= LiVE! Hellfest 2022 Day 1
Συναυλίες

loogoo

LiVE! Hellfest 2022 Day 1

 
Hellfest 2022, λίγο έξω από την πόλη της Clisson, Βόρειο-δυτική Γαλλία.

   Μετά από δύο στείρα, λόγω covid, χρόνια, το φετινό επετειακό, αφού έκλεισε δεκαπέντε χρόνια ζωής, φεστιβάλ, αποφασίστηκε από το κλασικό τριήμερο να μεταμορφωθεί σε… επταήμερο! Σοκ και δέος και μόνο που βλέπει κανείς το line up. Τριακόσιες πενήντα μπάντες σε έξι σκηνές, που βαράνε από τις δέκα το πρωί μέχρι τις δύο τη νύχτα. Οι δύο μεγάλες (Mainstage 1 και Mainstage 2), βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη και παίζουν με διαφορά πενταλέπτου, δηλαδή τελειώνει η μία και ακριβώς πέντε λεπτά μετά ξεκινάει η άλλη. Στην απέναντι άκρη του χώρου, βρίσκονται επίσης δίπλα-δίπλα δύο μικρότερες σκηνές, η Altar και η Temple, που κι αυτές παίζουν με διαφορά πενταλέπτου. Λίγο μακρύτερα είναι η πέμπτη σκηνή (Valley), ενώ αμέσως μετά τα stand με το φαγητό και το δασάκι που υπάρχει εκεί κοντά, βρίσκεται η έκτη (Warzone) που είναι για πιο hardcore καταστάσεις. Σε πολύ-πολύ γενικές γραμμές, η Mainstage 1 παίζει συνήθως παράλληλα με την Temple και τη Warzone, ενώ η Mainstage 2, παίζει συνήθως παράλληλα με την Altar και την Valley. Hell ain’t a bad place to be.
 
hellfest2215
 
Μέρα Πρώτη – Παρασκευή 17 Ιουνίου 2022
   Η Nantes, η πόλη που διανυκτερεύουμε, είναι σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από τον χώρο του φεστιβάλ, οπότε εκ των πραγμάτων νοικιάζουμε αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις. Ωστόσο την πρώτη μέρα η κίνηση ήταν ασύλληπτη και χάσαμε τουλάχιστον ένα δίωρο μέχρι να μπούμε στον χώρο. Άλλο τόσο χάσαμε και μόλις μπήκαμε, αφού η ουρά για το merchandise του φεστιβάλ ήταν τεράστια και δεν προχώραγε ιδιαίτερα γρήγορα. Συν τοις άλλοις, τις πρώτες μέρες πέσαμε σε καύσωνα, με θερμοκρασίες μεγαλύτερες των σαράντα βαθμών, που σε συνδυασμό με την υγρασία, έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική.
 
offspring2214

   Έτσι, η πρώτη μπάντα που κατάφερα να δω, ήταν οι Opeth (Mainstage 2) στις έξι το απόγευμα. Δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω γι αυτούς, αφού ο μουσικός τους προσανατολισμός είναι πολύ μακριά από τα γούστα μου, όμως ο κόσμος που ήταν εκεί έδειξε να τους απολαμβάνει. Συνέχεια με τους Offspring (Mainstage 1), μια μπάντα που μας δημιούργησε ευχάριστες εφηβικές αναμνήσεις κι έκανε τον κόσμο να χορεύει, να τραγουδάει και να ιδρώνει με κάθε τραγούδι, ενώ ο κιθαρίστας (Noodles), τη στιγμή που είχε λιώσει μέχρι και το μεδούλι από τα κόκκαλα μας από τη ζέστη, δεν παρέλειψε να κάνει «πλάκα», λέγοντας ότι «πρέπει να έχει περίπου ένα εκατομμύριο βαθμούς εκεί έξω». Thanks, captain obvious! Ακούσαμε μεταξύ άλλων “Come Out And Play”, “Staring At The Sun”, “Want You Bad” κ.α., όμως δυστυχώς έπαιζαν παράλληλα με τους Rotting Christ (Temple), οπότε αναγκαστήκαμε να μοιράσουμε τον χρόνο. Υπέροχοι Rotting Christ, το σκοτεινό ηχητικό τους μωσαϊκό με ζωντανεύει. Προλάβαμε το δεύτερο μισό του set τους, με κομματάρες όπως “In Yumen/Xibalba”, “King Of A Stellar War”, “Societas Satanas”. Σταθερή αξία και με πάρα πολύ κόσμο να τα δίνει όλα μπροστά στη σκηνή. Μετά τον απαραίτητο ανεφοδιασμό με φαί – νερό και μπύρες, περάσαμε μια βόλτα από τη Warzone, εκεί όπου δεσπόζει το νέο γιγαντιαίο μεταλλικό άγαλμα του Lemmy, φτιαγμένο από τη γαλλίδα καλλιτέχνη Caroline Brisset. Lemmy lives at Hellfest, αλλά θα πούμε περισσότερα γι’ αυτό παρακάτω.
 
dropkick2214

   Αφού χωθήκαμε κάτω από τους τεράστιους πίνακες που έριχναν νερό από ύψος επτά-οκτώ μέτρων, προκειμένου να γίνουμε μούσκεμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια (Θείο Δώρο ήταν αυτό) και να δροσιστούμε, κατεβήκαμε στη Mainstage 2 να δούμε λίγο Mastodon, ενώ πολύ σύντομα ήταν προγραμματισμένη η έναρξη των Dropkick Murphys.

   Είναι αδύνατον να μην περάσει κάποιος καλά σε live Dropkick. Ίσως να τους προτιμούσα λίγο αργότερα κι όχι με ήλιο, αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Η μπάντα στα καλύτερά της, με ενέργεια που τσακίζει κόκκαλα. “Rose Tattoo”, “Johnny I Hardly Knew Ya”, “The State of Massachusetts”, “The Boys Are Back”, η διασκευάρα στο “T.N.T.”, κλείσιμο με “I’m Shipping Up To Boston”. Ατελείωτο κοπάνημα, μπόλικα crowd surfing και οι πάντες έμειναν ικανοποιημένοι.
 
rotting2214

   Μείναμε στις μεγάλες σκηνές για να δούμε Five Finger Death Punch (Mainstage 2). Ωραίο set με κομματάρες έπαιξαν, καλό ήχο είχαν, αλλά και πάλι… δεν ήταν αυτό θα σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό, ας πούμε. Ίσως να είμαι εγώ ο περίεργος. Ίσως και όχι. Προχωράμε.

   Και προχωράμε προς την Temple για να δούμε Abbath. Κολασμένος Abbath, βγάζει απίστευτη δύναμη, κάνει τη σκηνή κτήμα του και δε σε αφήνει να φύγεις ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Με τον ήχο να ξύνει και την ένταση να σου τρυπάει τα τύμπανα των αυτιών, ακούσαμε “Acid Haze”, “Ashes Of The Damned”, “To War” κ.α., αλλά δεν παρέλειψε να μας τραβήξει και στα μουσικά μονοπάτια των Immortal, παίζοντας “One By One”, “In My Kingdom Cold” και “Withstand The Fall Of Time”.
 
abbath2214

   Κάπου εκεί βγήκε όλη η κούραση από την ταλαιπωρία της ημέρας, οπότε η επόμενη τριάδα από μπάντες που έπαιζαν παράλληλα (Deftones – Electric Wizard – Death to All) και με δεδομένο ότι και τις τρεις τις είχαμε ξαναδεί σε παλαιότερα Hellfest, κάηκε στον βωμό της ξεκούρασης. Κάτσαμε πίσω, κοντά στο δασάκι και τα stands με τα φαγητά, εκεί όπου υπάρχει ένας αρκετά μεγάλος ελεύθερος χώρος, τον οποίο έχουν διαμορφώσει με τέτοιο τρόπο, ώστε κάθε βράδυ να γίνεται ένα μεγάλο show με φωτιές (στην Κόλαση είμαστε, φωτιές θα υπάρχουν) και να διασκεδάζει ο κόσμος που έχει αράξει.
 
mastodon2214

   Τελευταία μπάντα που είδα ήταν οι Volbeat στη Mainstage 2. Αυτό το κράμα “Johnny Cash meets Metallica” προσωπικά με φτιάχνει. Υποθέτω ότι αυτός είναι και ο σκοπός τους, με τα περισσότερα up-tempo κομμάτια να εναλλάσσονται και τον Poulsen, ως συνήθως, με τρελά κέφια. Είχαν στη διάθεσή τους μία ώρα και δέκα λεπτά, πρόλαβαν μέσα εκεί να χωρέσουν τα “Devil’s Bleeding Crown”, “Lola Montez”, “Shotgun Blues”, “Seal The Deal” και έκλεισαν με, τι άλλο, “Still Counting”, μας χαιρέτησαν, τους χαιρετήσαμε κι εμείς και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.
 
Κείμενα-φωτογραφίες: Πάνος Κορδάτος
 
volbeat2214
 
Joomla Social by OrdaSoft!