Συναυλίες

Evergrey, Bloodred Hourglass, Genus Ordinis Dei, Crossing Eternity LiVE @ Kyttaro

 
   Έχω πάει σε πολλά LiVE με τέσσερις μπάντες. Όπως και σεις άλλωστε. Δεν πάω να σας πουλήσω ότι έρχομαι από τον Άρη… Να θυμίσω θέλω "απλά" καταστάσεις. Όταν πηγαίναμε στο χώρο της συναυλίας και δεν ξέραμε πότε θα γυρίσουμε σπίτια μας. Όταν το πρόγραμμα ξέφευγε μία και μιάμιση ώρα και όλοι στο τέλος μουρμούριζαν. Ναι, η μουσική είναι η καλύτερη μορφή ψυχαγωγίας, αυτό το ανηφόρι όμως με την ορθοστασία για εξάωρα και επτάωρα δεν αντέχεται. Σε αυτό εδώ το LiVE όμως… Τέσσερα συγκροτήματα, τέσσερις ώρες και είκοσι λεπτά συναυλίας. Επτά και δέκα η πρώτη μπάντα στη σκηνή, ένδεκα και είκοσι εννέα μας αποχαιρέτησαν οι Evergrey. Είπατε τίποτα; Με αυτό το διοργανωτή πάμε και στην Τασμανία! Ακόμα και το τρένο μπορούσα να προλάβω για την επιστροφή μου και μάλιστα πολύ άνετα…
 
ever1954

Οι Crossing Eternity πατάνε μεταξύ Ρουμανίας και Σουηδίας. Με έναν αξιοπρεπέστατο τραγουδιστή, ο οποίος τα πήγαινε θαυμάσια και με τις υψηλές συχνότητες, με μία μπάντα απαρτιζόμενη από πολύ σοβαρούς και άψογα καταρτισμένους μουσικούς, τούτοι εδώ βγήκαν και μας ζέσταναν για τα καλά. Μπορεί στο Κύτταρο να είχε με το ζόρι τριάντα άτομα στο ξεκίνημα, αλλά το συγκρότημα ξεκίνησε με τσαμπουκά και τσαγανό αλά Wacken! Όσον αφορά το ζήτημα της προσέλευσης, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όσοι δούλευαν και δεν μπορούσαν από νωρίς να βρίσκονται στο χώρο της συναυλίας, είναι απόλυτα δικαιολογημένοι. Το ίδιο και όσοι είχαν υποχρεώσεις, οποιουδήποτε τύπου. Όλοι εκείνοι και εκείνες όμως που δεν ήλθαν από την αρχή γιατί «έτσι», θα κάνουν πολύ σοφά να κουνήσουν το κεφάλι τους. Να το κουνήσουν καλά όμως. Προφανώς δεν θα ακουστεί τίποτα, αλλά αξίζει την προσπάθεια. Αυτή η συμπεριφορά είναι ρατσιστική, είναι κατάπτυστη, είναι επιεικώς για κλωτσιές. Το δεύτερο μέρος της γκρίνιας έρχεται από τη Μαίρη λίγο πιο κάτω. Αφήνουμε πίσω μας τα ανθρωπίδια και πάμε στα ΡουμανοΣουηδά. Καλός ήχος για σύμμαχος, καλός φωτισμός και ιδρώτας μπόλικος. Ευχαρίστησαν ξανά και ξανά, κοπανήθηκαν και μας προσέφεραν τριάντα λεπτά ποιοτικότατου Μέταλ. Και – φυσικά – στο τελείωμα του σετ πλατσάνησαν και ένα «Ταγκαταγκάν-Ταγκαταγκάαααν» αλά “Hallowed Be Thy Name”! Μας ενθουσίασαν όλους και χωρίς δυσκολία. 
 
ever1956
 
   Οι Genus Ordinis Dei, ανεβαίνουν στη σκηνή και διαλύουν τα πάντα. Μας ήρθαν από τη διπλανή μας Ιταλία. Δημιουργήθηκαν το 2011. Έχουν κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ και ένα EP και έχουν κάνει πολλές συναυλίες με Hell, Dark Tranquillity και Suffocation, ενώ φέτος περιοδεύουν με τους Evergrey.Υπέροχη σκηνική παρουσία! Τα τραγούδια τους ένας μπαχτσές από συμφωνικό death metal, με όμορφες συνθέσεις αλλά και βαρβαρότητα. Έπαιξαν με την ψυχή τους, παρόλο που εμείς δεν τους «τιμήσαμε» όπως τους έπρεπε, αφού παρά το sold out της συναυλίας, πολλοί επέλεξαν να έρθουν τελευταία στιγμή, την ώρα που έβγαιναν οι Evergrey. Πραγματικά απαράδεκτο να έχεις πάρει το εισιτήριο και να μην είσαι από την αρχή να παρακολουθήσεις τη συναυλία. Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που σχολούν από τις δουλειές τους αργά, αλλά δεν μιλάω για αυτούς. Μιλώ για εκείνους που μπορούν αλλά δεν το κάνουν, για αυτούς που γκρινιάζουν ότι δεν βλέπουν αρκετές συναυλίες στη χώρα μας και «νιαουρίζουν» συνεχώς πως μας έχουν ξεχασμένους οι μπάντες. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια τεράστια προσπάθεια και έχουμε παρακολουθήσει πανευτυχείς πολλές σημαντικές συναυλίες. Μαζί με τις μεγάλες μπάντες όμως παίζουν και μικρότερες. Ελληνικές και ξένες… Αλλά όχι, ο Έλληνας θα συμπεριφερθεί σαν να πηγαίνει στα μπουζούκια. Πάει αργά για να κάνει εντύπωση ίσως; Δεν ξέρω… Αυτό που όμως ξέρω είναι ότι δεν μας τιμά σαν κοινό. Αν δεν εκτιμήσουμε εμείς την προσπάθεια που γίνεται και δεν βοηθήσουμε με την παρουσία μας (αφού το πήραμε το ρημάδι το εισιτήριο), γιατί μετά ζητάμε τα ρέστα όταν μπάντες μας «αποκλείουν» από τις περιοδείες τους; Όλες οι μπάντες κάποια στιγμή ήταν ανερχόμενες. Το κοινό που πήγε και παρακολούθησε τις ανέδειξε και φυσικά μετά και εκείνες με τη σειρά τους θα τους ανταμείβουν όσο μπορούν κάνοντας συναυλίες στις χώρες που είχαν υποστήριξη. Να σοβαρευτούμε λοιπόν. Ο καλός χαμός στο Κύτταρο όταν μας πέταξαν στα μούτρα μια διασκευή στο "Hail And Kill" των Manowar και πολλά μπράβο στο μπροστάρη της μπάντας, που αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πάει καλά με το φωτισμό και διόρθωσε τα πάντα από μικροφώνου. 
 
ever1958
 
   Ίξι-κάξι, σκάσιμο στα όργανα και μπούκα από τους Φιλανδούς Bloodred Hourglass. Με τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους και ένα τέταρτο που θα βγει τον προσεχή Μάιο (εντάξει, 31 Μαΐου), οι Σουόμι παίζουν ένα εντυπωσιακά τεχνικάτο Deathοκάτι Μέταλ, με εντυπωσιακή δομή και κλασσικά ντεθιάρικα φωνητικά, κάτι ανάμεσα σε γρύλισμα και υποχθόνια κακία. Έριξαν πολύ ξύλο πάνω στη σκηνή, ήταν και εκείνοι απίστευτα ευγενείς, ρώτησαν πόσοι από τους παρευρισκόμενους τους γνωρίζουν, δημιουργώντας ένα πραγματικά αστείο ιντερμέδιο και έπαιξαν με πώρωση τα κομμάτια τους, δείχνοντας πόσο καλοπροβαρισμένοι και πόσο σοβαροί είναι. Όλες οι μπάντες εμφανίστηκαν με προ-ηχογραφημένα, όλες το υποστήριξαν στο ακέραιο και αυτό δείχνει πόσο σοβαρά έχουν δουλέψει. Για μένα προσωπικά ήταν ό,τι πιο ευχάριστο που είδα στη σκηνή τα τρία support συγκροτήματα και μάλιστα για πρώτη φορά και αδημονώ να ακούσω τις επόμενες δουλειές τους.
 
   Για μένα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα τους Evergrey ζωντανά. Είχα σηκώσει όλες τις κεραίες και περίμενα να απορροφήσω σαν σφουγγάρι αυτή την εμφάνιση. Έχουν ξεκινήσει την περιοδεία από τέλος Ιανουαρίου. Βρίσκονται τέσσερις μήνες στους δρόμους. Η ενέργεια που έχουν πάνω στη σκηνή είναι εξαιρετική. Δίνουν το 100% του εαυτού τους και δεν μασάνε από ιώσεις και κρυώματα. Το setlist τους χορταστικό. Ο Tom κάποια στιγμή, ακούγοντας τα τραγούδια που ζητούσε το κοινό να παίξουν είπε: «Δεν θα σας άρεσε αν παίζαμε μια ολόκληρη μέρα για καλύψουμε 12 album». «Νομίζεις!» θα απαντήσω. Όταν κάτι σου αρέσει πολύ, ο χρόνος είναι αμελητέος. Η διάθεσή τους είχε ανάψει φωτιά και πολλές φορές έπαιζαν με το κοινό, που είχε γίνει μια τεράστια χορωδία και τραγουδούσε συνεχώς. Ο Tom έχει απίστευτη φωνητική βαρύτητα και μαγνητίζει με μεγάλη ευκολία το κοινό που τον παρακολουθεί. Η μελαγχολία παντρεμένη με την αγριότητα… και τα γκάζια αφήνουν «χώρο» να χαμογελάσεις.
 
ever1959

   Ήταν μια εμφάνιση που θα θυμόμαστε καιρό και για καιρό θα συμπορευόμαστε με τη μουσική τους. Όσο για τη διοργάνωση, τήρησε κατά γράμμα το πρόγραμμα και μπράβο της, καθώς σεβάστηκε το κόσμο που πήγε. Έχει μεγάλη σημασία αυτό, αν σκεφτείτε ότι ήταν καθημερινή και πολύς κόσμος δουλεύει πολύ νωρίς το πρωί.
A Silent Arc, Weightless, Distance, Passing Through, The Fire, Leave It Behind Us, Black Undertow, My Allied Ocean, All I Have, The Grand Collapse, Recreation Day, Keyboard / Guitar Solo, A Touch of Blessing, King of Errors
 
Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συναυλίες

Facebook Comments