτήρας μόλις πέρασε από πάνω μας.
 
helloween2214
 
helloween2215
 
   Πέντε λεπτά μετά οι Scorpions ήταν ήδη στη σκηνή. Η φωνή του Klaus μου φάνηκε ελαφρώς σπασμένη, αλλά τα είπαμε και στην περίπτωση των Whitesnake, αν κάποιος περιμένει απ’ αυτά τα ιερά τέρατα να τραγουδάνε όπως έκαναν δέκα χρόνια πριν, μάλλον ζει σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Στήριξαν τη νέα κυκλοφορία τους παίζοντας τέσσερα κομμάτια από εκεί, όπως ήταν αναμενόμενο. Αφιέρωσαν το “Wind Of Change” στην Ουκρανία, ενώ στο τέλος έκανε την εμφάνισή του ένα τεράστιο σήμα της Ειρήνης, βαμμένο στα χρώματα της χώρας (μπλε και κίτρινο). Μία αξιοπρεπέστατη εμφάνιση σε γενικές γραμμές, μ’ έναν υπερκινητικό Rudolf Schenker να τρέχει πάνω-κάτω κι έναν Jabbs να παραδίδει μαθήματα κιθάρας, που έκλεισε με “Blackout” και “Big City Nights”. Για encore μας είχαν κρατήσει το “Still Loving You”, αλλά και το “Rock You Like A Hurricane”, το οποίο το είπαν με special guest τον Phil Campbell. Κάπου εκεί μας χαιρέτησαν, κάπου εκεί πάγωσε ο χρόνος. Ο Mikkey Dee κατέβηκε από τα τύμπανα, πήρε το μικρόφωνο και παρέα με τον Campbell μίλησαν για μερικά λεπτά για τον τεράστιο Lemmy. Ύστερα κατέβηκαν από τη σκηνή, διέσχισαν όλο τον χώρο, έφτασαν στο δασάκι και τελικά στη Warzone. Εκεί δηλαδή που έχει στηθεί το νέο γιγαντιαίο άγαλμα του Lemmy που λέγαμε στην αρχή. Κάνοντας μια πρόποση και πίνοντας δυο γουλιές μπύρα, τοποθέτησαν ένα βαζάκι με λίγες από τις στάχτες του Lemmy στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στη βάση του αγάλματος, έτσι ώστε πλέον ο Lemmy να «ζει» σε ένα από τα αγαπημένα του μέρη, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Dee. Lemmy lives at Hellfest, το είπαμε;
 
scorpions2214

   Όταν ο χρόνος ξανάρχισε να κυλάει, οι Wardruna είχαν βγει στη Mainstage 1. Είδα δυο-τρία κομμάτια, κατέβηκα στη Valley, είδα άλλα δυο-τρία κομμάτια από Jerry Cantrell και έκλεισα στην Altar, που είδα άλλα τόσα από Therion.

   Είδα πράγματι όμως; Μάλλον όχι. Και μόνο η σκέψη ότι ένα μέρος από τις στάχτες του γίγαντα, θα μείνει για πάντα στην Clisson, είναι ανατριχιαστική. Ας με συγχωρέσουν λοιπόν οι τελευταίες τρεις μπάντες, αλλά το μυαλό μου ήταν διαρκώς κολλημένο σ’ αυτό το μικρό τελετουργικό που μόλις είχε λάβει χώρα και δεν ξέφυγε από κει, παρά μόνο όταν έπιασα το τιμόνι για να οδηγήσω πίσω στο ξενοδοχείο.
 
Κείμενα - φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
Joomla Social by OrdaSoft!