Συναυλίες

loogoo

Ηλίας Ανδριόπουλος σε ήχο Ελληνικό @ Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

 
Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει
εμείς που ζούμε μοναχοί
 
andriopoulos2093

   Πόσοι και πόσες δεν έχετε σιγοτραγουδήσει αυτούς τους στίχους; Δεν έχετε ταξιδέψει σε μια παλιότερη εποχή, τότε που τα πράγματα ήταν πιο αγνά, πιο αθώα, πιο δύσκολα. Τότε που βγαίνοντας απ’ το σπίτι σε έπαιρναν αμπάριζα οι μυρωδιές των λουλουδιών που ξεχύνονταν από τις μικρές φτωχικές αυλές. Που ο κόσμος έλεγε καλημέρα. Κι ας μην είχατε γεννηθεί τότε κι ας μην τα είχατε ζήσει ποτέ. Η δύναμη των στίχων αλλά και της μελωδίας ήταν τέτοια που μπορούσε να πραγματοποιήσει τέτοια ταξίδια στο χρόνο.
 
andriopoulos2094
Ένα τέτοιο ταξίδι βίωσα κι εγώ πριν λίγες μέρες στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Οδηγοί μου οι Μανώλης Μητσιάς και Θεοδώρα Μπάκα, οι οποίοι συνοδευόμενοι από τους Αχιλλέα Γουάστωρ (πιάνο, καλλιτεχνική επιμέλεια), Αλέξανδρο Μποτίνη (τσέλο) και Ηρακλή Ζάκκα (μαντολίνο, μπουζούκι) φρόντισαν να μας βάλουν στον υπέροχο κόσμο του συνθέτη Ηλία Ανδριόπολου. Δυο και πλέον ώρες μαγείας, με γνώριμες μουσικές και στίχους μεγάλων ποιητών και στιχουργών όπως οι Ο. Ελύτης, Ν. Γκάτσος, Γ. Σεφέρης, Α. Κάλβος, Μ. Ελευθερίου, Μ. Μπουρμπούλης, αλλά και του συνθέτη του ιδίου, να γεμίζουν τον όμορφο χώρο του Μεγάρου, ξυπνώντας όμορφα συναισθήματα στο κοινό που φρόντισε να γεμίσει από νωρίς την αίθουσα. Έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στη φωνή του Μ. Μητσιά, ομολογώ ότι αδημονούσα για αυτή τη στιγμή. Και ο ίδιος φρόντισε να με αποζημιώσει με αρκετές μαγικές στιγμές. Όχι ότι η συνάδουσά του πήγε πίσω. Μελωδικότατη φωνή, που κατόρθωσε (ζητώ συγνώμη για την έκφραση, αλλά θεωρώ το Μητσιά ιερό τέρας) να σταθεί δίπλα του επάξια, αλλά και να μας χαρίσει και μόνη της παρόμοιες στιγμές. Αδυναμίες είναι αυτές, φαντάζομαι πάντως ότι δεν είμαι ο μόνος που τον επηρεάζουν. Τουλάχιστον είμαι ειλικρινής. Η ορχήστρα, αν και «αφαιρετική», απέδωσε τα μέγιστα και έβαλε κι αυτή ένα λιθαράκι στο χτίσιμο μιας όμορφης βραδιάς. Ο ήχος του μαντολίνου δε, σε ταξίδευε από μόνος του στα νησιά που ανέφεραν τα τραγούδια. Και να ήθελες, δεν μπορούσες να μην ακολουθήσεις.
 
andriopoulos2095
   Ακούστηκαν τραγούδια απ’ όλη την καριέρα του συνθέτη, μεταξύ άλλων τα «Χτυπώ την πόρτα του Θεού», «Πλατεία Βάθης», «Μην κλαις». Παρενέβη μάλιστα σε δύο από αυτά και ο ίδιος ο συνθέτης, ως αφηγητής, ομορφαίνοντας ακόμα περισσότερο το ήδη μυσταγωγικό, θα τολμούσα να πω, κλίμα. Γιατί εκείνη τη βραδιά βιώσαμε μια μυσταγωγία στο καλό ελληνικό τραγούδι, στην ίδια την ελληνική γλώσσα. Τέτοιες νύχτες αξίζουν πολλά.

Νάσος Κονίτσας
 
andriopoulos2096

Συναυλίες

Facebook Comments