Συναυλίες

loogoo

Dropkick Murphys, Frank Turner LiVE @ Gazi Hall

 
   Γεμάτο το Gazi Hall. Κοντά στη σκηνή, μακριά από τη σκηνή, στον πάνω «όροφο»… Πολύ ωραίος χώρος πραγματικά. Διάφορες ηλικίες, αρκετή πιτσιρικαρία και μπόλικοι τύποι που αγαπάνε το ιρλανδικό τριφύλλι. Συμπάσχω, μετανιώνω πικρά που δεν φόρεσα τη φανέλα Eire που εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια φυλάσσω ευλαβικά και φοράω όποτε μπορώ και προχωρώ στα της συναυλίας.
 
frankturner1988
   Για τα παιδιά από τη Βοστόνη ανοίγει o Frank Turner. O Άγγλος μουσικός είναι συμπαθέστατος, έχει έλθει μόνος του στην Αθήνα και δείχνει ότι το διασκεδάζει απίστευτα. Θα μουντάρει την κιθάρα του, θα τραγουδήσει ακόμα και στα ελληνικά, θα παραδεχθεί ότι από τις είκοσι επτά γλώσσες που έχει δοκιμάσει να αποδώσει τραγούδι του, η δική μας είναι η πιο δύσκολη και θα αστειευτεί για τους φίλους του, τους Dropkick Murphys. «Να τους ακούσετε, είναι καλοί απ’ ό,τι έμαθα, έχουν και ωραία δόντια»… Είναι φίλοι εδώ και χρόνια και ο άνθρωπος έγινε ακόμα πιο συμπαθής μέσα από τις εισαγωγές και τους μονολόγους πριν τα τραγούδια. Το μάτωσε πραγματικά ο Turner, γκαρίζοντας και φωνάζοντας και ζώντας λυτρωτικές στιγμές, με το κοινό να αντιλαμβάνεται την πώρωσή του και να χειροκροτά παρατεταμένα.
 
frankturner1989

If Ever I Stray, 1933, Get Better, The Opening Act of Spring, Try This at Home, The Ballad of Me and My Friends, Be More Kind, Eulogy, The Road, The Next Storm, Photosynthesis, Recovery, I Still Believe

   Celtic Punk, ε; Μου αρέσουν πολύ οι ταμπέλες. Για την ακρίβεια μου αρέσει να συγκρατώ όλες αυτές τις βλακείες, για να ξέρω τι θα λοιδορήσω στα επόμενα κείμενά μου. Ροκ είναι, Punk είναι, πέρας ακροάσεως. Κάτι «ορολογίες» τέτοιου τύπου υφίστανται μόνο για τους αδαείς. Πάμε τώρα στα παιδιά από το Quincy, Massachusetts. Το σεξτέτο εμφανίστηκε με πολύ κέφι, κοπανώντας άσχημα, μιλώντας με το κοινό, παροτρύνοντας για γηπεδικά φωνητικά, κάνοντας τον καλύτερο σαματά και ευχαριστώντας. Παίζουν γύρω στα δεκαπέντε με είκοσι τραγούδια ανά ώρα (!) και είναι εξαιρετικά ευχάριστοι. Παρατηρώντας τον κόσμο να χορεύει με υψωμένα ποτήρια μπύρας καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ αυτή τη μπάντα που γουστάρει κάθε nanosecond παραμονής της στη σκηνή. Τα παιδιά από τη Βοστόνη έπαιξαν με την ψυχή τους, οι δυο τραγουδιστές έμπλεκαν και ξέμπλεκαν και αντάμωναν και φώναζαν παρέα ή εναλλάξ και η σκέψη μου ταξίδεψε στη δοκιμή των οργάνων, λίγο πριν βγουν, όταν ακούστηκε για λίγο το riff του “South Of Heaven”!
 
dropkickmurphys1915

   Πώς είπατε; Αν διασκέδασα το ίδιο ακούγοντας το “You’ll Never Walk Alone”; Όχι βέβαια! Με τη γαμωλίβερπουλ ποιος διασκεδάζει; Ούτε οι ίδιοι οι κάτοικοι του λιμανιού. Ναι, ναι, εξαιρείται ο Σωτηρακόπουλος. Πέρα από τη ζήλια μου φυσικά, που η Γιουνάιτεντ πάλι έμεινε στην απέξω και που ο παππούς φαντάζει κυριολεκτικά αναντικατάστατος, θα πρέπει να πω πως το Gazi Hall γιόρτασε εκείνη τη βραδιά. Ήταν όλα καλοβαλμένα και πολύ ευχαρίστως θα ξαναπάω να δω αυτό το σχήμα που παίζει από καρδιάς, που δεν θα πει ποτέ πασαλείμματα, που σέβεται εαυτόν και κόσμο, που πάντα θα σκουντρήσει μια μαύρη κράκουλη Murphy’s παρέα σου. Εις το επανιδείν λοιπόν!

Κώστας Κούλης
Για τις φωτογραφίες φταίει ΜΟΝΟ η κυρία Χριστίνα Αλώση.
 
dropkickmurphys1916
The Lonesome Boatman, Rebels with a Cause, The State of Massachusetts, The Warrior's Code, Sunday Hardcore Matinee, I Had a Hat (traditional), As One, Caps and Bottles, The Wild Rover (traditional), Going Out in Style, Blood, Boys on the Docks, You'll Never Walk Alone (Rodgers & Hammerstein), First Class Loser, Barroom Hero, Paying My Way, Johnny, I Hardly Knew Ya, God Willing, Rose Tattoo, Out of Our Heads, Worker's Song, The Boys Are Back, I'm Shipping Up to Boston, Until the Next Time
 
dropkickmurphys1917
 

Συναυλίες

Facebook Comments