Συναυλίες

Gimme Shelter Film Festival - Dreamers Never Die

 
   To Gimme Shelter Film Festival ξεκινάει με το δέκα το καλό. Προβολή της ταινίας “Dio: Dreamers never die” και LiVE με τους Rock ‘N’ Roll Children. Μπόλικος κόσμος στο Gagarin, χαμόγελα ένθεν κακείθεν και προσμονή. Κάποιοι έχουν δει την ταινία και ξέρουν. Κάποιοι άλλοι όχι ακόμα και αδημονούν. Όπως και να ‘χει, έχουμε μαζευτεί απόψε να τιμήσουμε τον μεγαλύτερο Μέταλ τραγουδιστή όλων των εποχών. Δεν έχει σημασία τι είδος σας αρέσει περισσότερο, δεν παίζουν ρόλο τα προσωπικά γούστα. Ο Ronnie James Dio θα είναι πάντα η σπουδαιότερη φωνή στον ήχο που επιμένουμε να προτιμάμε και να αγαπάμε. Και αν μπορούσατε να ρωτήσετε τους τραγουδιστές που έχετε πολύ ψηλά στην εκτίμησή σας, το ίδιο θα απαντούσαν. Ότι οι χρυσές φωνητικές χορδές του RJD είναι το ταβάνι της δύναμης, της τεχνικής, της έκφρασης.
 
dreamers2214

   Γύρω στις εννιά εφορμούν οι RNRC. Μαθημένοι σε τετράωρα και πεντάωρα show, φαίνεται σε όλους μας κάπως που θα παίξουν «μόνο» μία ώρα. Ηχάρα πάνω στη σκηνή – ιδίως τα τύμπανα αναπνέουν – και κέφι, πάθος, δίψα, ξύλο! Ο Γιάννης Παπανικολάου μας ευχαριστεί όλους, αναφέρεται στα της βραδιάς και άνετα μπορείς να καταλάβεις ότι η συγκίνηση που πλανιέται στον χώρο θα μας καταλάβει όλους, έναν-έναν. Αυτό το βράδυ έχουμε έλθει για τον Ronnie. Όλοι μας. Κεφάτη η μπάντα, έπαιξε ένα εξαιρετικό set και ανανέωσε το ραντεβού για τις 17 Δεκεμβρίου, εκεί που ο αριθμός σαράντα – και παραπάνω μην σας πω – θα συνοδεύεται από ίσο πλήθος τραγουδιών. Και παραπάνω, μην σας πω. 
 
Gates Of Babylon (intro), Stargazer, Man On The Silver Mountain, I Could Have Been A Dreamer, Shadow Of The Wind, Last In Line, Nevermore, Falling Off The Edge Of The World, Die Young, Medley/Heaven And Hell, Holy Diver, Children Of The Sea, Egypt, Stars (acoustic intro), Don't Talk To Strangers, Heaven And Hell (finale)
 
rnrc2214

   Η καληνύχτα των παιδιών μας βρίσκει μάρτυρες μιας γλυκιάς μυσταγωγίας. Η σκηνή αδειάζει, επιστρατεύονται σκαμπό και ο Δημήτρης Παπανδρέου, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, καλεί κοντά του τον Χάκο Περβανίδη, αρχισυντάκτη του Metal Hammer και δημοσιογράφο που έχει πραγματοποιήσει τρεις συνεντεύξεις με τον Αθάνατο, καθώς και τον Γιώργο Γαλάνη, ένας από τους πιο πιστούς οπαδούς και πρακτικά φίλο του Αθανάτου. Ιστορίες, περισσότερη συγκίνηση και η διαλογική αφήγηση μας αφήνει με μία γεύση περίεργη. Τι να περιμένουμε από την ταινία; Τι πρόκειται να δούμε;

   Ακολουθούν μηνύματα, σχετικά πάντα με τον Dio, από τον Jeff Scott Soto, τον Geoff Tate και τη Wendy Dio, καθώς και από τους Don Argott και Demian Fenton – τους δύο σκηνοθέτες της ταινίας – και σιγά-σιγά ετοιμαζόμαστε για το «ενκάουντερ». Το σελιλόιντ προστάζει και ρολάρει. Το αρχίνημα, οι πρώτες δονήσεις και κινήσεις, η διαδρομή από το ένα άλμπουμ στο άλλο, από τη μία σκηνή στην άλλη. Κάπου παρακολουθώ τον Vinny Appice να μιλά για τα χρόνια τους στους Sabbath. Δεν καταλάβαινε τίποτα απ’ αυτά που έλεγαν οι δύο Άγγλοι και συνέχεια ρωτούσε τον Ronnie. «Τι είπαν τώρα»; Ήταν ο άνθρωπός του τότε, σε εκείνα τα χωράφια.
 
rnrc2215

   Το ντοκιμαντέρ φιλοξενεί πολύ κόσμο που μοιράζεται μαζί μας εικόνες και λέξεις, εμείς όμως εστιάζουμε σε ένα σημείο. Στο πώς γίνεται κάποιος τόσο μεγάλος να είναι ταυτόχρονα τόσο ταπεινός. Ο Ronnie είναι – πάντα ενεστώτας για τον Dio – ένας άνθρωπος που, πολύ απλά, πιστεύει στον άνθρωπο. Θέλει πάντα να περνάνε καλά οι θαυμαστές του. Αφιερώνει πολύ χρόνο στα meet&greet, θυμάται ονόματα και καταστάσεις και τους κάνει να αισθάνονται Τιτάνες. Όλους τους! Έχω προσωπικό παράδειγμα, το έχω μοιραστεί, έχω γράψει γι’ αυτό, απόψε όμως δεν έχει σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι η αγάπη. Γιατί αυτό πρεσβεύει ο Dio. Η αγάπη είναι τα πάντα. Η αρχή και το τέλος, το ύψος και το βάθος. Love is all και από τραγούδι όλο τούτο έγινε σκοπός ζωής.

   Όσοι συγκινηθήκατε ή/και κλάψατε κατά τη διάρκεια της ταινίας ή με το πέρας αυτής, έχετε όλη τη συμπάθεια και τον θαυμασμό μου. Είναι δύσκολο να αποδεχθείς ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πια ανάμεσά μας. ΑΝ θέλεις το αποδέχεσαι. Γιατί η μουσική τον κρατά πάντα ζωντανό, πάντα κοντά μας. Τον Μάιο του 2010, από κείνη τη μέρα και σχεδόν για έξι εβδομάδες, δεν άκουγα τίποτα άλλο πέρα από Dio. Καμία άλλη μπάντα, κανένα άλλο «είδος». Ήταν ο τρόπος μου να πω ευχαριστώ. Και ο δικός σας; Χαίρομαι που συμφωνούμε.
 

   Αξίζουν πολλά μπράβο στον Αλέξη και τον Δημήτρη, στον Νίκο και τα άλλα παιδιά, που οργάνωσαν αυτή τη γιορτή. Γιατί για γιορτή πρόκειται. Δεν έχει χώρο η θλίψη εδώ. Την έστειλε στο σπίτι της ένας Αμερικανός μετρίου αναστήματος, που όλοι μας θα έχουμε να θυμόμαστε ότι δεν τον έχουμε για κάτω από δύο μέτρα. Αξίζουν πολλά μπράβο σε όσους βοήθησαν και στήριξαν. Παιδιά μου, να είστε όλα καλά! Καλή δύναμη και τα λέμε ξανά την τελευταία μέρα του Οκτώβρη – για τον Zappa – και μετά πάλι στις 7 Νοεμβρίου. Gimme more Shelter or bust!

Κώστας Κούλης
 
Joomla Social by OrdaSoft!