= LiVE! Hellfest 2022 Day 2
Συναυλίες

loogoo

LiVE! Hellfest 2022 Day 2

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

   Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2224

Μέρα Δεύτερη – Σάββατο 18 Ιουνίου 2022
   Κάναμε μία τίμια προσπάθεια να προλάβουμε Dead Daisies, όμως όταν γυρνάς στο ξενοδοχείο στις τέσσερις και μισή το πρωί, είναι από εξαιρετικά δύσκολο έως απίθανο να είσαι πίσω στον χώρο πριν τη μία με μιάμιση το μεσημέρι. Έτσι η πρώτη μπάντα που πήγα να δω ήταν οι Me And That Man στη Valley. Ήθελα πολύ να τσεκάρω αυτό το σκοτεινό μείγμα, με country & blues στοιχεία και δεν απογοητεύτηκα. Ακούσαμε μερικά κομμάτια που ανέδειξαν έξοχα την ικανότητα του Nergal να τραγουδάει καθαρά, όπως το “Burning Churches’, το “Love & Death”, το “Losing My Blues” και το “Blues & Cocaine”. Ιδανικό ξεκίνημα για τη μέρα. Κατηφορίζοντας αργά προς τη Mainstage 1, κάτσαμε να δούμε Skillet. Χωρίς να με τρελαίνουν, είναι αρκετά κινητικοί και δυνατοί στη σκηνή, ένα σχήμα που προθέρμανε τον κόσμο γι’ αυτά που θα επακολουθούσαν.
 
skillet2214

   Αμέσως μετά βγήκαν στην Mainstage 2 οι The Darkness, μια μπάντα που περίμενα με αρκετά μεγάλη ανυπομονησία. Έσπειραν. Ο υπερκινητικός Justin Hawkins και η παρέα του, με το βρετανικό τους hard rock, ταρακούνησαν και ξεσήκωσαν τον κόσμο, που δεν σταμάτησε στιγμή να τραγουδάει. Ορισμένες νέες μπάντες θα μπορούσαν να πάρουν μαθήματα από αυτή την εμφάνιση και να καταλάβουν τι ακριβώς σημαίνει να γεμίζεις τη σκηνή με την παρουσία σου και τις κινήσεις σου. Ακούσαμε μεταξύ άλλων “Growing On Me”, “One Way Ticket”, “Love Is Only A Feeling”, ενώ στα τελειώματα ανέβασαν στη σκηνή τον Michael Starr (Steel Panther) για το “I Believe In A Thing Called Love”.
 
darkness2214

   Αφού περάσαμε μερικά λεπτά παρακολουθώντας έναν αυτοσχέδιο «wrestling στις λάσπες» αγώνα που είχαν στήσει τρεις-τέσσερις τύποι, ήρθε η ώρα για το πρώτο δίλημμα της ημέρας. Alestorm ή Exciter; Όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις ξεκάθαρα, η απάντηση είναι πάντα «και στα δύο». Ξεκίνησα με Exciter στην Altar, αφού ήξερα ότι παίζουν τρία από τα αγαπημένα μου κομμάτια στις αρχές (“Violence & Force”, “Stand Up And Fight”, “Victims Of Sacrifice”) και ευτυχώς δε με απογοήτευσαν. Συμπαγής, καθαρός ήχος, Dan Beehler κέρβερος σε τύμπανα και φωνή, δωρεάν σεμινάρια παραδοσιακού heavy / thrash, δωρεάν εκγύμναση και μυϊκή ενδυνάμωση του αυχένα.
 
exciter2214

   Κάπου στη μέση του σετ, κατέβηκα προς τη Mainstage 2 για να δω το δεύτερο μισό των Alestorm, γνωρίζοντας ότι θα έχω ήδη χάσει κάποια κομμάτια που ήθελα (π.χ. “Keelhauled”), όμως ας μην είμαστε πλεονέκτες. Από την άλλη, πρόλαβα εξίσου διασκεδαστικές up-tempo κομματάρες. “P.A.R.T.Y”, “Drink”, “Pirate Metal Drinking Crew”. Κομματάρες φτιαγμένες ξεκάθαρα για χορό και αλκοόλ. Γέλασα με το τεράστιο κίτρινο παπί στη σκηνή και με τις ατάκες που πέταγε στο κοινό ο Christopher Bowes και πέρασα ένα εξαιρετικά ευχάριστο ημίωρο. Τα επίπεδα ενέργειας στο κόκκινο, τα crowd surfing άπειρα. Μετά τη συναυλιακή χειμερία νάρκη που είχαμε πέσει όλοι εδώ και δύο χρόνια, χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερα τέτοια show να μας ταρακουνάνε συθέμελα.
 
alestorm2214

   To αμέσως επόμενο δίλημμα ήταν Steel Panther ή Flotsam & Jetsam, η απάντηση ήταν και πάλι η γνωστή. Εγώ ξεκίνησα με Flotsam & Jetsam, αυτοί ξεκίνησαν με “Dreams Of Death”, “Hammerhead”, “Iron Maiden”, She Took An Axe” και το κεφάλι μου έγινε πουρές. Εκεί κάπου σκέφτηκα πόσο πολύ θα ήθελα να τους έχω δει, με κάποιο μαγικό τρόπο, στα τέλη των 80’s – αρχές 90’s, με κιθαριστικό δίδυμο Gilbert/Carlson να σπέρνει… Όχι πως τώρα δεν είναι καλοί, ίσα-ίσα που μας ανατίναξαν τα μυαλά, η μπάντα είναι σε μεγάλη φόρμα και η φωνή του Eric A.K., τουλάχιστον στο διάστημα που ήμουν εκεί, έδειξε σχεδόν αναλλοίωτη παρά το πέρασμα των χρόνων. Είναι μία από τις μπάντες που με μεγάλωσαν και είναι κρίμα που έπρεπε να φτάσει το 2022 για να καταφέρω να τους δω.
 
flotsam2214

   Κάπως έτσι και ψιλο(χοντρο)βρίζοντας για το συγκεκριμένο overlap, κατέβηκα Mainstage 2 για Steel Panther. Αυτούς τους πρόλαβα από τη διασκευή του “Crazy Train”, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Michael Starr άρχισε να μιμείται τέλεια τις κινήσεις του Ozzy, προσφέροντας άφθονο γέλιο. Ανέβασαν μία κοπέλα στη σκηνή για να κάνουν ένα τύπου stand-up comedy σκετσάκι με τα λογύδρια του Starr, του Satchel και του Zadinia να εναλλάσσονται και εν συνεχεία ανέβασαν άλλες πενήντα περίπου κοπέλες, κάποιες περισσότερο αποκαλυπτικές, κάποιες όχι, παίζοντας παράλληλα το “17 Girls In A Row”. Κλείσιμο με “Community Property”, “Death To All But Metal”, “Gloryhole” και η ζωή είναι ωραία. Οι Steel Panther είναι από τα καλύτερα συγκροτήματα που μπορεί κάποιος να δει σήμερα και είναι λυπηρό που κάποιοι αρνούνται ακόμα και τώρα να καταλάβουν το απίστευτο επίπεδο ταλέντου που έχουν και τους θεωρούν απλά μια μπάντα-παρωδία. Ενσαρκώνουν όλα τα όμορφα πράγματα της hair metal era, με πιασάρικα κομμάτια που σου καρφώνονται μονομιάς στον εγκέφαλο και με μεγάλες δόσεις χιούμορ. Τόσο απλά.
 
steel2214

   Και έφτασε η ώρα των Megadeth. Έχοντας δει τη συγκεκριμένη μπάντα πάνω από δέκα φορές και στα καλά της και στα όχι και τόσο καλά της, ειλικρινά δεν ήξερα τi να περιμένω. Κι αυτό που τελικά πήρα, ήταν μία από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχω δει. Ήταν άψογοι σχεδόν στα πάντα, είχαν ήχο που σπέρνει, η φωνή του Mustaine ήταν αξιοπρεπέστατη, έπαιξαν κομματάρες (“Hangar 18”, “Angry Again”, “Holy Wars”, “Dystopia”, “Conjuring”, “Peace Sells”) και μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Επίσης να σημειώσω ότι ο Kiko Loureiro είναι ίσως ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στη μπάντα τα τελευταία χρόνια. Διαστημικό παίξιμο, από τους καλύτερους σύγχρονους κιθαρίστες που έχω δει, ενώ παράλληλα κι ο LoMenzo έχει αναπληρώσει με άριστο τρόπο το κενό που άφησε ο Ellefson στο μπάσο.
 
megadeth2214

   Επιχειρήσαμε μετά να κινηθούμε προς τις μικρότερες σκηνές, όπου έπαιζαν οι Sepultura, όμως επικρατούσε το αδιαχώρητο. Η σκηνή τους ήταν γεμάτη, ο κόσμος είχε γεμίσει και τη διπλανή σκηνή, ώστε να τους βλέπει έστω από το πλάι και από κάπως μακριά, ενώ μία πάρα πολύ μεγάλη μερίδα του κόσμου είχε στριμωχτεί έξω από τη σκηνή που έπαιζαν, με αποτέλεσμα να μην μπορείς ούτε καν να περάσεις από εκεί μπροστά. Αφού άκουσα μερικά κομμάτια, γιατί προφανώς, ήταν αδύνατον να δω, επέστρεψα στη Μainstage 2 για Deep Purple. Μια μπάντα τεράστια, απίστευτα επιδραστική, μια μπάντα που έχει καταφέρει στην καριέρα της σχεδόν όσα όλες οι άλλες μαζί. Όμως ο χρόνος είναι αμείλικτος και δεν θα ήθελα να γράψω κάτι άλλο.
 
   Όπως την πάτησα με τους Sepultura, την πάτησα και με τους Social Distortion, αφού έπαιζαν στη Warzone και για να καταφέρεις να δεις μια από τις πολύ μεγάλες μπάντες εκεί, θα πρέπει να πιάσεις θέση από νωρίς, πράγμα μη εφικτό με το πρόγραμμα που ακολούθησα. Ούτως ή άλλως, σε λίγη ώρα θα έβγαιναν οι προσωπικοί αγαπημένοι μου, οι Ghost, οπότε επέστρεψα γρήγορα-γρήγορα στην ασφάλεια της Mainstage 1 και περίμενα την έναρξη.
 
ghost2214

   Έναρξη που έγινε με το “Kaisarion”, για ν’ ακολουθήσει αμέσως μετά το “Rats”. Μιλάμε για ένα τρομερά μελετημένο και καλοστημένο show που είχε τα πάντα. Τον Tobias ν’ αλλάζει εμφανίσεις, τα Nameless Ghouls να μονομαχούν στις κιθάρες, τον Πάπα να παίζει σαξόφωνο στο “Miasma”, τις Sisters Of Sin να κάνουν την εμφάνισή τους στη live πρεμιέρα του “Griftwood”, ενώ το “Year Zero” και το “Call Me Little Sunshine” ήταν αυτά που ξεσήκωσαν περισσότερο τον κόσμο. Μοναδικό μελανό σημείο το ότι στο “Dance Macabre” ο Tobias μας ανακοίνωσε πως η φωνή του έχει σπάσει (κάποιες μικρές ρωγμές είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται από το “Mummy Dust”), με αποτέλεσμα να μην παίξουν στο τέλος το “Square Hammer”, αλλά, πιστέψτε με, κανέναν δεν πείραξε. Haters gonna hate, αλλά αρέσει-δεν αρέσει, τους αγαπάτε ή τους μισείτε, οι Ghost είναι από τα πιο καυτά ονόματα των ημερών μας, είναι μία καλά λαδωμένη μηχανή, που θα συνεχίσει να δουλεύει για πολλά χρόνια ακόμα.
 
airbourne2214

   Εδώ και μετά το τέλος των Ghost, θα έπρεπε κανονικά να γίνει ένα show με πυροτεχνήματα, προκειμένου να γιορτάσουν τα δεκαπέντε χρόνια φεστιβάλ, όμως ο διήμερος καύσωνας και η ξηρασία ήταν αποτρεπτικοί παράγοντες, αφού δίπλα υπάρχει δασάκι και φυσικά κίνδυνος πυρκαγιάς. Έτσι μας ήρθε ειδοποίηση μέσω της εφαρμογής του Hellfest ότι τα πυροτεχνήματα θα έπαιρναν αναβολή για την επόμενη. Τελευταία μπάντα της μέρας οι Airbourne. Όσοι τους είδατε πριν λίγες μέρες στην Αθήνα ή τους έχετε δει αλλού, ξέρετε. Όσοι δεν τους έχετε δει, αν σας δοθεί η ευκαιρία, να πάτε να τους δείτε. Από τις πιο δυνατές μπάντες στο είδος τους, ένα τέλειο κλείσιμο για την ημέρα. Αγνό Rock ‘n Roll.
 
Κείμενα-φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
Joomla Social by OrdaSoft!