Συναυλίες

loogoo

Death In Vegas

13-5-2012 Live @ Principal Club Theater, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

DSC 0009    Ο Richard Fearless, ιδρυτικό μέλος, βασικός συνθέτης και τραγουδιστής των  Death In Vegas,  σε πρόσφατες συνεντεύξεις του πριν έρθει στην χώρα, υποσχέθηκε μία ολομέτωπη ηχητική επίθεση στο ελληνικό κοινό. Ε λοιπόν, κράτησε την υπόσχεσή του στο ακέραιο. Αυτές οι τρεις λέξεις εκφράζουν με την μεγαλύτερη σαφήνεια την μουσική εμπειρία που πρόσφερε το βρετανικό συγκρότημα το βράδυ της Κυριακής στον κόσμο που έδωσε το παρών στη συναυλία. Μία μουσική πανδαισία, που ήρθε με καθυστέρηση λίγων ημερών λόγω του προβλήματος με την άφιξη του τεχνικού εξοπλισμού τους στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, με τον ιδιόρρυθμο ήχο τους να συνδυάζει αρμονικά τα κλασικά μουσικά όργανα (κιθάρα, μπάσο, ντραμς) με τον ηλεκτρονικό ήχο από τις δύο κονσόλες που βρισκόταν επί σκηνής. Πρόκειται για ένα δύσκολο στοίχημα που οι  Death In Vegas έχουν κερδίσει με το «σπαθί» τους στις δύο δεκαετίες ύπαρξής τους. Δεν υπάρχουν πολλά γκρουπ που να παίζουν και στα δύο ταμπλό-που παλαιότερα είχαν σαφή διαχωριστικά όρια και αποτελούσαν δύο ξεχωριστά «στρατόπεδα»- τόσο επιτυχημένα.

   DSC 1639Το απέδειξαν για άλλη μία φορά στο πιστό κοινό της πόλης που προσήλθε μαζικά για να τους απολαύσει, χωρίς πάντως να γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο της συναυλίας. Απόλυτα επαγγελματίες, έπαιξαν για ακριβώς μιάμιση ώρα, από τις 23.00 έως τις 00.30, 15 κομμάτια, με την συντριπτική πλειοψηφία, 7 συγκεκριμένα, να προέρχονται από τον τελευταίο τους δίσκο, το Trans-Love Energies. Τα κλασικά πλέον “Aisha”, “Dirge”, και “Hands Around My Throat” δεν μπορούσαν να λείπουν από το μενού. Στο ίδιο μήκος κύματος με την μουσική πανδαισία ήταν και ο έντονος  φωτισμός, που με τις διαρκείς αλλαγές του και την πολυχρωμία του, επέτεινε το μουσικό ταξίδι του group. Ένας από τους βασικούς λόγους που τρέφω μεγάλο σεβασμό για τους Death In Vegas είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν άλλαξαν τον μουσικό τους προσανατολισμό προσπαθώντας να γίνουν, ενδεχομένως, πιο εμπορικοί ή να προσαρμόσουν τον ήχο τους σε έξωθεν κατευθύνσεις και περιορισμούς. Ή, για να το επικαιροποιήσω, ο Richard Fearless δεν έχασε ποτέ την ταυτότητά του, αφού χωρίς τον έτερο Καππαδόκη  Tim Holmes, παλιό κιμπορντίστα και συνθέτη, είναι πλέον η μοναδική δημιουργική δύναμη στους Death In Vegas, ο εγκέφαλος που κρατά την φλόγα ζωντανή. Πάντοτε στην διάρκεια της πορείας τους, ο Fearless, κατά κόσμο Richard Maguire, επέλεγε αυτόνομα την μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος, εξελίσσονταν από δίσκο σε δίσκο και ποτέ δεν κυκλοφόρησε κάτι, χωρίς να είναι 100 % σίγουρος ότι είναι έτοιμος να το κάνει. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που από το 1994, χρονιά που ιδρύθηκαν, έως και σήμερα έχουν κυκλοφορήσει μόλις πέντε δίσκους. Έχω την αίσθηση ότι αυτό το αίσθημα μουσικής αξιοπρέπειας και αυτονομίας αποτυπώθηκε ανάγλυφα στη συναυλία και είναι ένα πολύ σημαντικό και σπάνιο στοιχείο που οι fan των Death In Vegas εκτιμούν σε μεγάλο βαθμό.

   DSC 1708Φυσικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν θα είχε σημασία αν δεν μιλούσαμε για μία μπάντα υψηλού μουσικού επιπέδου, μπροστά από την εποχή της κατά την ταπεινή μου άποψη.  Ο συνδυασμός τόσο ετερόκλητων μουσικών ειδών, από rock και grunge, σε κάποια σημεία, έως την electronica, την dub και την minimal techno-πολλές φορές σε ένα και μόνο τραγούδι-δεν μπορεί να συμβεί χωρίς δημιουργική υπέρβαση. Σε κάποιες στιγμές της συναυλίας, με όλα τα όργανα και τα μηχανήματα στην… τσίτα, υπήρχε η αίσθηση μιας απόλυτα ελεγχόμενης μουσικής αναρχίας, με την ετυμολογική έννοια της λέξης. Το εξαιρετικό “Savage Love” ήταν μία τέτοια χαρακτηριστική στιγμή, στην κορύφωσή του, προς το τέλος του. Και για μην αδικήσω τους υπόλοιπους, μπορεί ο Fearless να είναι η κινητήρια δύναμη των Death In Vegas,  αλλά συνοδεύεται από εξαιρετικούς μουσικούς.

  DSC 1734 Ήταν πραγματικά μία πολύ καλή συναυλία. Θα ήθελα φυσικά να ακούσω κάποια κομμάτια που δεν παίχτηκαν (“Dirt”, “Soul Auctioneer”, “Opium Shuffle”), αλλά ο Richard επέλεξε να παίξει σχεδόν ολόκληρο τον τελευταίο δίσκο, που πάντως είναι πολύ καλός και όπως και να το κάνουμε τα 90 λεπτά δεν είναι σχεδόν ποτέ αρκετά για να «γεμίσεις» από μία συναυλία. Ο ήχος χωρίς να είναι κακός, δεν τον έλεγες και κρυστάλλινο, και υπήρχαν στιγμές που ειδικά τα φωνητικά ακούγονταν «μπουκωμένα». Τέλος, θα πω την… αμαρτία μου. Αν και οι Death In Vegas έχουν συνεργαστεί με πλειάδα μεγάλων μουσικών στην διάρκεια της πορείας τους (Iggy Pop, Liam Gallagher (Oasis), Bobby Gillespie (Primal Scream), Jim Reid (The Jesus And Mary Chain), Hope Sandoval (Mazzy Star), θα ήθελα πολύ η Dot Allison να είναι μόνιμο μέλος της μπάντας. Είναι τόσο χαρακτηριστική και τόσο ταιριαστή η φωνή της σε πολλά παλιότερα τραγούδια τους, που φαινόταν παράξενο να ακούμε τη φωνή της ηχογραφημένη και να μην την βλέπουμε ζωντανά.

   Τη μεγάλη βραδιά άνοιξαν οι Tendts, δύο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη που παίζουν electronica, και παρά το άγχος που είχαν, έδειξαν ότι ψάχνονται πολύ με τη μουσική τους, γουστάρουν αυτό που κάνουν και ζέσταναν τον κόσμο με ωραίο τρόπο με τo live set τους.   

Νίκος Κασκαράς
Φωτογραφίες : Στεφανία Διακάκη

Συναυλίες

Facebook Comments