Συναυλίες

Bourgeois Boheme - Do you like your outfit @ ΙΛΙΟΝ PLUS

 
BOURGEOIS BOHEME - ALBUM RELEASE (και τί album θεέ μου)
DO YΟU LIKE YOUR OUTFIT
ΙΛΙΟΝ PLUS
 
   Κύριε διευθυντά, κυρία αρχισυντάκτις, λαμβάνω την τιμή να σας αναφέρω ότι για λίγο καιρό δεν θα μπορέσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου. Αδυνατώ να παρευρεθώ σε οποιαδήποτε παράσταση ή συναυλία. Ούτε σπίτι μου δεν θα πάω. Είναι πολύ ωραία εδώ βλέπετε και δεν έχω σκοπό να αποχωρήσω σύντομα. Και αφού θα με ρωτήσετε πού βρίσκομαι, θα σας πω. Είμαι σε ένα ατελείωτο party! Ένα party που σκάρωσε ο Θοδωρής Ζευκιλής με κάτι άλλα παιδιά και νομίζω θα κρατήσει μέρες… Τί εννοείτε ότι τελείωσε; Δεν σας καταλαβαίνω; Αυτό το party δεν νομίζω να τελειώσει ΠΟΤΕ! Τι εννοείτε ότι δεν γίνονται αυτά, με αποκαλείτε ψεύτη ή φαντασιόπληκτο; Αν με αφήσετε να σας εξηγήσω, θα με καταλάβετε απόλυτα.
 
bourg1955

   Εγώ λοιπόν, ο πιστός ανταποκριτής σας, πήρα την τράτα μου και κατηφόρισα προς την Κοδριγκτώνος, όπου και βρίσκεται το Ίλιον plus, για να παρακολουθήσω κάτι σαν «παρουσίαση δίσκου». Το έτερο εγώ μου (λεπτομέρειες στο τέλος του άρθρου) ήταν πολύ χαρούμενο ως φαν της μουσικής, εγώ δε ήμουν λίγο διστακτικός, διαβάζοντας στα ιντερνέτια ότι οι Bourgeois Boheme (περί ων ο λόγος) αυτοπροσδιορίζονται ως «ειρωνική ποπ» (;;;) και άλλα πολλά εμπριμέ. Δεν του χάλασα όμως το χατίρι, μια και με είχε συντροφεύσει σε αρκετές παραστάσεις τελευταία, άρα δεν έπρεπε να τον αφήσω παραπονεμένο. Άλλωστε ένα μέλος της μπάντας μου ήταν γνώριμο κι έτσι είπα «Τι μπορεί να πάει στραβά»; 21:30 έλεγε ώρα έναρξης, 21:15 ήμουν εκεί. Πρέπει να ήμουν απ` τους πρώτους, αλλά αυτό δεν με χάλασε, διότι με υποδέχθηκε μια φοβερά χαμογελαστή παρουσία (είπαμε, καλή συνήθεια να βρίσκω χαμογελαστούς ανθρώπους) που με καλωσόρισε στο χώρο και με ενημέρωσε για αυτά που επρόκειτο να παρακολουθήσω. Με προετοίμασε για κάτι ιδιαίτερο, εγώ είχα ήδη αποφασίσει να μην την χαλάσω στο έτερο εγώ μου, οπότε δίχως ενδοιασμούς και με χαλαρή σκέψη έπιασα θέση μπροστά μπροστά, για να έχω καλή οπτική επαφή με αυτά που θα ακολουθούσαν. Το μαγαζί σιγά σιγά γέμιζε, είδα πολλές γνώριμες φάτσες και είχα πειστεί πως ό,τι και να δω από δω και μπρος, θα περάσω καλά. Πτωχέ πλην τίμιε Νάσο, που να ήξερες τι θα ακολουθούσε…

   Στη σκηνή άρχισαν να ανεβαίνουν ένα προς ένα τα μέλη της μπάντας, ντυμένα με «περίεργα» ρούχα μιας άλλης εποχής και κουβαλώντας μια μυστήρια αύρα που πλημμύρισε το χώρο. Οι Μαρία Σαχπασίδη στα πλήκτρα, ο Νίκος Βεργέτης στα τύμπανα (ο «συγγραφέας» της μπάντας), ο Παναγιώτης Αργύρης στο μπάσο, ο Γιάννης Παπαδιάς με τον Κώστα Καψιμάλλη (με αέρα βιρτουόζων, εποχής του ‘70 ο ένας, ροκ σταρ των 00’s ο άλλος) στις κιθάρες, καθοδηγούμενοι από την ιδιαίτερη προσωπικότητα του Θοδωρή Ζευκιλή, άρχισαν το σετ τους.
 
bourg1956

   ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Μουσικές βγαλμένες από τη Βρετανική σκηνή και ανεβαστικοί ρυθμοί που σε ξεσήκωναν αμέσως απ’ την καρέκλα σου (ναι ο παππούλης, είχα πιάσει καρέκλα) σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής του ερμηνευτή, δημιούργησαν σε κλάσματα δευτερολέπτου μια γιορτινή ατμόσφαιρα. Οι θεατές μπήκαν κατευθείαν στην εξίσωση και το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό (θα ξεμείνω από επίθετα σε λίγο, αλλά καταλάβετέ με). Οι έξι καλλιτέχνες που έμοιαζαν με καρικατούρες μιας περασμένης εποχής, μας είχαν μεταβάλλει σε μαγεμένα πλάσματα που ακολουθούσαμε το ρυθμό που εκείνοι επέβαλλαν. Το ένα τραγούδι μετά το άλλο χτυπούσε κατευθείαν στην ψυχή των ακροατών, αναβλύζοντας χαμόγελα και κραυγές αποθέωσης σε κάθε τελείωμα των τραγουδιών (τα οποία παρεμπιπτόντως ήταν σε άρση, ένα κλικ πιο πριν ή όπου γούσταραν τελοσπάντων, χωρίς αυτό να ακούγεται καθόλου άσχημα, κάθε άλλο) . Οι ενδοιασμοί μου περί «ειρωνικής ποπ» είχαν πάει περίπατο. Η μόνη ειρωνεία ήταν απέναντι σε μένα, που είχα αυτού του είδους τις αμφιβολίες και το αφ` υψηλού υφάκι. Οι τύποι ήξεραν πάρα πολύ καλά τι έκαναν πάνω στη σκηνή, το κέφι έρεε δίχως σταματημό σε όλο το χώρο, ο κόσμος χόρευε, γελούσε, φώναζε, τραγουδούσε. Ήταν ένα τεράστιο party που έδειχνε ότι δεν θα τελείωνε ποτέ. Η ενέργεια που έβγαζε η μπάντα ήταν μνημειώδης. Και ξαφνικά… δυο κοπέλες ανέβηκαν στη σκηνή και συμμετείχαν στο σόου, χορεύοντας σε καρέκλες σαν να βρισκόμαστε σε καμπαρέ του 1950. Εκεί ήταν που είπα ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Ποια ατομάρα σκέφτηκε αυτό το σκηνικό; Δεν υπάρχει απλά αυτό που βλέπω, δεν… και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη σκέψη μου, πολύχρωμα κονφετί και κίτρινα μπαλόνια πετάχτηκαν από τον ουρανό πάνω μας, οδηγώντας εμένα (και πιθανόν και όλους τους άλλους παρευρισκόμενους) σε έκσταση. Από κει και ύστερα απλά χορεύαμε και χαμογελούσαμε, όλοι σαν ένα. Για την ακρίβεια χορεύουμε ακόμα στους φανταστικούς ρυθμούς των Bourgeois Boheme, μαγεμένοι από την ερμηνεία και γενική παρουσία του εκπληκτικού Θοδωρή Ζευκιλή (ναι, σας έπρηξα). Αυτό το party δεν μπορεί να τελειώσει ποτέ. Η μουσική τους είναι ακόμη χαραγμένη στο μυαλό μου, οι Funk, Pop και Rock ρυθμοί συνεχίζουν να χαϊδεύουν τα αυτιά μου, το κεφάλι μου ακόμα κουνιέται ρυθμικά από τις μελωδίες τους. Γι’ αυτό σας λέω, άστε με να χορέψω. Είχα καιρό να χαθώ τόσο πολύ στο κέφι μιας μπάντας. Κάποια στιγμή θα τελειώσει. Κάποια στιγμή…
 
bourg1957

   Εσείς απλά αναζητήστε αυτή την καταπληκτική δουλειά που κυκλοφορεί από την L39 (www.39label.gr), βάλτε το καλό σας σακάκι και χορέψτε μέχρι τέλους. Για τους μουσικούς δεν θα πω πολλά, απλά καταπληκτικοί. Δεμένη μπάντα, στιβαρή, ο καθένας έμοιαζε με αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου, όλοι τους εξαιρετικοί performers και παίκτες. Για την ιστορία, έπαιξαν κατά σειρά τα:
ASTRADENI S LIFETIME
COSMIC LOVE
SWEET SIXTEEN
PRINCESS OF LOVE
CRAWLING
Σόλο πιάνο από το Δημήτρη Μαραμή (άλλος κουλός από κει, αλλά τί περίμενα)
ΠΡΩΙΝΟ (του Δ. Σαββόπουλου, με τη συνοδεία των εκπληκτικών κοριτσιών)
TIME
IS JUST ANOTHER STORY
COOL DANCE (όπου και η βροχή των μπαλονιών)
MIDNIGHT RADIO (των HEDWIG)
LEFTOVERS (των PLANET OF ZEUS)
SWEET SIXTEEN (encore)

Νάσος Κονίτσας

   Σας οφείλω μια εξήγηση. Δεν ζω σε παράνοια, είμαστε δύο πλάσματα που ζούμε στο ίδιο σώμα και απλά μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα. Ο Νάσος είναι ένας μεσήλικας που αποφάσισε στα μεγαλώματα να γίνει θεατρόφιλος και να κατεβάζει αμάσητη κάθε είδους παράσταση που εμφανίζεται μπροστά του. Δεν έχει ιδιαίτερες προτιμήσεις, απλά αποφεύγει τα έργα τρόμου. Ο Αβρούβας, από την άλλη, είναι ένας αμετανόητος δεκαεφτάρης ροκάς, που θεωρεί ότι πρέπει να αναπληρώσει όλες τις συναυλίες των τελευταίων τριάντα ετών που εκείνος έχασε. Και οι δύο βρήκαμε απάγκιο στο Noizy. Αν και πότε θα μας κλείσουν μέσα, δεν το γνωρίζουμε. Για την ώρα συνεννοούμαστε μια χαρά, οι «αποστολές» είναι μοιρασμένες και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Φαρμακευτική αγωγή δεν μας έδωσαν, απλά μας προέτρεψαν να «βγούμε λιγάκι έξω». Ελπίζω να μην εννοούσαν χώρια…

   Αν ο Νίκος Βεργέτης γράφει όπως παίζει, θα πρέπει λίαν συντόμως να παρουσιάσουμε και το συγγραφικό έργο του. Δεν νομίζετε κ. διευθυντά; Εσείς βέβαια, εγώ θα αργήσω να επιστρέψω. Χορεύω ακόμα βλέπετε…
 

Facebook Comments

Συναυλίες