Συναυλίες

Bob Dylan Live 2014

 
Shadow #1: Θεσσαλονίκη 22-6-2014
 
“One more cup of coffee for the road….”
 
   Κάπως έτσι, θα μπορούσε να είναι το συναίσθημα που είχα φεύγοντας από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου για πρώτη φορά εμφανίστηκε την Κυριακή 22 Ιουνίου ο Bob Dylan.

   Ήταν μια μαγευτική βραδιά στο λιμάνι της πόλης, με έναν θρύλο της μουσικής να τραγουδάει ζωντανά για όλους εμάς…
 
3   Το τραγούδι που αναφέρθηκε στην εισαγωγή ίσως περιγράφει επακριβώς τo πως ένιωθα όταν έφυγα από την συναυλία, γιατί σαν κάτι να μου έλειψε από τη βραδιά. Ίσως να ήθελα λίγο ακόμη, ή κάποια από τα τραγούδια του που έχουν αφήσει ιστορία. Ίσως, απλά, αυτό που μου έλειψε ήταν η «ζεστασιά» του ανθρώπου μας έχει χαρίσει κάτι τέτοιο, τόσο απλόχερα μέσα από έργο του, με τη χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής του, τους στίχους και τη μουσική του.  Αυτό ήταν που έλειψε από τη βραδιά γιατί ο Dylan δεν μας μίλησε ποτέ, δεν μας είπε ούτε μια «καληνύχτα» φεύγοντας. Δεν χρειαζόταν κάτι παραπάνω, ούτε κάτι ξεχωριστό για το κοινό της Θεσσαλονίκης που πρώτη φορά συνάντησε. Ένας χαιρετισμός αρκούσε. Η συναυλία ξεκίνησε όπως έπρεπε, στις 21.30 ακριβώς, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να χάσει ένα-δυο τραγούδια στο ξεκίνημα, αφού οι περισσότεροι εκείνη την ώρα έφταναν στην είσοδο του χώρου. Οι πόρτες όμως άνοιγαν στις 19:00… Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι ο Έλληνας δε θα αλλάξει ποτέ, απλά πάντα θα γκρινιάζει. Αυτό, όμως, είναι ένα άλλο ζήτημα.

   Ο Bob Dlylan… ήταν ο Βob Dylan! Όπως τον ακούς στα cd σου, σε μια τόσο αψεγάδιαστη απόδοση. Με εκπληκτικούς μουσικούς στο σχήμα του, το αποτέλεσμα ήταν καθόλα άρτιο, τόσο ηχητικά όσο και σαν εικόνα αυτού που μας έδιναν πάνω στη σκηνή. «Δεν έχασαν νότα», ο ήχος ήταν κρυστάλλινος σε όποια πλευρά του χώρου και αν βρισκόσουν. Δε θα γινόταν, όμως, νομίζω να δώσει κάτι διαφορετικό ένας τραγουδοποιός του βεληνεκούς του.

1   Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που πραγματοποιήθηκε συναυλία στο Λιμάνι της πόλης μας, ενώ, προσωπικά, ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα live σε αυτό το χώρο της Θεσσαλονίκης. Το λιμάνι ταίριαξε απόλυτα στο Bob Dylan, σε μια βραδιά  απόλυτα δροσερή, γεμάτη από αστέρια, αεροπλάνα, χαμόγελα, αγκαλιές και τις μελωδίες ενός καλλιτέχνη που έχει γράψει τη δικιά του ιστορία.

   Υπήρξαν και εκείνοι – αλίμονο – που απαξίωσαν την εμφάνισή του, αναζητώντας σε μια τέτοια συναυλία «διασκέδαση». Φυσικά και δεν υπήρξε χορός, ούτε ένας καλλιτέχνης που πηγαινοερχόταν πάνω κάτω στη σκηνή για να αφυπνίσει τον κόσμο. O τροβαδούρος έχει φτάσει τα 73 του χρόνια και έκανε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Μας τραγούδησε, έπαιξε πλήκτρα και φυσαρμόνικα. Το «Never Ending Tour» αφορά ένα σπουδαίο καλλιτέχνη που μας έχει χαρίσει πάνω από 35 δίσκους και συνεχίζει να δημιουργεί αξιόλογες δουλειές. Αυτός είναι ο Dylan. Ένας άνθρωπος που αγαπά την μουσική και τιμά τον όρο του καλλιτέχνη.

   Δεν έχω μεγαλώσει με Bob Dylan, αναγνωρίζω όμως την τεράστια συμβολή του στη μουσική.

   Όπως συμβαίνει και σε τόσους άλλους, γιατί ο ίδιος είναι κάτι παραπάνω από επιτυχημένος καλλιτέχνης, είναι «σχολείο» και όχι μόνο για τους μουσικόφιλους. Στην συναυλία είδαμε αρκετούς 18άρηδες, αλλά και πολλά μικρά παιδάκια. Ένα κοινό ετερόκλητο, με το μεγαλύτερο μέρος του να αποτελείται από ανθρώπους 45 και άνω, που είχαν έρθει «οικογενειακώς» στην συναυλία…

   Ναι, ήμουν και εγώ εκεί και θα τη θυμάμαι αυτή τη βραδιά. Όπως μας τραγούδησε και ο Dylan λίγο πριν φύγει άλλωστε… “The answer my friend is blowin’ in the wind”!

Στεφανία Διακάκη
 
*Το κείμενο είναι αναδημοσιευμένο από το www.metrosport.gr. To Metropolis 95.5 ήταν χορηγός επικοινωνίας της βραδιάς.

Setlist: Things Have Changed, She Belongs to Me, Beyond Here Lies Nothin', What Good Am I?, Waiting for You, Duquesne Whistle, Pay in Blood, Tangled Up in Blue, Love Sick, High Water (For Charley Patton),  Simple Twist of Fate, Early Roman Kings, Forgetful Heart, Spirit on the Water, Scarlet Town, Soon after Midnight, Long and Wasted Years. Encore: All Along the Watchtower, Blowin' in the Wind
 
6
 
Shadow #2: Αθήνα 23-6-2014

   Είναι τεράστιος τραγουδοποιός και ό,τι και να πω δεν θα είναι για σας κάτι καινούργιο. Έχει γράψει αθάνατα τραγούδια, μας έχει κάνει να μουρμουρίσουμε τους στίχους του και να αναρωτηθούμε… «Πώς το σκέφτηκε αυτό ο σιχαμένος»; Όταν πρωτάκουσα το “Hurricane” είχα πάθει πλάκα. Τρομερή απόδοση της ιστορίας. Από την άλλη πλευρά… Δεν μου άρεσε ποτέ. Μεγάλος-μεγάλος ναι, μέγιστος ναι, αλλά περνούσε και δεν ακουμπούσε. Ξέρω, ξέρω, δεν τρέχει μία, ακόμα πιο πολύς χώρος για να τον λατρέψουν οι «δικοί του». Έτσι είναι αυτά, με τη μουσική να ελέγχει ισορροπίες και συγκίνηση.

2   Τυπικός και απλός, βγήκε με την ομοιόμορφα ντυμένη μπάντα του ένα-δυο μόλις λεπτά μετά τις εννέα. Σίγουρα ένα εξαχίλιαρο είχε μαζευτεί στο Terra Vibe, ίσως και κάτι παραπάνω… Διάφορες ηλικίες, οικογένειες με παιδιά, πιτσιρικάδες με μπλουζάκια Dylan, Scorpions και διάφορες τσαχπινιές… Οι μουσικοί ξεκινάνε και αυτό που βγάζει μάτι με τη μία είναι το πόσο χαμηλά ακούγονται. Τέλεια, ρε φίλε! Επιτέλους να ακούμε τον καλλιτέχνη χωρίς να ματώνουν τα αυτιά μας… Ο Dylan ακούγεται τίγκα στο γρέζι και το ένρινο και πολύ λίγο μας ενδιαφέρει αυτό. Όπως και να ακούγεται, ό,τι σκατά και να μας «φαίνεται» o ήχος ή η απόδοση του Robert, η ουσία είναι ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης παίζει απόψε στη χώρα μας, στην πόλη μας.

   Οι μουσικοί του είναι μεγάλοι παίχτες. Μέχρι και κοντραμπάσο επιστρατεύτηκε και ήταν πραγματικά μαγικό το αποτέλεσμα. Και επειδή ο Dylan φλερτάρει έντονα με την Country, με το Honkytonk και τα Blues, οι παιχτούρες δίπλα του ανταποκρίθηκαν τέλεια. Ο κόσμος λικνίστηκε, χόρεψε, διασκέδασε… γενικά το γιόρτασε. Ο ίδιος ο Dylan δεν έχω ιδέα πως ήταν, δεν είναι δυνατόν να «κόψεις» πως αισθάνεται ένας μεγάλος σταρ στα 73 του, στάθηκε όμως για ένα δίωρο γεμάτο και έπαιξε φυσαρμόνικα και πιάνο. Πώς είπατε; Αν έκανε λάθη; Φυσικά και έκανε! Και λοιπόν; Πέρα από τα κουλοπατήματα στα άσπρα και μαύρα πλήκτρα, πέρα από τα φάλτσα και τα ακαταβίστικα αγγλικά του… Ποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για αυτές τις λεπτομέρειες; Εσύ; Μήπως εσύ; Θαυμάσια! Γίνε λοιπόν Ντύλαν και μετά κάνε ό,τι σου γουστάρει! Γίνε όμως ΠΡΩΤΑ Dylan!

4   Μετά το (μοναδικό δυστυχώς) encore ακούω διάφορα σχόλια για τον καλλιτέχνη, κυρίως αρνητικά… Μία κυρία δίπλα μου παραπονιέται… «Μα ούτε μια καληνύχτα»; Γυρίζω και της εξηγώ. Ο Dylan έτσι είναι. Κάνει διάφορα τέτοια τσάφικα. Αλλά έτσι κάνει στις συναυλίες του. Δεν χαιρετάει, δεν αγκαλιάζει. Θα ξεχάσουμε που κάποτε έπαιζε με την πλάτη του στραμμένη στο κοινό; Η κυρία χαμογελάει και συνεχίζει να περπατά. Κι εγώ συνεχίζω να αναρωτιέμαι. Γιατί ασχολούμαι με αυτό τον τύπο; Αφού μου αρέσει τρελά ο Springsteen, που γίνεται ένα με το κοινό του, που προσφέρει τόνους συγκίνησης, που ξετρελαίνει ακόμα και τις καρέκλες των σταδίων! Και μετά το βουλώνω. Έτσι είναι ο Ντύλαν, φίλτατε… Άμα θέλεις πας και ακούς, άμα δεν θες κάθεσαι και ασχολείσαι με κάτι άλλο. Δεν θα σου θυμώσει ποτέ…

   Αντί για επίλογο: δεν τρέχει μία που έπαιξε παραπάνω κομμάτια «απάνου»… Δεν χαλιέμαι… Δεν ενοχλήθηκα καν από το γεγονός ότι έπαιξε στη Σαλονίκη το “Blowin’ In The Wind”… Αν και η εν λόγω εκτέλεση δεν είχε καμία σχέση με την ψυχή μας…

Κώστας Κούλης
 
Όλες οι φωτογραφίες είναι της Στεφανίας Διακάκη, από τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη. Το Noizy.gr σεβάστηκε απόλυτα την επιθυμία του καλλιτέχνη να απολαύσουμε τη συναυλία στην Αθήνα με τα μάτια μας και όχι με τις οθόνες μας.
 
Setlist: Things Have Changed, She Belongs to Me, Beyond Here Lies Nothin', Huck's Tune, The Levee's Gonna Break, Shelter from the Storm, Million Miles, Girl from the North Country, Summer Days, Desolation Row, Tweedle Dee & Tweedle Dum, Duquesne Whistle, Visions of Johanna, Thunder on the Mountain, Ballad of a Thin Man. Encore: All Along the Watchtower
 
Shadow #3: Τι είδε ο Κύρκος;
 
    Η πορεία από την πύλη του Λιμανιού προς το συναυλιακό χώρο γεμάτη σκέψεις. Να είμαι επιεικής μαζί του ή απαιτητικός; Στα 73 του χρόνια πλέον, σε τι κατάσταση θα  βρίσκεται άραγε; Επρόκειτο να παρακολουθήσω ζωντανά για πρώτη φορά τον Bob Dylan. Το όνομα από μόνο του αρκεί, συστάσεις δεν χρειάζονται: ένας πραγματικό θρύλο, ένας από τους ανθρώπους που σημάδεψαν ανεξίτηλα τη μουσική την τελευταία 50ετία. Δεν είναι και λίγο πράγμα δα.  Η προσέλευση ίσως όχι αυτή που ανέμενα και που του αρμόζει, αλλά και πάλι αρκετές χιλιάδες κόσμου ήταν εκεί – άνθρωποι όλων των ηλικιών, από σύγχρονούς του μέχρι 20ρηδες που πιθανότατα μόνο από αφηγήσεις των μεγαλύτερων είχαν ευκαιρία να τον γνωρίσουν, συνοδοιπόροι σ'αυτό το κυριακάτικο σούρουπο.
 
 7   Ευτυχώς ο καιρός, μετά τα τερτίπια του τις τελευταίες μέρες, μας έκανε επιτέλους το χατίρι. Πεντακάθαρος ουρανός, αλλά κι ένα ελαφρύ αεράκι, ιδανικές συνθήκες για την παρακολούθηση μιας τέτοιας συναυλίας. Μπαίνοντας στο χώρο, περίπου στις εννέα, την υποδοχή είχαν αναλάβει με τα κρουστά τους οι Paranaue, ανεβάζοντας το ρυθμό και τη διάθεση του κοινού. Αναψυκτικό από το μπαρ, με το πολύπλοκο είναι η αλήθεια σύστημα, ένα καλό πόστο κεντρικά προς στη σκηνή, έτοιμος. Και ναι! Στις 9.30 ακριβώς ο άνθρωπός μας βγαίνει στη σκηνή! Μικροκαμωμένος, αγέρωχος, ντυμένος στην τρίχα και με το καπέλο-σήμα κατατεθέν του, πιάνει άμεσα δουλειά. Ούτε χαιρετούρες, ούτε εισαγωγές ή οτιδήποτε άλλο περιττό. “Things Have Changed” και μπαίνουμε κατευθείαν στο ψητό.
 
5   Κινούμενος στα γνωστά του φολκ και μπλουζ μονοπάτια, με τη συνοδεία της πενταμελούς μπάντας του και τον ίδιο στη φυσαρμόνικα και το πιάνο, για τα επόμενα 75 λεπτά δείχνει το τεράστιο ταλέντο του και ως μουσικός, όσο κι αν η φωνή του είναι φανερό ότι πλέον δεν μπορεί, όσο κι αν δίνει έμφαση κυρίως σε νεότερες δουλειές του, στενοχωρώντας τους παλαιότερους που θα περίμεναν ν' ακούσουν περισσότερους από τους “ύμνους” που σημάδεψαν τη γενιά τους. Τελικά, ακόμα και προς το φινάλε, η ευχή τους γίνεται πραγματικότητα. Λίγο πριν το τέλος ερμηνεύει το “A Hard Rain's A-Gonna Fall” και μετά από πεντάλεπτη απουσία επιστρέφει για ανκόρ, με “All Along the Watchtower” και “Blowin' In the Wind”, κλείνοντας ιδανικά τη βραδιά. O Bob Dylan αφήνει τη σκηνή, οι δυνατοί προβολείς ανάβουν μάλλον άγαρμπα και κατευθυνόμαστε προς την έξοδο.
 
    Βγαίνοντας, ακούω τους τριγύρω μου. Οι συζητήσεις δίνουν και παίρνουν. Ήταν “αρπαχτή” ή όχι; Γιατί μόνο μιάμιση ώρα; Γιατί να μην είναι φιλικός με το κοινό; Γιατί δεν έπαιξε περισσότερα “παλιά”; Τι απέγινε το “Like a Rolling Stone”; Επιστρέφω στις σκέψεις που έκανα πριν τη συναυλία. Τελικά, μικρή σημασία είχαν για μένα όλα αυτά. Σε τέτοιες εκδηλώσεις, αυτό που μένει είναι η εμπειρία, το “ήμουν κι εγώ εκεί”. Αυτό που στην Αγγλία θα ονόμαζαν “once in a lifetime experience”. Ένα σταρ, έναν άνθρωπο που έχει γράψει τη δική του ιστορία στη μουσική,  πολλές φορές αξίζει να τον δέχεσαι με τα καλά και τα στραβά του, ειδικά προς τη δύση της καριέρας του. Προσωπικά ελπίζω ο νέος σχετικά συναυλιακός χώρος του Λιμανιού να υποδεχτεί τα επόμενα χρόνια κι άλλους διεθνείς καλλιτέχνες ανάλογου διαμετρήματος, κάτι που δυστυχώς στην πόλη μας τα τελευταία χρόνια σπανίζει.
 
Κύρκος Αικατερινάρης
 

Συναυλίες

Facebook Comments