Συναυλίες

Black Pony Festival @ An Club


   Έχει χυθεί πολύ μελάνι στο παρελθόν. Έχουν δαπανηθεί ώρες συγγραφής κι ανάγνωσης κειμένων που μιλούν για τη σπουδαιότητα που φέρει η υποστήριξη της “οικείας” μουσικής σκηνής. Ζούμε σε μια χώρα πολύ φτωχή σε ώρες που δαπανήθηκαν για συνειδητοποίηση, ώρες αντιστρόφως ανάλογες με εκείνες που δαπανήθηκαν σε κλειστοφοβικούς χώρους, σε δωμάτια ή και υπέρλαμπρα studio, για να χτιστεί αυτό που σήμερα ονομάζουμε local scene.
 
black655
   Εδώ και πολλά χρόνια το προϊόν είναι σε πολλές περιπτώσεις αντάξιο του εισαγόμενου. Η υποβάθμιση του προϊόντος πηγάζει από κατάλοιπα και στεγανά ενός μακρινού παρελθόντος που οφείλει να εκλείψει. Κάθε συγκέντρωση δυνάμεων, όπως είναι το Black Pony Festival, είναι μια ξεκάθαρη ευκαιρία προσέγγισης αυτού του παρόντος που βιώνουν μερικές από τις σπουδαιότερες μπάντες που έχουμε αυτή τη στιγμή στη διάθεσή μας.

   Η διοργάνωση εξαιρετική, όσον αφορά το σεβασμό προς τον θεατή αλλά και την τήρηση μιας ροής στην ακολουθία των συγκροτημάτων, που προϋποθέτει πολύ σωστό προγραμματισμό και γνώση των αναγκών της κάθε μπάντας επί σκηνής.
 
black656
   Δεν θα μπορούσα να διακρίνω καμία εμφάνιση από αυτό το βράδυ Παρασκευής στο An Club. Είναι γνωστό ότι o συναυλιακός αυτός χώρος των Εξαρχείων έχει γαλουχήσει πολλές φουρνιές Ελλήνων είτε από σκηνής είτε απέναντι αυτής. Ο συνδυασμός μερικών ετερόκλητων ως προς τα ιδιώματα του “σκληρού” ήχου συγκροτημάτων λειτούργησε θετικότατα, λόγω της διάθεσης του κόσμου αλλά και των ίδιων. Οι RnR Freakshow, εφέτες του Festival, ζέσταναν τον ελάχιστο δυστυχώς κόσμο που βρήκε απέναντί τους . Ευτυχώς η εξέλιξη της βραδιάς ήθελε το An να υποδέχεται ένα ικανοποιητικότατο πλήθος ανθρώπων που κλήθηκαν να υποστηρίξουν είτε συγκεκριμένα πρόσωπα είτε το σύνολο των συγκροτημάτων και ό,τι μπορεί να πρεσβεύουν. Οι Hypnotic Nausea, που ακολούθησαν, δημιούργησαν ένα ατμοσφαιρικό πλαίσιο που μέσα στην ψυχεδέλεια των instrumental συνθέσεών τους και την επαναληψιμότητα μερικών εξαιρετικών riffs κέρδισαν ένα μεγάλο στοίχημα, την πλήρη αποδοχή ενός κοινού που δεν έχει έρθει αποκλειστικά για μια instrumental συναυλία. Πολύ σωστός χειρισμός του τεχνικού εξοπλισμού και υπέροχες μελωδικές ιδέες με κέρδισαν ως ακροατή πρωτίστως και ως θεατή ασφαλώς από το πρώτο κιόλας τραγούδι.
 
black657
 
   Οι Beyond Perception είναι ένα αμιγώς stoner σύνολο, με το Μάκη Μάκουλα (φωνή) να κινείται σε μονοπάτια ανθρώπων που έχουν στιγματίσει τη σκηνή. Μια Party διάθεση με αρκετό τσαμπουκά κι ενεργητικότητα, που δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο, μπορεί μόνο να οδηγήσει ή σε αφοσίωση ή σε πλήρη αποστροφή. Αυτό είναι μια απόδειξη εγκυρότητας των όσων πρεσβεύουν μουσικά τα παιδιά κι είναι ιδιαιτέρως σεβαστό. Πολύ δεμένοι και με δομημένο ήχο, δεν έχουν απλά λόγο ύπαρξης αλλά και τη δυνατότητα να προσφέρουν μια δήλωση σε έναν γενικά τετραγωνισμένο ήχο που δύσκολα βρίσκεις κάτι καινούργιο να πεις.

   Η συνέχεια εκτοξεύτηκε σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια με τους Devil Made Me Do It (alternative metal), αλλά και το spin-off τους, Unsin, με τα πολύ όμορφα ρυθμικά τους και τα μελωδικά φωνητικά να μοιάζουν σαν guest στο ευρύτερο πλαίσιο της βραδιάς που απείχε ηχητικά. Καλοπαιγμένες συνθέσεις, με πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις και τα γυναικεία φωνητικά των Unsin να δίνουν τη μία εκ των δύο θηλυκών διαστάσεων στην βραδιά, έγινε το πέρασμα στους δυο headliners.
 
black660
   Οι Sober On Tuxedos είναι η μόνη μπάντα του line up, που είχα την χαρά να παρακολουθήσω αρκετές φορές στο παρελθόν πριν το Black Pony. Είχα έρθει λοιπόν σε επαφή με τη “μεταδοτικότητα” του Στέλιου Μαγαλιού και τα ευκολομνημόνευτα και αξιομνημόνευτα refrain τους σαν το “Outcome”, που έκλεισε και το βασικό setlist τους. Με μεγάλη δόση από Clutch και κατ’ επέκταση Planet Of Zeus, οι SOT έχουν πολλά όπλα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους στις όποιες συγκρίσεις. Μια υπέροχη εμφάνιση των παιδιών ακόμα και με τα διάφορα προβλήματα στη σύνθεση του line up να μην γίνονται διακριτά σε κανένα σημείο. Η διασκευή του “Before I Forget” (Slipknot) και η παρουσία του Αντώνη Βλάχου δίπλα στο Στέλιο, σε ένα ξέσπασμα Rage Against The Machine εντάσεων, καθρέφτισε ξεκάθαρα ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι η απόδειξη ότι το χάρισμα και η σκληρή δουλειά είναι ο μόνος δρόμος προς τον απόλυτο σεβασμό προς το πρόσωπό σου και την καλλιτεχνική σου ύπαρξη.

   Το κλείσιμο της βραδιάς είχε μια νότα αποκορύφωσης και το Imperial March προλόγισε μια μπάντα γεμάτη νεύρο και διάθεση. Οι Furor κλήθηκαν να ρίξουν αυλαία σε ένα “ελληνικό” festival κι έπεσαν στην μεγάλη παγίδα των αντίστοιχων headliners. Αν και η διαδοχή των εμφανίσεων ήταν εξαιρετική, δυστυχώς η ελληνική συνήθεια του να εγκαταλείπεις το χώρο μόλις δεις τους “δικούς” σου δεν αποφεύχθηκε και στο Black Pony. Οι Furor πραγματοποίησαν μια άρτια εμφάνιση, βασισμένη στα διαδοχικά riffs και την πληθωρική παρουσία του Βαγγέλη Κολιού (φωνή) και σίγουρα έκαναν μια σπουδαία υπέρβαση. Η περιορισμένη, προς το τέλος της εμφάνισής τους, παρουσία του κόσμου δεν επηρέασε ούτε στο ελάχιστο την απόδοση και τον ενθουσιασμό τους. Στα Highlight της βραδιάς η μικρή ατυχία του Βαγγέλη, που είδε μια μπαγκέτα που εκτόξευσε να επιστρέφει στη σκηνή αφού χτύπησε στα φώτα μπροστά του. Ένα Comic Relief στοιχείο σε μία κατά τ’ άλλα σοβαρότατη κι επαγγελματικότατη εμφάνιση.
 
black664
 
   Το Black Pony Festival προσέφερε άλλη μια επικύρωση για το μέλλον της ελληνικής σκηνής. Αξιόλογοι μουσικοί κι άνθρωποι που θυσιάζονται γι αυτό που αγαπούν, καθρεφτίζονται σε τέτοιες ενέργειες. Η όποια υποστήριξη, την ώρα μάλιστα που το προϊόν είναι τόσο σεβαστό, είναι υποχρέωση όλων όσων θεωρούν τον εαυτό τους μέρος αυτού του παράξενου και πανέμορφου κόσμου της underground (ας δώσουμε έναν κατανοητό όρο και γενικό ταυτόχρονα) σκηνής στην χώρα μας.
 
Δημήτρης Μπάρμπας
Photos: Κική Εμμανουήλ
 
black665

Συναυλίες

Facebook Comments