Συναυλίες

loogoo

Boogie Belgique & Band (Support bands Apanemic / Moody Sanchez with St. Lazarinos) live @ Block 33, 24-10-2014

 
boogie   Όλοι θυμούνται την μίνι θεομηνία βιβλικών διαστάσεων της Παρασκευής που μας πέρασε. Η ασταμάτητη βροχή, με δυνατό παγωμένο αέρα που ερχόταν σε ριπές, το μόνο που σε προκαλούσε να κάνεις είναι να κρυφτείς στο σπίτι σου αγκαλιά με τη γάτα, το τζάκι, ή στην ανάγκη, τα μπάμπαλα σκόνης που έχουν μαζευτεί στη γωνία (είναι θερμομονωτικά!). Αυτό που δεν ήθελες να κάνεις είναι το αμάξι σου υποβρύχιο για να φτάσεις στο Block 33 και να πας σε live. Εκτός αν το Live ήταν των Boogie Belgique (από το Βέλγιο προφανώς) με support δυο πολύ ενδιαφέροντες μουσικοί παραγωγοί ο Apanemic και o Moody Sanchez με συνοδεία του σαξοφωνίστα Stefanos Lazarinos.
 
   Η βραδιά ξεκίνησε με τον Moody Sanchez σε ένα πολύ ενδιαφέρον συνδυασμό μουσικής παραγωγής πάνω στα decks και ζωντανού σαξοφώνου από τον... γνωστό ύποπτο των μουσικών σκηνών της πόλης, Στέφανο Λαζαρινό. Ο τελευταίος είναι γνωστή φυσιογνωμία καθώς των έχουμε συναντήσει να συνοδεύει με το απίστευτο, λευκό, σαξόφωνό του τους Xaxakes και τον Γιάννη Αγγελάκα με τους Επισκέπτες του.
 
boogie3   Όπως μαθαίνουμε, φέτος οι δύο τους συνεργάζονται στα πλαίσια των Gangsters of Love, μιας νεοσύστατης μπάντας που συμπεριλαμβάνει επίσης ακόμη πέντε άτομα. Οι δυο τους ανέλαβαν να ζεστάνουν το κλίμα στο Block 33 πριν από τον Apanemic και τους Boogie Belgique. Η μουσική του παραγωγού συνδυάζει, σε hip hop βάση, στοιχεία από soul, swing με δυναμικό, easy listening αλλά ξεσηκωτικό αποτέλεσμα. Από την αρχή ο κόσμος χόρευε και έδειχνε να το διασκεδάζει. Ο παραγωγός, Moody Sanchez ενώ φαινόταν να έχει πλήρως τον έλεγχο, ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένος πάνω στον υπολογιστή του. Απλό άγχος ή συστολή, όπως και να έχει, η στάση του αυτή έδινε μια απόλυτα casual εντύπωση, πολύ ταιριαστή με το κλίμα και την μουσική, που πέρασε και στο κοινό. Αυτή η χαλαρή διάθεση ενισχυόταν όταν ανά διαστήματα, το σαξόφωνο εμφανιζόταν τζαμάροντας ελεύθερα πάνω στους ρυθμούς, και βολτάροντας ανάμεσα στο κοινό. Η αίθουσα, με το κόκκινο τούβλο στους τοίχους θύμιζε πλέον δρόμο πόλης. Πολύ ενδιαφέρον δίδυμο!
 
   Τρία τέταρτα μετά, ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα ανέβηκε στην σκηνή ο Apanemic. Σύμφωνα με μία μπροστινή μου, ανέβηκε στη σκηνή ο θεός ο ίδιος! Δεν ξέρω για τη σχέση του με τη δημιουργία του σύμπαντος και τέτοια βιβλικά, αλλά σίγουρα στην δημιουργία ατμόσφαιρας και μουσικής τα πάει πάρα πολύ καλά. Λογικά, έχει περάσει μιάμιση ζωή samplάροντας μουσικές, τις περισσότερες φορές αναπάντεχες. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο συνδυασμός στοιχείων από παλιά τραγούδια που έχουν ξεχαστεί δεκαετίες πίσω. Ο Apanemic έχει βαλθεί να τους δώσει νέα πνοή μέσα από τον συνδυασμό με beat ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι, σύμφωνα με τον ίδιο, ένας συνδυασμός trip hop, downtempo και instrumental hip hop. Μπορεί να μην σήκωσε το βλέμμα από την κονσόλα ούτε για ένα δευτερόλεπτο, αλλά ο ρυθμός περνούσε από την κίνηση των χεριών του στο κοινό. Ναι, το ίδιο κοινό που αναφωνούσε ότι είναι θεός από κάτω.
 
boogie4   Όταν έφτασε η ώρα για τους Boogie Belgique, το κοινό άρχισε να συσπειρώνεται μπροστά. Οι Boogie Belgique δεν τους ήταν άγνωστοι, μιας και είχαν κάνει ο support στις συναυλίες των Thievery Corporation σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το περασμένο καλοκαίρι. Καθώς καθυστέρησαν ένα 20λεπτο, η αναμονή κορυφώθηκε όταν εμφανίστηκε ο Oswald Cromheecke πάνω στη σκηνή, με το κοινό να τον υποδέχεται με ενθουσιασμό. Ο Cromheecke είναι ο πυρήνας των Boogie Belgique και ξεκίνησε με παραγωγές δικές του, ένα μίγμα από samples παλιών μουσικών με καινούριους πρωτότυπους ήχους, που ο ίδιος χαρακτηρίζει abstract hip hop, funk και electro swing με upbeat tracks. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό ήταν και το σκηνικό που δημιουργούσε προβολή στον τοίχο γραφιστικών βίντεο σε ασπρόμαυρους τόνους, με εικόνες 3D αναπαραστάσεων αστικών βιομηχανικών τοπίων. Ειδικότερα, τα βίντεο της βροχής ταίριαζαν απόλυτα με τις συνθήκες καιρού έξω, όπου η καταιγίδα συνέχιζε ακάθεκτη. Πολύ γρήγορα τα υπόλοιπα μέλη των Boogie Belgique ενώθηκαν με τον παραγωγό, και τον συνόδευσαν με ντραμς, τρομπέτα και πλήκτρα ανεβάζοντας την ένταση και το κέφι στην αίθουσα. Οι Boogie Belgique δεν έπαιξαν πολύ, αλλά δεν έπαιξαν και λίγο, αφού μας κράτησαν συντροφιά για περίπου μιάμιση ώρα. Highlight της βραδιάς ήταν σίγουρα το encore με τον πιτσιρικά ντράμερ να εντυπωσιάζει σε ένα σόλο αντάξιο jazzίστα κρουστών.
 
   Παράπονο δεν έχουμε, αφού με μια συμπαθητική συστολή ο Cromheecke μας ευχαρίστησε πολύ για την παρουσία μας εκεί, παρά τον καιρό, και απολογήθηκε ότι είναι πολύ καινούρια μπάντα (μόλις ενός χρόνου) και ακόμη δεν έχουν διαθέσιμο καινούριο δίσκο για να προμηθευτούμε. Θα έπρεπε αναγκαστικά (!) να κατεβάσουμε τη μουσική τους δωρεάν από τη σελίδα τους στο fb, αλλά αν θέλαμε μπορούσαμε να αγοράσουμε μπλουζάκια βγαίνοντας για αναμνηστικό. Την επόμενη μέρα, και φορώντας το μπλουζάκι με τον Boogie-man, γράφω τις εντυπώσεις για μία μπάντα που αξίζει να δείτε όταν βρείτε την ευκαιρία.
 
boogie2   Γενικότερα, το συνολικό αποτέλεσμα έδενε απόλυτα μουσικά και ένα πράγμα που με εξέπληξε ευχάριστα, είναι η ευχέρεια του αυτοσχεδιασμού που κρύβει αυτό το είδος μουσικής, ένας αυτοσχεδιασμός που θυμίζει πολύ τον τρόπο λειτουργίας των jazz συνόλων. Σύμφωνα με εμένα, που έχω συνηθίσει η μουσική να παίζεται με... αναλογικούς τρόπους που περιλαμβάνουν έγχορδα, κρουστά, πνευστά και γενικά, μουσικά όργανα, το θέαμα παραγωγής τέτοιου ηχητικού πλούτου από μία κονσόλα ήταν εντυπωσιακό. Όλοι οι παραγωγοί (Moody Sanchez, Apanemic και Oswald Cromheecke), απέδειξαν πως είναι και αυτός ένας τρόπος να παίζεις μουσική.
 
   Μάλιστα, την παρουσίαση των Boogie Belgique συγκεκριμένα, ενίσχυε το visual στοιχείο της προβολής και την σατανική σύμπτωση του να ταιριάζει απόλυτα με τον καιρό έξω: για όσους δεν ξέρουν η αίθουσα του Βlock33 εκτός από κόκκινο τούβλο έχει και μεγάλη τζαμαρία προς εσωτερική αυλή όπου έβρεχε ασταμάτητα. Μια urban ατμόσφαιρα από μόνη της που ήταν ιδανική για την περίσταση.
 
   Μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά που έκανε αυτούς που έφτασαν μούσκεμα από τη βροχή να ομολογούν ότι άξιζε την ταλαιπωρία και το επερχόμενο κρυολόγημα.

Κείμενο: Καραταγλίδου Άννα
Φωτογραφίες: Χαλάτη Ελένη
 

Συναυλίες

Facebook Comments