Συναυλίες

loogoo

Dead Can Dance, 21-09-2012 Live @ Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη

 dead-can-dance-logo

Ευτυχώς υπάρχουν ενίοτε μεγάλες –μουσικές- προσδοκίες που μπορούν και εκπληρώνονται από κάποιους σημαντικούς καλλιτέχνες. Ειδικά όταν αυτές αποτελούν όνειρο ζωής, τότε νιώθεις κάπου εκεί βαθιά μέσα σου ότι η πίστη που τους έδειξες, σου ανταποδίδεται με συνέπεια και σεβασμό…

   deadcandanceinside1... Κάπως έτσι ένιωσα το βράδυ της Παρασκευής 21 Σεπτεμβρίου, μετά από σχεδόν δυο ώρες μυσταγωγικής μουσικής που μου/μας χάρισαν οι Dead Can Dance εμφανιζόμενοι στο Θέατρο Γης Θεσσαλονίκης. Όσα χρήματα ή χρόνο κι αν ξόδεψα για να ακούσω τη μουσική τους ή τα μερόνυχτα για ν’ αποκρυπτογραφήσω τους στίχους τους, μου ανταποδόθηκε και με το παραπάνω σ’ αυτή την μαγευτική βραδιά, εκεί ψηλά στο Νταμάρι της Τριανδρίας.

   Πολλοί αψήφησαν την κρύα φθινοπωρινή βραδιά, αλλά και το υψηλό κόστος του εισιτηρίου. Η προσέλευσή τους στην χώρα μας (για δυο εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα) είχε ήδη ανακοινωθεί από την έναρξη της ευρωπαϊκής τους περιοδείας και οι πολλοί ήταν αυτοί οι θαυμαστές τους που με σχεδόν θρησκευτική σύνεση, είχαν αποφασίσει ότι θα έβλεπαν αυτή την live εμφάνισή τους, βρέξει-χιονίσει… Ένας απ’ αυτούς ήμουν κι εγώ. Το κοινό πρέπει να έφθανε τις 4.000 κόσμου, ενώ ανάμεσα σε αυτούς ήταν πολλοί αλλοεθνείς επαγγελματίες της παγκόσμιας μουσικής, οι οποίοι βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη μ’ αφορμή την διεθνή έκθεση «Womex 12».

   deadcandanceinside3Φθάνοντας αργοπορημένη στο κατάμεστο Θέατρο Γης, έχω χάσει την support εμφάνιση του δεξιοτέχνη των κρουστών David Kuckhermann, o  οποίος περιοδεύει με τους DCD σ’αυτό το παγκόσμιο tour συμμετέχοντας και στους μουσικούς του σχήματος. Πληροφορήθηκα, όμως, από τους διπλανούς μου, ότι φάνηκε αντάξιος των ικανοτήτων/γνώσεων του, έχοντας μαθητεύσει κοντά σε δασκάλους όπως οι Glen Velez, Behnam Samani, Ramesh Shotham and Ustad Fayaz Khan. Ο Kuckhermann εκτέλεσε κομμάτια από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, με ρυθμούς και τεχνικές στο παίξιμο των κρουστών από διάφορες μουσικές παραδόσεις.

   Οι υπόλοιποι τρεις μουσικοί που συνοδεύουν τους DCD είναι: Astrid Williamson, Jules Maxwell and Don Gresson.

   Το θέατρο Γης ήταν κατάμεστο από κάθε ηλικίας ανθρώπους, που αρέσκονται στις φωνές και την μουσική των DCD. H ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο Γης, με τον φωταγωγημένο βράχο, επιβεβαιώνει την σωστή επιλογή των διοργανωτών για την διεξαγωγή της συναυλίας στον συγκεκριμένο χώρο. Η ανυπομονησία για το κοινό μεγάλωνε, και το μόνο που απέμενε για να επισφραγίζει το μυσταγωγικό πνεύμα που πλανάται στην ατμόσφαιρα ήταν ν’ ακουστεί η γλωσσολαλιά της Lisa Gerrard και το εκτελεστικό ταλέντο του Brendan Perry στα διάφορα μουσικά όργανα.
deadcandancemiddle
Όσα χρήματα ή χρόνο κι αν ξόδεψα για να ακούσω τη μουσική τους ή τα μερόνυχτα για ν’ αποκρυπτογραφήσω τους στίχους τους, μου ανταποδόθηκε και με το παραπάνω σ’ αυτή την μαγευτική βραδιά, εκεί ψηλά στο Νταμάρι της Τριανδρίας.

   deadcandanceinside2Κάτι περισσότερο από αγγλική συνέπεια, οι Dead Can Dance βρίσκονται στη σκηνή ακριβώς στις 9 και μισή το βράδυ, όπως προβλέπει το πρόγραμμα. Έναρξη με το πρώτο τραγούδι, «Children Of The Sun», από τον πρόσφατο self- released album τους «Αnastasis», που σηματοδοτεί και την επανασύνδεση του group μετά από 17 χρόνια. Στη σκηνή, το αχτύπητο δίδυμο, που μεγαλούργησε τη δεκαετία του ’80 εντυπωσιάζοντας για την εποχή εκείνη με την ambient, ethereal wave μουσική τους, φάνηκε να μην τους επηρεάζει καθόλου το μεγάλο κενό που δημιούργησε ο χρόνος ανάμεσά τους. Ξαναβρέθηκαν στη σκηνή σαν να μην πέρασε μια μέρα, και επέδειξαν τον επαγγελματισμό και την ωριμότητα τους ως άνθρωποι, παρόλο τις τυχόν προσωπικές διαφωνίες τους και πορείες τους στη ζωή.

   Σε μια συναυλία που ο επαγγελματισμός είναι αυτονόητος στο θέμα της χρονικής συνέπειας, της άψογης ηχητικής ακουστικής και τον τέλειο συγχρονισμό των μουσικών, δεν έχεις παρά να μιλήσεις για την ουσία της μουσικής τους. Η εξαιρετική φωνή της Lisa Gerrard συναντιέται με την μουσική ιδιοφυΐα Brendan Perry επί σκηνής και μαζί ερμηνεύουν αρκετά τραγούδια από το νέο τους album (Κiko, Agape, Amnesia, Opium), τουλάχιστον παρακινδυνευμένο, αλλά το κοινό δείχνει να γνωρίζει πολλά από τα νέα τραγούδια και να τα ευχαριστιέται. Επίσης, ορισμένα από παλιότερες δουλειές τους εν έτη 1984-1996 (Nierika, Rakim, Sanvean (προσωπική δουλειά της L. Gerrard), Now We Are Free (The Gladiator soundtrack), All In Good Times) αλλά και κάποια παραδοσιακά, όπως το αραβικό τραγούδι αγάπης «Lamma Bada» δια στόματος B.Perry.  

   deadcandanceinside4Ακούγοντας την Lisa Gerrard ν’ ερμηνεύει ζωντανά το «The host of Sheraphim», δεν μπορώ ν’ αποφασίσω αν είναι Μούσα ή Σειρήνα. Είμαι σίγουρη όμως ότι αυτό που αναβλύζει από την ψυχή και τη φωνή της μπορεί να «φυλακίσει» θεούς και δαίμονες. Η φωνή της παραμένει αναλλοίωτη, σαν ο χρόνος να μην την έχει αγγίξει καθόλου, και με μια επιβληματική παρουσία (φοράει ένα μαύρο βελούδινο φόρεμα με μια χρυσή εσάρπα), όπως αρμόζει σε μια ιέρεια της ατμοσφαιρικής μουσικής, μαγεύει το κοινό ξεστομίζοντας τις πρώτες ακατανόητες φράσεις βγάζοντας ισορροπημένους ήχους από τα χείλη της. Παίζει συνεχώς το yangqin (chinese dulcimer) (τύπου σαντούρι) και μερικά synth. Επιβάλλεται στη σκηνή μόνο με την παρουσία της και με τις κινήσεις των χεριών της δείχνοντας την ευγνωμοσύνη της προς το κοινό, που συνεχώς την επευφημεί και φωνάζει το όνομά της.

   Κάπου μεταξύ avant garde αισθητικής και ελληνικής παράδοσης, ο Brendan τίμησε την Ελλάδα που τόσο αγαπάει, και με το παραπάνω. Δηλαδή, έπαιξε μπουζούκι (μεταξύ άλλων οργάνων), μίλησε στα ελληνικά, και ερμήνευσε μερακλίδικα το «Είμαι πρεζάκιας» (Πρέζα όταν πιεις) της Ρόζα Εσκενάζυ. Το ελληνικό κοινό, όχι μόνο εκτίμησε τη νέα διασκευή του B.Perry αλλά ξέσπασε σε χειροκροτήματα και σφυρίγματα, παραδεχόμενο ότι ο Έλληνας … θέλει το μπουζούκι του. Η μουσικός Astrid Williamson (πλήκτρα) συνέπραξε μαζί του στα (δεύτερα) φωνητικά στο τραγούδι «Opium», αποδεικνύοντας το ξεχωριστό ταλέντο του καθενός που συμμετέχει σ’ αυτή τη μοναδική μουσική κολεκτίβα.

   deadcandancetopΚλείνοντας με δεκατέσσερα τραγούδια στο playlist τους, αποχώρησαν από τη σκηνή συγκινημένοι με τον ενθουσιασμό του κόσμου. Αυτός είναι και ο λόγος που τους έκανε να επιστρέψουν σ’ αυτή άλλες τρεις φορές, παρόλο που το κρύο γινόταν ακόμη πιο τσουχτερό, με την θερμοκρασία να κατεβαίνει αισθητά. Ο B.Perry ερμήνευσε το «The Ubiquitous Mr. Lovegrove», αλλά και το «Song of the siren» (Tim Buckley cover) προκαλώντας σ’ εμένα προσωπικά αλλά και στους υπόλοιπους ρίγη συγκίνησης … και –ω, ναι- δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου. Το τρίτο encore και το κλείσιμο έγινε από την αγαπημένη Lisa Gerrard, η οποία μας καληνύχτισε με την ιρλανδική μπαλάντα «Rising Of The Moon» και λέγοντάς μας πόσο φανταστικοί είμαστε!

   Η Αθήνα, πιθανολογώ, ότι θα ζήσει την ίδια μαγεία στο επίσης πανέμορφο θέατρο του Λυκαβηττού, θυμίζοντας σε όλους όσους αγαπούν τους DCD ότι καμιά επιστροφή τους στο μουσικό στερέωμα δε μπορεί να είναι ούτε μέτρια, ούτε άνευ λόγου και ουσίας. Κι ευχόμενοι να είναι μια επιστροφή διαρκείας, τους αποχαιρετούμε από την σύντομη στάση στην Ελλάδα μ’ ένα «εις το επανιδείν» …

Κατερίνα Νικολακούλη
Φωτογραφίες : Στεφανία Διακάκη

Setlist
1. Children of the Sun
2. Anabasis
3. Rakim
4. Kiko
5. Lamma Bada
6. Agape
7. Amnesia
8. Sanvean
9. Nierika
10. Opium
11. The Host of Seraphim
12. Ime Prezakias
13. Now We Are Free
14. All in Good Time

Encore 1:
The Ubiquitous Mr. Lovegrove
Dreams Made Flesh
Encore 2:
Song to the Siren (Tim Buckley cover)
Return of the She-King
Encore 3:
Rising of the Moon

deadcandancebottom

Συναυλίες

Facebook Comments