Συναυλίες

loogoo

Φωτεινή Βελεσιώτου – Παντελής Θαλασσινός @ Θέατρο Βράχων

 
   Λίγο πριν πέσει η αυλαία, για ακόμα μια φορά, είχαμε την τύχη και την τιμή να παραβρεθούμε σε μια από τις τελευταίες συναυλίες αυτού του παράξενου καλοκαιριού. Στον ατμοσφαιρικό χώρο του θεάτρου βράχων, που πολλές φορές κατά το παρελθόν ζήσαμε υπέροχες στιγμές και μεγάλες συγκινήσεις, ανταμώσαμε και πάλι με το μαγικό κόσμο της μουσικής.

   Μια συναυλία – ένωση δύο μεγάλων καλλιτεχνών, της Φωτεινής Βελεσιώτου και του Παντελή Θαλασσινού. Τι κι αν το πρόγραμμα ήταν αλλιώς στημένο αρχικά; Η μουσική ενώνει και έτσι ενώθηκαν και τα δυο αυτά σχήματα, ώστε οι πρόβες του ενός να μην σβηστούν στο θόρυβο του κορωνοϊού. Ο κόσμος λιγότερος, το πρόσωπα σκεπασμένα, όλοι καθήμενοι, διατηρώντας τις αποστάσεις που οι συνθήκες ορίζουν. Τα φώτα έσβησαν και η μαγεία έλαβε χώρα.
 
velesiotou2015
   Την έναρξη την έκανε η κυρία Βελεσιώτου με το τραγούδι «Στάχτη». Το χώρο πλημμύρισαν μελωδίες και ένα σιγανό τραγούδι του κοινού λίγο πιο χαμηλόφωνο. Στο πρόγραμμά της ακούστηκαν οι μεγάλες της επιτυχίες, «Μέλισσες», «Διόδια», «Πόσο πονάει η καρδιά», «Παραμύθια». Μοιράστηκε τη σκηνή της με τον ταλαντούχο Βασίλη Προδρόμου, τον απολαύσαμε στο τραγούδι «Μου σπάσανε το μπαγλαμά», μας χάρισε το εξαιρετικό τραγούδι «Ζωή» του Γεώργιου Βιζυηνού, σε μελοποίηση από το συνθέτη Δημήτρη Σίντο, αλλά και ένα μοναδικό ντουέτο στο τραγούδι «Ρίζα». Ακολούθησαν κλασικά και μεγάλα τραγούδια, με τη χαρακτηριστική και ιδιαίτερη φωνή της, όπως «Με αεροπλάνα και βαπόρια», «Σου μιλώ και κοκκινίζεις», «Μη κλαις», «Με εσένα πλάι μου», «Μιλώ για εσένα», «Απόκληρος», «Νταλίκα», «Έτσι είναι οι ανθρώποι», «Να είχα το κουράγιο». Μας σύστησε δυο καινούργια της τραγούδια, το «Συγκάτοικος» του Ορέστη Κολέτσα και το «Μανίκια» της Δόμνας Κουντούρη. Πριν μας αποχαιρετήσει, πέρασε τη μουσική σκυτάλη στον Παντελή Θαλασσινό, τραγουδώντας παρέα του τα «Περαστικός και Αμίλητος» και «Δεν λες κουβέντα».

   Το δεύτερο μέρος της συναυλίας το άνοιξε «Ένας μικρός γλυκός παλιός Σεπτέμβρης», σαν αυτόν που διανύουμε. Ακολούθησαν «Πόνος άπονος», «Εισιτήριο στην τσέπη σου», «Στην Σέριφο ήσουν πουλί», «Του παραδείσου λεμονιά», «Πες μου αυτά που αγαπάς», «Άμα τη δεις», «Ν’ αγαπάς», «Ανάθεμα σε», «Ο δικός μου θεός», «Όποτε σ’ αποθύμησα», «Κράτα για το τέλος», «Ο Πατέρας», «Τα Σμυρναίικα τραγούδια», «Το φεγγαράκι πρόβαλε», «Με καράβια χιώτικα». Την αυλαία αυτής της τρίωρης συναυλίας έριξαν τα τραγούδια «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω», «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον» και φυσικά «Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ».
 
   Μαζί τους επί σκηνής ήταν οι εξαιρετικοί μουσικοί (με την κυρία Βελεσιώτου): Χρήστος Σκόνδρας – μπουζούκι, γκάιντα, Διονύσης Μακρής – μπάσο, Θωμάς Κωστούλας – τύμπανα, Νίκος Παπαναστασίου – πιάνο, ακορντεόν, επιμέλεια της ορχήστρας. Ηχολήπτης ο Γιώργος Κολοβέντης. Με τον κύριο Θαλασσινό: Πάνος Δημητρακόπουλος – κανονάκι, Σωτήρης Μαργώνης – βιολί, Πέτρος Βαρθακούρης – μπάσο, Λευτέρης Χαβουτσάς – κλασσική κιθάρα, Φίλιππος Λευκαδίτης – τύμπανα κρουστά, Πάρις Περυσινάκης – λαούτο, μαντολίνο, κρητική λύρα. Ήχος: Γιώργος Καρυώτης, Ευτύχης Γιαννακούρας.
 
thalassinos2014
 
   Το άρθρο αυτό ήταν για μένα ένα από τα πιο δύσκολα που κλήθηκα να γράψω και ίσως και για αυτό άργησα να το ολοκληρώσω. Τα συναισθήματα ανάμικτα και οι προβληματισμοί πολλοί. Οι άνθρωποι είναι μπερδεμένοι, θυμωμένοι ακόμα και στις πιο όμορφες στιγμές τους. Διχάζονται σε μέρη που η διχόνοια δεν χωρεί, αμφισβητούν και ύστερα μαζεύονται, μαγκώνουν.

   Όσο τα τραγούδια ηχούσαν, ο κόσμος τραγουδούσε σαν να ήταν μια οντότητα, με όλη τη δύναμή του, παρά τη μάσκα που φορούσε. Γιατί δεν υπάρχει φωνή να μην ακούγεται, όταν θέλει δυνατά να ακουστεί, όσο και αν νιώθει πως της κλείνουν το στόμα. Κάπου πριν τους τίτλους τέλους όμως, έσπασε, κόπηκε στα δύο. Σε αυτούς που έζησαν τη μικρή προσωπική τους επανάσταση, φέροντας σε αμηχανία τους ανθρώπους που εργάζονταν και σε αυτούς που θύμωσαν με τους επαναστάτες. Και κάπως έτσι το παραμύθι τέλειωσε και η μαγεία χάθηκε στη μαύρη νύχτα.

   Πιστεύω ακράδαντα πως οι απαντήσεις, όσο δύσκολες και αν μοιάζουν, βρίσκονται στο σύνολο και όχι σε σκόρπιες μονάδες. Βρίσκονται στην παρατήρηση και στην ψυχή του καθενός μας. Οι τέχνες, το θέατρο ή η μουσική, είναι θεόσταλτές, έχουν μια δύναμη υπερφυσική. Μας αγκαλιάζουν και μας εξυψώνουν, μας προβληματίζουν, μας ταράζουν συθέμελα και μας ξυπνάνε. Για αυτό, για εμένα, είναι απαραίτητες σαν αναπνοή, γιατί χωρίς αυτές ζούμε χωρίς να είμαστε πραγματικά ζωντανοί. Προσωπικά νιώθω ότι ο θυμός και ο εγωισμός, όσο δικαιολογημένοi και αν είναι, ποτέ δεν υπήρξαν καλοί σύμβουλοι για κανέναν. Και αν φαντάζει δύσκολο και μακρινό, θέλω να ελπίζω πως αύριο θα ξυπνήσουμε με περισσότερη αγάπη, ομόνοια και τέχνες.

Καλή αντάμωση!
Χάρις Μολυβιάτη

Συναυλίες