Συναυλίες

loogoo

Club Des Belugas feat. Brenda Boykin

 

clubx2

15-3-2012 Live @ Principal Club Theater, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

clubb2   Το βράδυ της Πέμπτης βρέθηκα στο καινούριο Principal, το οποίο έχει μεταφερθεί πλέον στην Αποθήκη του Μύλου, για την συναυλία των Club de Belugas. Στο μυαλό μου έχω απίστευτες συναυλιακές εμπειρίες από τον παλιό χώρο, και ειλικρινά ευχόμουν να μην εγκαινιαστεί για μένα το νέο στέκι με μια, έστω και, μέτρια εμπειρία. Ωστόσο, όλοι οι οιωνοί μέχρι την ημέρα της συναυλίας ήταν αρνητικοί. Ελαφριά κρυολογημένη, με ένα μόνιμο πονοκέφαλο και συμπτώματα υπερκόπωσης, όταν πάτησα το πόδι μου στην αίθουσα η μόνη σκέψη μου ήταν μία: «Εάν καταφέρουν να μου φτιάξουν τη διάθεση, έτσι όπως είμαι, θα είναι θαύμα.» Και όμως (drumroll) τα κατάφεραν!  

clubb3   Η βραδιά λοιπόν ήταν αφιερωμένη στην nu jazz, με τους έλληνες Waterspace σαν support band. Το τρίπτυχο μπάσο-πλήκτρα-τύμπανα ανέβηκε στη σκηνή δέκα λεπτά πριν τις δέκα, και έπαιξαν δυο πολύ ενδιαφέροντα sessions μέχρι να προστεθεί και η τραγουδίστρια στην παρέα, λίγο αργότερα. Το συγκεκριμένο είδος μουσικής είναι από μόνο του δύσκολο στο να «ζεστάνει» το κοινό, καθώς έχει ακριβώς αυτήν την lounge χαλαρή ατμόσφαιρα, η οποία χαρακτήριζε και τη στάση του κόσμου από κάτω. Ίσως περισσότερο χαλαρή απ’ ότι θα έπρεπε, και γι’ αυτό το λόγο προκάλεσε εντύπωση η μισάωρη περίπου αναμονή μεταξύ του support group και της main act, καθώς δημιούργησε μια μικρή κοιλιά στη διάθεση μας. Δεν φανταζόμουν εκείνη την ώρα ότι μία δόση «ξεκούρασης» τελικά θα ήταν τόσο απαραίτητη, όσο η νηνεμία πριν την καταιγίδα, αφού η συνέχεια ήταν ένας βομβαρδισμός ενέργειας!  

clubx1   Ήδη ο κόσμος είχε αρχίσει να σηκώνεται από τα τραπεζάκια και να πλησιάζει, από τις 23.00, με το που βγήκαν οι μουσικοί της μπάντας, ή για να είμαστε ακριβείς, η πενταμελής εκδοχή των Club de Belugas (σεξτέτο με την τραγουδίστρια) με Detlef Holler στην ηλεκτρική κιθάρα, Mickey Neher στα τύμπανα,  Matthias Bangert στο ηλεκτρικό μπάσο,  Roman Babik στα πλήκτρα και  Karlos Boes  στο σαξόφωνο. Η αναμονή είχε τελειώσει και επιτέλους αρχίσαμε να μπαίνουμε στο ρυθμό.

   Η έκρηξη συνέβη με το που ανέβηκε η Brenda Boykin στη σκηνή: μια αποκάλυψη, όχι μόνο σαν φωνή και σαν μαέστρος των μουσικών της, αλλά και σαν εμψυχωτής του κοινού. Εισβάλλοντας στη σκηνή σαν να μην να μην μπορούσε να κρατηθεί άλλο την ώρα που έπαιζαν οι υπόλοιποι, με πρώτες λέξεις τις ελληνικότατες «καλησπέρα Θεσσαλονίκη», μέσα στο κέφι και τη ζωντάνια έστρεψε κάθε βλέμμα πάνω της! Η κυρία αυτή λάμπει, και η φωνή της είναι πραγματικά απερίγραπτη και ικανή να τραγουδήσει κυριολεκτικά τα πάντα, από τα πιο βαθιά σόουλ μέχρι τα πιο ανεβαστικά funk κομμάτια.

   Άψογη frontwoman, κατάφερε να συνδεθεί με το κοινό, κοιτούσε μέσα στα μάτια, χαμογελούσε, τραγουδούσε κρατώντας τα χέρια όσων ήταν μπροστά για να «τους δώσει θετική ενέργεια», χόρευε μαζί τους, μαζί μας. Σχολιάζοντας πόσο όμορφες είναι οι κοπέλες της Θεσσαλονίκης, δήλωσε ότι θα ήταν «κρίμα που τα όμορφα αυτά φορέματα θα πρέπει να τα πάνε αύριο στο καθαριστήριο, γιατί θα τα ιδρώσουν από το πολύ χορό.» Και φρόντισε να τηρήσει αυτήν την υπόσχεση. Με σύνθημα το “Groove with us and sweat!” μας παρέσυρε σε funky ρυθμούς, πολύ πιο ανεβασμένους από τα συνήθως χαλαρά chill κομμάτια που ακούγονται στα cd τους. Μοιράστηκε μαζί μας ένα τσιγάρο, μας έμαθε τις διαφορετικές προφορές της αγγλική και αμερικανικής γλώσσας, μας έκανε να γευτούμε "Chocolate and chili" και να πιστέψουμε ότι "Love is in town".

   Αυτό ήταν όλο το βράδυ μας, ένας μουσικός διάλογος, που εναλλασσόταν μεταξύ κοινού και των Club de Belugas, οι οποίοι δεν μας έκρυψαν τη χαρά τους που παρουσίασαν στην Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά live τραγούδια από το καινούριο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου. Το "Dat thang” για την αναγγελία του οποίου έβαλε όλη την αίθουσα να προσπαθεί να μιμηθεί την αφρο-αμερικάνικη προφορά, το οποίο ακολούθησε ένα απίστευτα τρυφερό κι αγαπημένο κλασικό blues τραγούδι, το "Bring it on home to me".

clubb4   Το ίδιο θετικό κλίμα και ρυθμό είχαν και οι υπόλοιποι μουσικοί. Έδιναν την αίσθηση ότι είχαν κάνει τη σκηνή αυτή σπίτι τους, και η άνεση αυτή μεταφερόταν και στο κοινό. Με τον κιθαρίστα φανερά χαλαρό και ευδιάθετο σε όλη τη διάρκεια, τον σαξοφωνίστα να κατεβαίνει από τη σκηνή και να παίζει ανάμεσα στον κόσμο το δικό του σόλο, και τους άλλους δύο να μη σταματάν να χαμογελάνε, η θετική ενέργεια έκανε τις σχεδόν 2μιση ώρες που έπαιζαν να περάσουν πολύ γρήγορα. Την παράσταση έκλεψε και ο drummer, Mickey Neher  ο οποίος, εκτός του ότι μας άφησε άφωνους με τα σόλο του, παρέλαβε και σε δύο τραγούδια τα ηνία από την τραγουδίστρια για να την ξεκουράσει. Απολαυστικός ήταν και ο μουσικός «διάλογος» μεταξύ τους, με την Brenda να τον προκαλεί να ακολουθεί τον όλο και πιο έντονο ρυθμό της, όχι μόνο με τα τύμπανα, αλλά και με φωνητικά. Μαζί ερμήνευσαν και, πάλι για πρώτη φορά, ένα από τα καινούρια τραγούδια τους το “Straight to Memphis” το οποίο όπως είπε χαρακτηριστικά η τραγουδίστρια: «Είναι αφιερωμένο και εμπνευσμένο από τον Elvis» και «τα λόγια δεν σημαίνουν τίποτα», μιας και «η προφορά των λευκών αμερικάνων του Νότου είναι ακατανόητη.»

clubb5   Όσον αφορά το κοινό, όσο κι αν αρχικά ήταν λίγο αμήχανη η στάση μας απέναντι στην απίστευτη αμεσότητα και εκδηλωτικότητα της Brenda, άλλο τόσο λυθήκαμε στη πορεία, σε σημείο να τραγουδάμε και να μοιραζόμαστε τσιγάρο μαζί της (true story, προκαλούμε τον τυχερό με το DNA της Brenda στη γόπα του να εμφανιστεί, του δίνουμε βραβείο). Εξάλλου, στερεότυπο ή όχι, δεν μπορούσε να μην εκτιμήσει κάποιος την μουσική επένδυση του χαλαρού περπατήματος των Θεσσαλονικιών (με την Brenda να ζητάει από τους μουσικούς της να της δώσουν έναν «walking beat») σε αντιπαράθεση με το περπάτημα των Αθηναίων (φυσικά σε διπλούς χρόνους από το προηγούμενο!). Και βέβαια, με το που αποχώρησαν από τη σκηνή, στις 1.10 περίπου, ήταν προβλέψιμο να ζητήσουμε να ξαναβγούν (ένα καλό της Αποθήκης είναι το ξύλο στο δάπεδο και ο κατάλληλος για την περίσταση θόρυβος που μπορεί να κάνει) για ένα δεκάλεπτο encore. Φοβερές στιγμές, πολύ έντονες και πολύ οικείες, παρόλο που πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με τους Club de Belugas και τη μουσική τους. Ανακάλυψα μάλιστα ότι γιατρεύουν και τον πονοκέφαλο, ανέλπιστο αν σκεφτεί κανείς ότι καθόμουν μπροστά και στο πλάι, πράγμα που λέει και πολλά για τον ήχο του χώρου. Ευχάριστη έκπληξη για όσους γνωρίζουν…

   Πραγματικά, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, η βραδιά και η διάθεση μου μαζί, είχαν σωθεί και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ούτε καν ο ταξιτζής, που ξίνισε τη μούρη του επειδή δεν ήθελε να δώσει ρέστα από 20ευρο, δε μου τη χάλασε. Αρνήθηκα πεισματικά να προσγειωθώ στη μιζέρια του!

Άννα Καραταγλίδου

clubcx5

Συναυλίες

Facebook Comments