Συναυλίες

LiVE! Hellfest 2022 Day 3

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

   Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2214

Μέρα Τρίτη – Κυριακή 19 Ιουνίου 2022
   Δυνατό ξεκίνημα με Lacuna Coil. Μεστή εμφάνιση, παρόλο που είχαν μόλις σαράντα λεπτά στη διάθεσή τους, αφού έπαιζαν μέρα μεσημέρι. Αποζημίωσαν τον κόσμο που είχε συσσωρευτεί στη Mainstage 1 από νωρίς, με Scabbia και Ferro να κλέβουν την παράσταση, με τα λυσσασμένα φωνητικά του δεύτερου ν’ αποτελούν το τέλειο περιτύλιγμα για τα καθαρά της πρώτης και με κομμάτια όπως το “Reckless”, το “Heaven’s A Lie” και το “Nothing Stands In Our Way”, να σε αναγκάζουν να συμμετέχεις, να χτυπηθείς, να ιδρώσεις και να τραγουδήσεις.
 
lacouna2214

   Συνέχεια στη Mainstage 2 με Battle Beast και παρόλο που οι γνώσεις μου για τη συγκεκριμένη μπάντα ήταν τελείως επιδερμικές, μου κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Η φωνή της Noora Louhimo είναι εκπληκτική και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τους ψάξω περισσότερο με την επιστροφή μου στην Ελλάδα.
 
battlebeast22

   Κάναμε μία σύντομη βόλτα στον χώρο και αράξαμε μερικά λεπτά στο σημείο με το merchandise των συγκροτημάτων, αφενός για ψώνια, αφετέρου γιατί είχαμε ένα μικρό κενό κι έπρεπε κάπως να σκοτώσουμε την ώρα κι επιστρέψαμε στις κεντρικές σκηνές για Doro. H Γερμανίδα super star ήταν μέσα στο κέφι, μ’ ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό της και μας χάρισε ένα εκπληκτικό σετ τριών τετάρτων, βασισμένο κατά κύριο λόγο στη Warlock περίοδο της καριέρας της. “I Rule The Ruins”, “Burning The Witches”, “East Meets West”, “All We Are”, “Hellbound”, ήταν όλα εκεί. Υπερκινητική και ομιλητική, η εμβληματική τραγουδίστρια μετέφερε στη σκηνή με απόλυτη τελειότητα τη σαραντάχρονη εμπειρία της. Όσοι δεν ήξεραν, κατάλαβαν γιατί όταν μιλάμε για τη Doro, την αποκαλούμε Metal Queen.
 
doro2214

   Στροφή στη Mainstage 1 για Jinjer. Ήμουν πολύ περίεργος για τη συγκεκριμένη εμφάνιση, με όλα όσα διαδραματίζονται στην πατρίδα τους, την Ουκρανία. Τελικά, από τις εμφανίσεις του πρώτου τριημέρου που είδα, αλλά και πιθανότατα ολόκληρου του επταημέρου, ήταν, θεωρώ, μέσα στις πέντε καλύτερες. Η Tatiana Shmayluk είναι ένα θηρίο. Εναλλάσσει τα καθαρά με τα brutal φωνητικά με απίστευτη ευκολία, κινείται παντού, χτυπιέται, γεμίζει τη σκηνή και τραβάει πάνω της όλα τα βλέμματα. Η μπάντα είναι ούτως ή άλλως πολύ καλή και δεμένη, με δυνατό και πεντακάθαρο ήχο, όμως με μία τέτοια performer, ανεβαίνει αυτόματα επίπεδο. Ακούσαμε “Pisces”, “Vortex”, “Disclosure”, “Call Me A Symbol”, “Colossus” και όχι μόνο και ανυπομονώ να τους ξαναδώ.
 
Jinjer

   Λίγο μετά, στη σκηνή ανέβηκε ο Michael Schenker, o οποίος συνεπικουρούμενος από τον Ronnie Romero στα φωνητικά, μας σέρβιρε ένα υπέροχο σετ που εστίασε κυρίως στην προσωπική του καριέρα. “Into The Arena”, “Looking For Love”, “Armed And Ready”, “Red Sky”, χωρίς όμως να παραλείψει να μας δώσει και μία μικρή γεύση από την UFO περίοδο με τα “Doctor Doctor”, “Lights Out” και “Rock Bottom”. Άψογος, όπως αναμενόταν, μία εμφάνιση-δώρο για όλους μας. Βαθιά υπόκλιση γι’ αυτόν τον τεράστιο καλλιτέχνη.
 
mschenker2214

   H επόμενη τριπλέτα από μπάντες ήταν Down (Mainstage 1) – Life Of Agony (Valley) – Dying Fetus (Altar). H υπόλοιπη παρέα είπε Anselmo και Down, εγώ είπα Dying Fetus και πέρασα μερικά καταιγιστικά λεπτά στη μικρή σκηνή.

   Δεν πολυψήθηκα να χωθώ στο στριμωξίδι για Korn που έβγαιναν μετά, οπότε τους «είδα» από μακριά και κυρίως μέσω της γιγαντοοθόνης, απολαμβάνοντας μπυρίτσα. Όταν όμως έφτασε η ώρα για τους Judas Priest, έσυρα το σαρκίο μου μέχρι τη Mainstage 2. Και μόνο το ότι ξεκίνησαν το set με “One Shot At Glory”, είναι αρκετός λόγος για να πεις ότι το live ήταν δέκα στα δέκα. Ο Halford ήταν συναρπαστικός! Ακόμα κι αν κάποιες στιγμές, ειδικά προς το τέλος, έδειξε λίγο κουρασμένος, δεν έχασε (σχεδόν) καθόλου σε απόδοση. Faulkner και Sneap ήταν άψογοι στα κιθαριστικά τους καθήκοντα, Hill και Travis βράχοι. Οι Judas Priest μας οδήγησαν σ’ ένα ταξίδι πενήντα ετών μέσα από μία σειρά ύμνων που κάλυπταν όλη τη δισκογραφία τους, ένα ταξίδι μαγικό και νοσταλγικό κι απέδειξαν για μία ακόμα φορά - κι ας μη το είχαν ανάγκη - γιατί είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες του παραδοσιακού Metal. Μεταξύ άλλων ακούσαμε “Hell Patrol”, “The Sentinel”, “Diamonds And Rust”, “Green Manalishi”, “Painkiller” και κλείσιμο με “Living After Midnight”. Τεράστιοι Judas Priest, δεν χωράνε λόγια. Η ιστορία του Heavy Metal ξεδιπλώθηκε μπροστά στα μάτια μας.
 
judaspriest2214

   Το πρόγραμμα στο μυαλό μου ήταν να πάω Warzone για Walls Of Jericho και Valley για Killing Joke, αφού πρώτα έβλεπα ένα-δυο κομμάτια Gojira. Τα ένα-δύο έγιναν πέντε-έξι και τελικά έκατσα να δω Gojira full set. Καθηλωτικοί. Μία πραγματική πολεμική μηχανή με στιβαρό, κρυστάλλινο ήχο και όμορφα γραφικά στις γιγαντοοθόνες από πίσω. Και ενώ είχαμε πιάσει θέση σχετικά μπροστά στη Mainstage 2 για να δούμε Running Wild, ξεκίνησε το δεκαπεντάλεπτο show με τα πυροτεχνήματα. Πολλά πυροτεχνήματα και όταν λέμε πολλά, εννοούμε ΠΟΛΛΑ, ενώ παράλληλα από τα ηχεία του φεστιβάλ έπαιζαν μουσικές από Led Zeppelin, Rage Against The Machine, Μachine Head κτλ.

   Μετά από ένα μικρό intro με το Rock ‘n Roll All Nite των Θεών να παίζει στα ηχεία, βγήκαν στη σκηνή οι πειρατές. Οι Running Wild ήταν μπάντα-απωθημένο για πολλούς από την παρέα. Δυστυχώς προέκυψε ένα θέμα με τον τεχνικό τους για τα pyro, όπως μας ενημέρωσε ο Rock ‘n Rolf, με αποτέλεσμα το show να μην είναι πλήρες οπτικά, «θα είναι ένα pure Rock ‘n Roll show», όπως μας είπε χαρακτηριστικά. Η ώρα που έπαιζαν (είχε πάει περίπου μία και τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα), αλλά και το ότι ήταν η τελευταία μπάντα όλου του τριημέρου, δεν τους βοήθησαν. Όμως προσπάθησαν να διασκεδάσουν τον κόσμο που είχε απομείνει, και ως ένα σημαντικό βαθμό, το κατάφεραν, παίζοντας κομμάτια όπως το “Purgatory”, το “Bad To The Bone”, το “Under Jolly Roger”, το “Branded And Exiled”, το “Conquistadores”, το “Raise Your Fist” και το “Riding The Storm”. Προσωπικά τους χάρηκα, αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή και σύντομα παρακαλώ τον καπετάνιο, να τους ξαναδώ μόνους, με περισσότερη ώρα στη διάθεσή τους.
 
runningwild2214

   Έτσι ξεκινήσαμε για το ξενοδοχείο, σκεπτόμενοι ότι έχουμε άλλο ένα τετραήμερο μπροστά μας και συμφωνώντας όλοι, πως αυτό που έκαναν οι διοργανωτές, να προσθέσουν δηλαδή άλλο ένα φεστιβάλ ουσιαστικά, ήταν κίνηση-ματ, αφού μετά από δύο χρόνια συναυλιακής απραξίας, ένα μόνο τριήμερο δεν θα μας ήταν αρκετό. Είχε μόλις τελειώσει, ήμαστε κομμάτια, αλλά θέλαμε ήδη κι άλλο.

   Οι τρεις ελεύθερες μέρες που είχαμε στη διάθεσή μας πέρασαν με ατελείωτες βόλτες στην πόλη της Nantes, μπύρες, sightseeing για όσους δεν είχαν ξαναδεί την πόλη, fete de la musique (21/6), όπου η πόλη ζει στον ρυθμό της μουσικής και όλος (κυριολεκτικά, ΟΛΟΣ) ο κόσμος από το απόγευμα μέχρι τις δύο το πρωί, είναι έξω πίνοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας. Ατελείωτο γέλιο, άπειρες φωτογραφίες και περισσότερες μπύρες. Α… και καταιγίδες. Το πώς φτάσαμε από τον καύσωνα των 40++ βαθμών στις καταιγίδες βέβαια, είναι άλλη ιστορία, αλλά ο καιρός στη βορειοδυτική Γαλλία είναι παρανοϊκός. Και χωρίς ουσιαστικά να το καταλάβουμε, έφτασε η Πέμπτη 23 Ιουνίου, δηλαδή η τέταρτη μέρα του φεστιβάλ.

Κείμενα-φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
Joomla Social by OrdaSoft!