Συναυλίες

Beautiful Days 2012

 
10years BD
17.08.2012 - 19.08.2012
Escort Park, Devon UK

   Τι είναι αυτό που χρειάζεται ένα συγκρότημα (ή ένας καλλιτέχνης γενικά) για να θεωρείται επιτυχημένο; Για τους περισσότερους πιθανότατα είναι οι εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων ή τα γεμάτα στάδια ανά τον κόσμο, αλλά είναι μόνο αυτά; Οι Metallica είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας, ένα αναμφίβολα επιτυχημένο συγκρότημα, όμως όταν ο James Hetfield λέει στη σκηνή τα γνωστά περί “Metallica family of…” ανάλογα με την πόλη/χώρα που παίζουν, έχει σίγουρα κάτι τελείως διαφορετικό απ’ την “οικογένεια” που έχουν δημιουργήσει οι Levellers τα τελευταία περίπου είκοσι χρόνια. Οικογένεια, ή παρέα ίσως, που τους ακολουθεί σε όλο τον κόσμο και κάθε Αύγουστο δίνει ραντεβού στο Devon της νοτιοδυτικής Αγγλίας στο φεστιβάλ που οι ίδιοι διοργανώνουν χωρίς καμία βοήθεια από χορηγούς και γενικότερα εξωτερικές πηγές. Φεστιβάλ που φέτος συμπλήρωσε την πρώτη δεκαετία ζωής του και παρά το γεγονός πως ξεπουλάει κάθε χρόνο και πιο γρήγορα, αρνούνται να δώσουν παραπάνω από τα 15.000 εισιτήρια που προσφέρονται κάθε χρόνο με σκοπό να διατηρήσουν το παρεΐστικο, φιλικό και όμορφο κλίμα που υπάρχει.
 
   Η παραμονή και η ζωή γενικότερα στο χώρο του φεστιβάλ είναι τόσο ευχάριστη και αξίζει τόσο όσο και τα πάνω από πενήντα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που εμφανίζονται το τριήμερο, ίσως και περισσότερο. Όμοια συναισθήματα και στις δύο περιπτώσεις. Τόσο όταν γνωρίζεις και βλέπεις χαμογελαστούς ανθρώπους παντού, ξέγνοιαστους δεκαεφτάρηδες, ζευγάρια με τα μωρά στα καροτσάκια, πεντάχρονα στην αγκαλιά του εξηντάρη “παππού” καθώς ο “μπαμπάς” απολαμβάνει ένα απ’ τα αγαπημένα του συγκροτήματα όσο και όταν την Κυριακή το βράδυ δεκαπέντε χιλιάδες κόσμου θα τραγουδάνε όλοι μαζί για περίπου μιάμιση ώρα κάθε μα κάθε λέξη που τραγουδάνε οι Levellers, είτε είναι τραγούδια του 1990 είτε του Ιούνη του 2012 (αυτό άραγε δεν είναι ένα μέτρο επιτυχίας;).
 
   Κάπως έτσι είναι το κλίμα λοιπόν και δυστυχώς δεν είναι όλα τόσο ευχάριστα κυρίως εξαιτίας του καιρού. Στήσιμο σκηνής υπό βροχή λοιπόν, μετά τρέχοντας σε ένα από τα δεκάδες* μαγαζιά για φαγητό και αμέσως μετά ύπνος και ανασυγκρότηση δυνάμεων καθώς η οι συναυλίες της Παρασκευής άρχιζαν από τις 14:00.
 
   Οι Levellers εκτός απ’ το να κλείσουν το φεστιβάλ την Κυριακή το βράδυ, παίζουν ακουστικά νωρίς την Παρασκευή και φέτος ήταν οι πρώτοι που εμφανίστηκαν. Πλήθος κόσμου μαζεμένο από νωρίς και στη μία περίπου ώρα που παίξανε ακούσαμε καινούρια [το τελευταίο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε τέλη Ιούνη του 2012] και παλιά τραγούδια που σπάνια θα παίξουν στις κανονικές εμφανίσεις τους, όπως τα ‘Another man’s cause’ και ‘Julie’ μεταξύ άλλων. Την ώρα που τελείωσαν, στην κεντρική σκηνή είχαν ήδη ανέβει οι Hobo Jones and the Junkyard Dogs, συχνοί καλεσμένοι στο φεστιβάλ, με χαλαρούς folk rock ήχους, διασκευές (το American Idiot των Green Day ήταν ένα από αυτά), μπόλικο κέφι επί σκηνής και σχεδόν αυτοσχέδια όργανα, εκφράζουν ακριβώς το κλίμα στο Beautiful Days.
 
   Το κακό με τα περισσότερα φεστιβάλ είναι πως αυτά που δεν προλαβαίνεις να δεις είναι συνήθως περισσότερα απ’ αυτά που εν τέλει καταφέρνεις να προλάβεις τρέχοντας απ’ τη μία σκηνή στην άλλη, και το τρέξιμο άρχισε από πολύ νωρίς. Ο σπουδαίος Rev Hammer (έχει συνεργαστεί σε δίσκο με τους Levellers μεταξύ άλλων, και έχει ενδιαφέρον μουσικό παρόν και παρελθόν) θα έπαιζε στο λεγόμενο ‘Big Top’, τη δεύτερη μεγαλύτερη σκηνή – σε μορφή τσίρκου – του φεστιβάλ, ενώ οι Mad Dog Mcrea εμφανίζονταν στην κεντρική σκηνή. Επειδή τα περισσότερα συγκροτήματα που με ενδιέφεραν εμφανίζονταν στην κεντρική σκηνή, προτίμησα να αρχίσω και να μείνω εκεί ως αργά το βράδυ όταν ο Frank Turner θα έκλεινε λέγοντας (σε ελεύθερη απόδοση και με μικρό κενό μνήμης): “That’s why it’s all about, gathering in fields like that and dancing, and drinking and having great time”. Χορός σε αρκετά folk ρυθμούς με τους Mad Dog Mcrea λοιπόν και λίγο αργότερα σε πιο reggae/dub ύφος με τους Skints και τον ήλιο να κάνει δειλά-δειλά και περιστασιακά την εμφάνισή του ανάμεσα στα σύννεφα η μέρα κυλούσε ευχάριστα και η μπύρα (και γενικά το αλκοόλ) έρρεε άφθονο απ’ τα μόνιμα γεμάτα μπαρ και όχι μόνο*. Γενικά η μέρα αυτή ήταν γεμάτη από σχετικά μικρού βεληνεκούς βρετανικά συγκροτήματα, τα οποία πέρα από αρκετές επιτυχίες που έχουν στο όνομα τους, ξέρουν να χειρίζονται τον κόσμο πολύ καλά με αποτέλεσμα να περνάς υπέροχα ακόμα και αν δεν είσαι ο μεγαλύτερος λάτρης της μουσικής που παίζουν και να πιάνεις τον εαυτό σου να χορεύει στο ρυθμό. Κάπως έτσι είναι οι Dreadzone, με μια περίεργη μίξη ηλεκτρονικής, rock, χορευτικής και dub μουσικής είναι ικανοί για μια πλήρως ικανοποιητική εμφάνιση.
 
   Η μέρα κυλούσε και έπεισα πλήρως τον εαυτό μου να δω τον, πολύ σπουδαίο στην Αγγλία, Frank Turner και όχι τους Back to the Planet (anarcho-punk συγκρότημα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990) που παίζανε σε ένα από τα μικρά μπαρ του χώρου. Πριν απ’ τον νεαρό τραγουδιστή, που του ταιριάζει καλύτερα η περιγραφή folk-punk – αν υπάρχει κάτι τέτοιο - αν επιμένετε στην παρουσία “ταμπέλας”, έπαιζαν οι βετεράνοι της reggae/ska Toots and The Maytals ερμηνεύοντας μεγάλες επιτυχίες τους όπως ‘Pressure drop’, ‘Monkey man’ και αρκετά άλλα. Λίγο νωρίτερα καθώς ο ήλιος έδυε εμφανίστηκαν οι Inspiral Carpets με τον ήχο του Manchester του ’90 να τους χαρακτηρίζει απόλυτα και τραγούδια που δεν είναι και τόσο άγνωστα όπως το ‘This is how it feels’, ‘Saturn 5’, ‘Dragging me down’ και μια όμορφη διασκευή στο ’96 Tears’ των Question Mark & The Mysterians που έγινε γνωστό κυρίως απ’ τη διασκευή των Stranglers, αλλά έχει διασκευαστεί και από καλλιτέχνες-θρύλους όπως η Aretha Franklin ή ο Bruce Springsteen μεταξύ άλλων.
 
   Μπορεί η παρουσία του Frank Turner σαν headliner της βραδιάς να παραξενεύει το ελληνικό κοινό, επειδή είναι σχεδόν άγνωστος στα μέρη μας, αλλά στην Αγγλία γίνεται χαλασμός με το καινούριο του άλμπουμ ή και παλιότερα τραγούδια του, ακόμα κι αν γράφει στίχους όπως: “Of all the things that she did, Thatcher fucked the kids”, σ’ ένα τραγούδι που δυστυχώς δεν ακούσαμε ζωντανά. Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν στη χώρα μας γινόταν κάτι αντίστοιχο; Τα περισσότερα τραγούδια του δεν ακολουθούν το απλό μονοπάτι των ρεφρέν – κουπλέ των τεσσάρων στίχων, αλλά είναι αρκετά μεγαλύτερα και αναδεικνύουν το στιχουργικό του ταλέντο. Μπορείτε να ακούσετε ένα δείγμα αμέσως παρακάτω (σ’ ένα απ’ τα αγαπημένα τραγούδια αυτού που γράφει).
   BD2012 BellowheadΜε μισή φωνή απ’ το τραγούδι πολλοί από μας, χαλαρώσαμε και ξεκουραστήκαμε στη σκηνή μιας και το Σάββατο οι συναυλίες άρχιζαν πολύ νωρίτερα. Να διευκρινίσω εδώ πως το φεστιβάλ δε νεκρώνει μετά το τέλος των συναυλιών που εξελίσσονται κυρίως στις δύο μεγάλες σκηνές. Υπάρχουν τέσσερις μικρότερες σκηνές στις οποίες “ξενυχτάνε” διάφοροι DJ, ταχυδακτυλουργοί και κλόουν διασκεδάζουν μικρούς και μεγάλους τα μεσημέρια, εξελίσσονται θεατρικές παραστάσεις ή αναγνώσεις παραμυθιών/ποιημάτων (ένα από αυτά ήταν ένα τμήμα της Οδύσσειας και την Κυριακή το πρωί παιζόταν σε θέατρο ο Πινόκιο) ή ακόμα υπάρχουν ανοιχτά μικρόφωνα στα οποία μπορεί ο καθένας να παίξει με την κιθάρα του ή να κάνει οτιδήποτε κατόπιν απλής συνεννόησης. Επίσης υπάρχει η λεγόμενη Silent Disco, στην οποία παίρνεις ασύρματα ακουστικά έναντι μικρού αντίτιμου σαν εγγύηση και κυκλοφορείς στο χώρο. Δηλαδή βλέπεις αρκετά άτομα να χορεύουν υπό τους ήχου κάποιου DJ χωρίς εσύ να μπορείς να ακούσεις τίποτα, ούτε και όσοι επιλέγουν να κοιμηθούν στις σκηνές που είναι λίγα μέτρα μακριά. Ακόμα, υπάρχουν πάρα πολλές διασκεδαστικές δραστηριότητες για παιδιά κάθε ηλικίας και μερικά πράματα που θυμίζουν λούνα-παρκ, όπως η ρόδα (απ' την οποία βλέπεις σχεδόν όλο το χώρο), η τσουλήθρα και πολλά περισσότερα που δεν είναι για την ηλικία μου! Αξίζει και μια αναφορά στη σκηνή της Leviticus Collective για την οποία οι Levellers έγραψαν το ‘Exodus’ το 1995 και την ιστορία της οποίας ίσως βρουν ενδιαφέρον κάποιοι από σας.
 
   Σάββατο νωρίς το μεσημέρι λοιπόν, αρχίζει το δεύτερο μέρος με συγκροτήματα και καλλιτέχνες όπως Baskery, The Jam Tarts Choir, Sam Carter, Crowns και Little Barrie. Πρόλαβα τους δύο τελευταίους και ήταν κάτι παραπάνω από αρκετοί για “ζέσταμα” μέχρι την ώρα των 3 Daft Monkeys. Όταν η μουσική σου έχει επιρροές από latin και celtic με βαλκανικά στοιχεία και είναι τυλιγμένη γύρω από reggae στοιχεία τότε τι κάνεις; Η απάντηση είναι απλή: τον κόσμο να χορεύει. Αυτό έκανε η παρέα απ’ την Κορνουάλη που συχνά-πυκνά εμφανίζεται ως support στις βρετανικές συναυλίες των Levellers. Στο ίδιο κλίμα ήταν και οι Bellowhead, με εφτά νίκες και ακόμα περισσότερες υποψηφιότητες στα BBC Folk Awards – κυρίως για τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Με έντονες folk επιρροές και αρκετά rock στοιχεία, τα έντεκα άτομα επί σκηνής με τον Jon Boden να έχει κυρίως το ρόλο του frontman έπαιξαν πολύ καλή μουσική από τα τρία μέχρι τώρα άλμπουμ τους (το τέταρτο βγαίνει τον Οκτώβρη) και έκαναν τον κόσμο να χορέψει, περισσότερο από οποιονδήποτε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Πώς να μην το κάνουν άλλωστε όταν επί σκηνής υπάρχει μια τρομερή ποικιλία από όργανα, με τουλάχιστον δύο βιολιά και τρία πνευστά κάθε στιγμή ενώ ανά τραγούδι κάνουν την εμφάνιση τους ακορντεόν, μπουζούκια, μαντολίνο, μπάντσο και μερικά ακόμα που ως μη ειδήμον δε μπορώ να σας πω τι ακριβώς είναι.

   BD2012 New-Model-ArmyΜετά τους Bellowhead είχε έρθει η ώρα για τις επιλογές που είχα κάνει όσο έβλεπα τον Billy Bragg σε μια συναυλία αφιερωμένη στα εκατό χρόνια από τη γέννηση του Woodie Guthrie. Στην τριπλέτα New Model Army / Ian Anderson / Mr Woodnote ο μεγάλος ηττημένος ήταν ο ταλαντούχος σαξοφωνίστας τον οποίο δε μπόρεσα να παρακολουθήσω καθόλου. Οι New Model Army, ένα συγκρότημα παλαιότερο αλλά όμοιο (σε απόψεις, στίχους και διάφορα άλλα πράματα )με τους Levellers με περισσότερα καθαρά rock παρά folk στοιχεία, ήταν καταιγιστικοί με τραγούδια όπως ‘Get me out’, ‘No rest’ και ‘I love the world’ να ξεχωρίζουν. Προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω κάποια διαφορετικά τραγούδια, για παράδειγμα το ‘Poison Street’, αλλά ακόμα και έτσι ήταν εκπληκτικοί. Αμέσως μόλις τελείωσαν, έτρεξα στη δεύτερη σκηνή να προλάβω τον Ian Anderson ο οποίος έπαιξε ολόκληρο το καινούργιο του άλμπουμ και έφτασα σ’ ένα απ’ τα αγαπημένα μου τραγούδια, το ‘Old School Song’. Μετά το τέλος του άλμπουμ έπαιξε και μερικές επιτυχίες των Jethro Tull, αρχίζοντας με το υπέροχο ‘Locomotive Breath’ στο τέλος του οποίου άκουσα φασαρία στην κεντρική σκηνή. Κάτι που σήμαινε πως ο John Lydon (Johnny Rotten σαν ένας απ’ τους Sex Pistol) με την παρέα του, τους Public Image Limited, είχαν ήδη ξεκινήσει και το ‘This is not a love song’ ακουγόταν από μακριά. Οι PiL ήταν η επιλογή του διλήμματος με “ηττημένο” τον Seth Lakeman, έναν σύγχρονο, νεαρό και ταλαντούχο εκφραστή της Αγγλικής folk μουσικής που έπαιζε την ίδια ώρα στο Big Top. Τραγούδια από το ένδοξο παρελθόν (οι PiL σχηματίστηκαν λίγο μετά το θάνατο του Sid Vicious και τη διάλυση των Sex Pistols to 1978, και μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα απ’ το 1992 ως το 2009 είναι και πάλι εδώ), αλλά και το ενθουσιώδες παρόν με τραγούδια απ’ το πολύ καλό καινούριο άλμπουμ με τίτλο ‘This is PiL’ και τραγούδια όπως ‘One Drop’, ‘ This is PiL’ και το μεγάλο σε διάρκεια ‘Out of the woods’ να ξεχωρίζουν, μαζί με το ‘Rise’ και το προαναφερθέν ‘This is not a love song’ να είναι απ’ τα καλύτερα σημεία της βραδιάς.
 
   BD2012 signΌπως είχαμε μάθει για τον καιρό, η Κυριακή αναμενόταν εξαιρετική κάτι που έγινε αισθητό ήδη από το Σάββατο με μια πολύ μαλακή βραδιά να βοηθάει στο να είμαστε ξεκούραστοι στη σπουδαιότερη, για τους περισσότερους, μέρα του φεστιβάλ. Από νωρίς και πάλι, οι Fabulous Good Time Party Boys άρχισαν τη μέρα. Αρκετά άτομα επί σκηνής, οι περισσότεροι μασκαρεμένοι και με ηγέτη τον Rev Hammer έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για μία περίπου ώρα και με αρκετά δικά τους τραγούδια, αλλά και δυνατές διασκευές τραγουδιών όπως το ‘Gay bar’ των Electric Six και το θρυλικό ‘Bohemian Rhapsody’ ικανοποίησηαν τις αρκετές εκατοντάδες κόσμου που είχε μαζευτεί. Προς το τέλος της εμφάνισής τους ανέβηκαν στη σκηνή ο Mark Chadwick και ο Jon Sevink (φωνή και βιολί των Levellers αντίστοιχα) και ερμήνευσαν μαζί λίγα τραγούδια (το ‘Just the one’ ήταν ένα απ’ αυτά). Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, κατευθύνθηκα και πάλι στην μεγάλη σκηνή μιας και τα μεγάλα/ενδιαφέρον ονόματα άρχιζαν από αρκετά νωρίς. Στη μικρή σκηνή λίγο αργότερα θα έπαιζε ο Richard Thompson, εμβληματική μορφή της βρετανικής folk σκηνής και ιδρυτής των πολύ σπουδαίων Fairport Convention, με πάρα πολλά άλμπουμ και συμμετοχές στη βιογραφικό του. Δυστυχώς δεν τον πρόλαβα, ούτε τις Νορβηγίδες Katzenjammer που ήταν να εμφανιστούν στο Ejekt Festival δύο μήνες πριν κάτι που ποτέ δεν έγινε.
 
   BD2012 main-stageΠοιοι έπαιζαν στη μεγάλη σκηνή; Αρχικά οι Duke Special, που τους πρόλαβα λίγα τραγούδια πριν το τέλος και μου φάνηκαν αρκετά ενδιαφέρον και αμέσως μετά οι Dub Pistols οι οποίοι, όπως δηλώνει και το όνομα τους, σε dub/ska ύφος με πολλές επιρροές από hip-hop ως punk έκαναν τον ήλιο που είχε ήδη βγει να φαίνεται πως λάμπει πιο δυνατά. Τα περισσότερα απ’ τα συγκροτήματα και καλλιτέχνες που αναφέρονται κατάγονται από τη Βρετανία και δεν είναι πολύ συχνό το να εμφανιστούν συγκροτήματα από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ή την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Οι Reel Big Fish που εμφανίστηκαν αμέσως μετά όμως είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα απ’ την Καλιφόρνια με ήχο που θα του ταίριαζε η ταμπέλα ska-punk. Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία τους (Sell Out – 1997) που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω περιγράφει πολύ καλύτερα απ’ όσο θα μπορούσα το πώς είναι μια συναυλία τους. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν οι Alabama 3 που δημιουργήθηκαν στο Λονδίνο, παρά το Αμερικάνικης προέλευσης όνομά τους. Η μουσική που παίζουν είναι δύσκολο να περιγραφεί γραπτώς. Στοιχεία dub και ηλεκτρονικής μουσικής, επιρροές από τα blues και πολλά άλλα. Ένα απ’ τα τραγούδια που συγκράτησα επειδή μου άρεσε αρκετά είναι το ‘Woke up this morning’ και δεν ήταν το μοναδικό ενδιαφέρον σημείο στη μία ώρα που έπαιξαν.
   BD2012 luna-park-wheelΕίχαμε μπει στην τελική ευθεία της βραδιάς και του φεστιβάλ και βρισκόμουν πολύ μπροστά στη μεγάλη σκηνή καθώς δεν είχα ξαναδεί τους Waterboys, κάτι που ήθελα εδώ και καιρό. Έπαιξαν μόνο μία ώρα, όπως σχεδόν όλα τα συγκροτήματα – εκτός απ’ τους headliner – και μου φάνηκε λίγο. Φυσικά δεν έλειψαν οι μεγάλες επιτυχίες ‘Whole of the moon’ και ‘Fisherman blues’ με τα οποία έκλεισαν τη βραδιά και έδωσαν τη σκυτάλη στους Levellers. Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει και για τον Mike Scott, αλλά ήταν ακέραιος στη σκηνή και έδωσε αυτό που όλοι περιμέναμε, ενώ δεν έλειψαν λιγότερο γνωστά, αλλά εξίσου ωραία, τραγούδια όπως το ‘A girl called Johnny’. Μετά από όλα αυτά, είχε έρθει η στιγμή γι’ αυτό που περιμέναμε οι περισσότεροι.
 
   BD2012 foxes-areaΤα φώτα έσβησαν και η μουσική σταμάτησε, το μεγάλο πανί με το εξώφυλλο του καινούριου τους άλμπουμ (Static on the Airwaves) είχε ήδη κρεμαστεί στο πίσω μέρος της σκηνής. Ξεκίνησαν όπως ξεκινάει και ο δίσκος, με το ομότιτλο τραγούδι των λίγων δευτερολέπτων να παίζει σαν εισαγωγή όσο ανέβαιναν στη σκηνή για να συνεχίσουν αμέσως με το ‘We are all Gunmen’. Η ατμόσφαιρα ευχάριστη και εορταστική μιας και ήταν τα δέκατα γενέθλια του φεστιβάλ. Οι μεγάλες επιτυχίες ‘One way’, ‘What a beautiful day’ και πολλά άλλα δε θα μπορούσαν να λείψουν από τη βραδιά, ενώ ακούσαμε τραγούδια από παλαιότερους δίσκους που κάνουν την εμφάνισή τους στη setlist λιγότερο συχνά, όπως το εξαιρετικό ‘Forgtotten ground’ και ‘Men-An-Tol’ (και τα δύο απ’ το Zeitgeist του 1995). Λίγο πριν κλείσουν για το encore παίξανε το πιο πρόσφατο ‘Cholera Well’ και το ‘Riverflow’ που σχεδόν πάντα πάνε μαζί. Όταν έφυγαν από τη σκηνή όλοι ξέραμε πως θα ξαναεμφανιστούν, παρόλα αυτά απομακρύνθηκα από το μπροστά μέρος της σκηνής για να μπορώ να απολαύσω και κάτι άλλο: τα πυροτεχνήματα με τα οποία κλείνουν κάθε χρόνο το φεστιβάλ. Έτσι, λίγο μετά την επάνοδο τους και αφού ξεκίνησαν να παίζουν το ‘What you know’, με τη συνοδεία του Seth Lakeman σα δεύτερο βιολί, ο ουρανός φωτίστηκα από πολλά και διάφορα πυροτεχνήματα τα οποία δε σταμάτησαν ούτε όταν οι Fabulous Good Time Party Boys ανέβηκαν στη σκηνή για να κλείσουν τη βραδιά όλοι μαζί με το ‘Recruiting Sergeant’. Όπως ακριβώς και στο άλμπουμ. Με τα μάτια στον ουρανό, τα αυτιά στη σκηνή και ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη έκλεισε αυτή η βραδιά. Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μία γεύση μέσα από ένα από τα βίντεο που υπάρχουν στο διαδίκτυο.
   BD2012 silent-discoΠλήρως ικανοποιημένοι λοιπόν κατευθυνθήκαμε στις σκηνές για τελευταία φορά, ενώ κάποιοι αναχώρησαν για κοντινά ξενοδοχεία ή κατευθείαν για τα σπίτια τους. Οι καινούριοι φίλοι σφίξαν τα χέρια και είπαν “see you next year”, οι παλιότεροι αγκαλιάστηκαν και είπαν “see you soon” και σχεδόν όλοι μαζί αποχωρήσαμε απ’ τον υπέροχο χώρο του Escot Park νωρίς το μεσημέρι της Δευτέρας. Και του χρόνου λοιπόν, και εις άλλα με υγεία – κι εγώ μέσα μου σκεφτόμουν “άντε και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο”. Αν δοθεί η ευκαιρία σε κάποιον να πάει σε αυτό ή σε κάποιο άλλο φεστιβάλ στο εξωτερικό, ας το κάνει και να είναι σίγουρος πως θα βγει κερδισμένος σε όλους τους τομείς.

Δημήτρης Όρλης
 
* BD2012 3-Daft-MonkeysΟ λόγος που έβαλα τους αστερίσκους είναι επειδή θα ήθελα να παρουσιάσω μια πλευρά του φεστιβάλ που δεν είναι τόσο ουσιώδης για να βρίσκεται στο κυρίως κείμενο, αλλά πιστεύω θα είναι χρήσιμη για πολλούς μουσικόφιλους στη χώρα μας. Όπως προανέφερα οι Levellers διοργανώνουν το φεστιβάλ μόνοι τους, βασιζόμενοι σε τοπικά προϊόντα χωρίς χορηγούς ή διαφημίσεις. Για παράδειγμα τα τρία μπαρ εξοπλίζονται από μία τοπική ζυθοποιεία (προϊόντα της οποίας δε μπόρεσα ούτε για πλάκα να βρω στο Λονδίνο) ενώ τα μαγαζιά για φαγητό είναι κάθε άλλο παρά μεγάλες αλυσίδες ή απλά φαστφουντάδικα. Η ποικιλία είναι τεράστια, καθώς μπορεί κανείς να βρει από fish & chips, “σπιτική” pizza και hamburger μέχρι ινδονησιακά, παέγια ή μαγαζιά αποκλειστικά για χορτοφάγους. Το κύριο θέμα όμως δεν είναι αυτό, είναι πως το μοναδικό πράμα που απαγορεύεται είναι το γυάλινο μπουκάλι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως μπορείς να κάθεσαι στο μπαρ (όχι δίπλα στο μπαρ – μέσα στο μπαρ) ή οπουδήποτε και να πίνεις τη μπύρα ή το κρασί ή το οτιδήποτε που αγόρασες πολύ φθηνότερα από το σούπερ μάρκετ του διπλανού χωριού. Ή ακόμα να έχεις κατασκηνώσει δεκαπέντε μέτρα απ’ τα φαγάδικα και να ψήνεις τα δικά σου αυγά, λουκάνικα ή οτιδήποτε τραβάει η όρεξη σου. Όσοι βρέθηκαν φέτος (ή και άλλες χρονιές) στο Νεστόριο και έπρεπε να επιβιώσουν με 15€/μέρα καταλαβαίνουν σίγουρα τι εννοώ.

   Σίγουρα η Αγγλία είναι αιώνες μπροστά από εμάς στη μουσική, τόσο στην ποσότητα και την ποιότητα των καλλιτεχνών που εμφανίζονται, όσο και στη διοργάνωση των συναυλιών και των φεστιβάλ. Το μόνο που θα ήθελα εν τέλει είναι να δω μικρά βήματα προς τα μπροστά, λίγο απ’ τον κομπλεξισμό να απομακρύνεται, περισσότερο κόσμο να περνάει καλά και να ικανοποιείται από τις συναυλίες στη χώρα μας. Αργά ή γρήγορα θα συμβεί.
BD2012 crowd

Συναυλίες

Facebook Comments